Sunday, May 08, 2011

SingStars



Friday, April 01, 2011

Little Tea Pots

Friday, February 04, 2011

နင့္ေၾကာင့္ ငါ့ေၾကာင့္

ဇာတ္လမ္း(၁) - နင့္ေၾကာင့္

ၾသစေၾတးလ်ကို ေျပာင္းလာၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဟာ အင္မတန္ကို စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေျပာင္းလာကာစမို႔ အဆင္မေျပရတဲ့ အထဲ အျပင္မွာ ကေလး တစ္ေယာက္ ဗိုက္ထဲမွာ ကေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ အင္မတန္ စိတ္ဖိစီးမႈ မ်ားပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်လို ႏိုင္ငံျခားသားကို အလုပ္ခန္႔ဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ ေနရာမွာ အဂၤလိပ္စကား လည္လည္၀ယ္၀ယ္ မေျပာတတ္နဲ႔ အလုပ္ကို ၃-၄လေလာက္ ရွာ၊ ရွာလို႔ ရေတာ့လည္း အလုပ္မွာ အခ်ိန္ေပးရနဲ႔ မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ အခ်ိန္ေပးဖို႔ အေတာ္ခက္ပါတယ္။ ေနေျမအသစ္ အလုပ္အသစ္ ပတ္၀န္းက်င္ အသစ္မွာ အေတာ္ေလးကို ရုန္းကန္ရပါတယ္။

အပင္ပန္းဆံုး အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမက ကၽြန္ေတာ့္ကို နင့္ေၾကာင့္ ဒီလို အဆင္မေျပျဖစ္ရတာ၊ စကၤာပူမွာ ေနေနတာ အဆင္ေျပလ်က္နဲ႔ နင္ဒီကို ေျပာင္းခ်င္လို႔ လိုက္လာရတာ လို႔ေျပာတာေတြပါပဲ။ ဘာတစ္ခု အဆင္မေျပ မျဖစ္လိုက္နဲ႔ နင့္ေၾကာင့္ နင္ ဒီကို ေျပာင္းလာလို႔ ဒီလို ျဖစ္ရတာလို႔ပဲ ေျပာေတာ့တယ္။ အစေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ Guilty ျဖစ္ေနပါတယ္။ အင္း..စကၤာပူ မွာ ေနရင္ အေကာင္းသား ပိုမ်ား အဆင္ေျပမလား ဒီကို ေျပာင္းလာပါတယ္။ အဆင္မေျပ စရာေတြခ်ည္းပဲ ဆက္တိုက္ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ ငါမွားတာ။ သူဒီလို ေျပာေတာ့လည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ ကိုယ့္ အမွား ပဲကိုးလို႔ ေျပာသမွ် ေခါင္းငံု႕ခံၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ သူ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးပါတယ္။

ေရာက္စက သူမ်ား စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ အလည္ သြားမလားဆိုၿပီး အျပင္ ေခၚေတာ့လည္း ရထားနဲ႔ သြားရတာ စကၤာပူ မွာလို အဆင္မေျပ။ အျပင္မွာ ရင္ခြင္ပိုက္ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ ဗိုက္ထဲမွာ ေန႕ေစ့လေစ့ေတာ့မည့္ ကိုယ္၀န္နဲ႔ သူပဲ ပင္ပန္းၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ နင့္ေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတာ ဆိုတာပဲ အဖတ္တင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူေပ်ာ္ပါေစဆိုၿပီး တျခားအရာေတြ စီစဥ္ေပးလည္း စကၤာပူမွာလို ထပ္တူထပ္မွ် မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ ကဲ ဘယ္ႏွယ့္ရွိစ ေၾသာ္ဇီ ဆရာႀကီး ဆိုၿပီး မ်က္ေစာင္းထိုးရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ၀မ္းသာေနရပါေသးတယ္။

ဒီမွာေနရတာ ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွိ အေဖာ္အေပါင္း ရွားရွားပါးပါးနဲ႔ မို႔ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆို အိမ္မွာ သူနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့ သူလည္း အထီးက်န္တာေရာ နယ္ေျမသစ္ အိမ္အသစ္မွာ ေၾကာက္တာနဲ႔ေရာ စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾက ျဖစ္သမွ်ေတြက အလုပ္က ျပန္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆီးႀကိဳေနပါတယ္။ အလုပ္မွာ ပင္ပန္းခဲ့တာေတြကို အျမန္ေမ့ထား မိန္းမ စိတ္မၿငိဳျငင္ေအာင္ အရင္ လုပ္ရပါတယ္။

အစမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္အမွားဆိုၿပီး ေခါင္းငံု႔ခံ ေျဖရွင္းပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေယာက္်ားပဲ။ ေယာက္်ားမာနေတြက ေထာင္းကနဲ ေထာင္းကနဲ႔ ထလာပါတယ္။ ငါက ေကာင္းေစခ်င္လို႔ ဒီကို ေျပာင္းလာတာ မင္းက ၀ိုင္းမကူတဲ့ အျပင္ အားအားရွိ ငါ့ကိုပဲ အျပစ္တင္ေနတယ္။ ေရေျပာင္း ေျမေျပာင္း မွာ ဒီေလာက္ေတာ့ အခက္အခဲ ဆိုတာ ရွိမွာေပါ့ နည္းနည္းေတာ့ သည္းခံ ၀ုိုင္းလုပ္မွေပါ့ ဆိုၿပီး ျမင္လာ ေျပာလာပါတယ္။

အလုပ္ကလည္း အသစ္ဆိုေတာ့ ပင္ပန္းေတာ့ မိန္းမက စိတ္မေပ်ာ္လို႔ မႈိင္ေနရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို႔ သုန္မႈန္တယ္ ထင္လာပါတယ္။ ကေလးနဲ႔ အိမ္ကိစၥနဲ႔ ပင္ပန္းလို႔ မိန္းမ အိပ္ရာ ေစာေစာ၀င္ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း မဆိုင္ခ်င္တယ္ ထင္ၿပီး ေနခ်င္သလိုေန ငါလည္း ေနခ်င္သလို ေနမယ္ ဆိုၿပီး အရက္ကေလး တစ္ခြက္ ၀ိုင္ေလး တစ္ခြက္နဲ႔ ေနေနပါေတာ့တယ္။ နင့္ေၾကာင့္လို အေျပာမခံရေအာင္ သူ႔ကိုလည္း ဘယ္မွ မေခၚသြားေတာ့ဘူး။ ေန႔စဥ္ လုပ္ေနက်ေတြကလြဲရင္ အမွား မပါေအာင္ အပို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ၀တ္ေက်တန္းေက်ပဲ လုပ္ေပးေတာ့တယ္။ ပိုလုပ္လည္း အျပစ္ပဲ အေျပာခံရမွာ ဆိုေတာ့ မလုပ္တာပဲ ေကာင္းေတာ့တယ္ ေတြးၿပီး ေနေနေတာ့တယ္။

ကိုယ္က ဒီလိုပဲ ခပ္တန္းတန္း ေနေပမယ့္ ဗိုက္ထဲက ကေလးကေတာ့ အခ်ိန္တန္ အျပင္ကို ထြက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ အလုပ္ေတြပို ျပႆနာေတြပို ရန္ျဖစ္စရာေတြပဲ ပိုလာပါေတာ့တယ္။ ကေလး ၂ ေယာက္ေမြးၿပီး အလုပ္နဲ႔ ေ၀းေန ကိုယ္ပိုင္ ၀င္ေငြမရွိေတာ့ သူက စိတ္ဓါတ္က်လာရာကေန စိတ္ေတြပ်က္လာၿပီး စိတ္ေတြတိုလာပါေတာ့တယ္။ စကၤာပူမွာဆို ကေလး ၂ ေယာက္နဲ႔လည္း ကိစၥမရွိ ျမန္မာျပည္က အမ်ိဳးေတြ ေခၚလို႔ရတယ္။ အခု နင့္ေၾကာင့္ ငါတစ္ေယာက္တည္း သိမ္းက်ံဳးလုပ္ေနရၿပီ။ အလုပ္ ထြက္လုပ္ဖို႔ ေနေနသာသာ ကိုယ့္ကေလး ၂ ေယာက္ကိုေတာင္ ဘယ္လို ႏိုင္ေအာင္ ထိန္းရမလဲဆိုၿပီး ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ပဲ လက္ညႈိးထိုးခံရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ အလုပ္နဲ႔ ေ၀းေနတာ စာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရတာေတြ မျမင္ေတာ့ဘူး နင့္ဘာနင္ အလုပ္မရတာ နင္အသံုးမက်လို႔ နင္ေၾကာင့္ဆိုၿပီး ျပန္ၿပီး လက္ညိႈး ၂ ေခ်ာင္းနဲ႔ ျပန္ထိုးတတ္လာပါတယ္။ နင္ဘာနင္ အသံုးက်ရင္ အလုပ္ရွာပါလား ဆိုၿပီး မွတ္ေလာက္ သားေလာက္ေအာင္ ပစ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ဘာသူ ဆိုတာ့ ဘယ္မွာ အလုပ္က ရပါလိမ့္မယ္။ သူကလည္း ငါ့ဘာငါ စကၤာပူမွာဆိုရင္ အလုပ္က ရေနတာ ၾကာၿပီ နင့္ေၾကာင့္ နင္ဒီကို ေခၚလာလို႔ အလုပ္မရတာ ဆိုၿပီးေတာ့ပဲ ျပန္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘယ္ခံေတာ့မလဲ နင္အလုပ္မရတာ နင့္ေၾကာင့္ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တာေပါ့။ ဒီလို မိန္းမ ဘာမွ အလုပ္ ၀ိုင္းရွာေပးမေနေတာ့ဘူးဆိုၿပီး မွတ္ေလာက္ သားေလာက္ ရွိေအာင္ ပစ္ထားလိုက္တာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ အလုပ္ရသြားတယ္။

အလုပ္ရသြားေတာ့ ျပႆနာက မေအးသြားတဲ့ အျပင္ ပိုတက္တယ္။ အလုပ္မွာ သူပင္ပန္းလာသမွ်ဟာ “နင့္ေၾကာင့္”ေတြပဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မခံေတာ့ဘူး။ နင့္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတတ္လာတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အလုပ္မွာ ပင္ပန္းသမွ်ကို လင္မယား ရန္ျဖစ္ၿပီး အိမ္မွာ ေပါက္ကြဲၾကတယ္။ ရန္ပြဲေတြရဲ႕ အစကလည္း နင့္ေၾကာင့္ကေန စတာခ်ည္းပါပဲ။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လည္း သည္းမခံႏိုင္ေတာ့သလို သည္းခံစရာလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ရန္ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကေလးေတြ ဘယ္လို ေနမယ္လဲ ေတြးေနဖို႔လည္း အခ်ိန္မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ဘာသူတို႔ ေခ်ာင္တေခ်ာင္ေခ်ာင္မွာ ကုပ္ၿပီး မိဘေတြကို ၾကည့္ေနၾကရင္လည္း ၾကည့္ေနမည္။ အခန္းထဲ အသာေလး ၀င္သြားရင္လည္း ၀င္သြားၾကမည္။

ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ စလံုး နင့္ေၾကာင့္လိုက္တာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္လိုမွ အတူတူ မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ သူလည္း သူေပ်ာ္ရာ စကၤာပူမွာ ျပန္သြားၿပီး အလုပ္သြားလုပ္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၾသစေၾတးလ်မွာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလးေတြကိုေတာ့ အဘုိးအဘြားေတြ ရွိရာ ျမန္မာျပည္ကို ပို႔ထားလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီလို ျဖစ္ရတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ ေယာက္စလံုးက နင့္ေၾကာင့္လို႔ အျပန္အလွန္ စြပ္စြဲၾကရံုကလြဲလို႔ ေျဖရွင္းစရာ နည္းလမ္းလည္း မေတြ႕ေတာ့ပါဘူး။


ဇာတ္လမ္း(၂) - ငါ့ေၾကာင့္

စကၤာပူကေန ၾသစေၾတးလ်ကို ေျပာင္းလာႏိုင္တာနဲ႔ ပက္သတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ဂုဏ္ယူပါတယ္။ စကၤာပူလို အနီးအပါး ႏိုင္ငံစံုက လူအေပါင္းလာေနတဲ့ ႏိုင္ငံကေန ၾသစေၾတးလ်လို လာဖို႔ ခက္ခဲတဲ ႏိုင္ငံကို ေျပာင္းလာရလို႔ပါ။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမေရွ႕မွာ ဆို မၾကာခဏ ၀င့္ႂကြားေလ့ရွိပါတယ္။ ငါ့ေၾကာင့္ မင္း ေၾသာ္ဇီမွာ ေနရတာ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ မိန္းမကလည္း “ဟုတ္ပါၿပီေတာ္” ဆိုၿပီး ခပ္ၿပံဳးၿပံဳး ေနေလ့ရွိပါတယ္။

ေရာက္စက ျမင္ျမင္သမွ်က ဘုိအသံုးေဆာင္ေတြ ဘုိအစားအစာေတြ ဆိုတာ့ ဘယ္သြားသြား ဘာစားစား ငါ့ေၾကာင့္ မင္းဒီလို ျဖစ္ရတာ ဆိုၿပီး မိန္႔မိန္႔ႀကီး ၾကည့္တဲ့ အခါၾကည့္။ မေနႏိုင္လို႔ ပါးစပ္က ထြက္သြားၿပီး ငါ့ေၾကာင့္ မင္းဒီလို အဆင့္အတန္းနဲ႔ ေနရတာ ဆိုၿပီး ေျပာလည္း မိန္းမက “ေက်းဇူးပါတဲ့..ရွင္” ေျပာတဲ့ အခါလည္း ေျပာေပါ့။ သူ ဒီမွာ ပစၥည္းေလး တစ္ခု ၀ယ္ၿပီး ၾကည္ႏူးေနရင္ျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ငါ့ေၾကာင့္သူ ဒီလို ေပ်ာ္ရႊင္ရတာ ဆိုၿပီး ႀကံဖန္ ၾကည္ႏူးတတ္ပါေသးတယ္။ ဆစ္ဒနီလို လူတိုင္းသိတဲ့ လူတိုင္းအလည္ လာခ်င္တဲ့ ၿမိဳ႕မွာ ကမၻာေပၚမွာ Icon တစ္ခုအေနနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ Opera House နဲ႔ Darling Harbour ကို အလည္သြားႏိုင္တာလည္း မင္း ငါနဲ႔သာမို႔ ေပါ့လို႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေျပာတတ္ပါေသးတယ္။

“မင္း စကၤာပူမွာဆို ကားစီးႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခု ငါဒီကို ေျပာင္းလာလို႔ အိမ္နဲ႔ ကားနဲ႔ ေနရတာ” ေျပာရင္လည္း မိန္းမက “ဟုတ္တယ္ေနာ္ စကၤာပူမွာဆို ခ်မ္းသာမွ ကားစီႏိုင္တာ..” ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေအာင္ ျပန္ေျပာတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ ကားနဲ႔ တင့္ေတာင္း တင့္တယ္ ထားႏိုင္တာ ငါလို ေယာက္်ားနဲ႔မို႔ လို႔လည္း ေတြးတတ္ပါတယ္။ ထုတ္ေျပာမိတာလည္း ဘယ္ႏွစ္ခါမွန္းကို မေရတြက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

သူ႔သူငယ္ခ်င္းထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ျမန္မာျပည္မွာ က်န္ေနတာမ်ား မေတြ႔လိုက္နဲ႔ ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ “See .. မင္း ကုိယ့္ေၾကာင့္ ဒီလိုေနရာမွာ ဒီလိုေနရတာ။ သူမ်ားေတြ ဘယ္လို ေနေနရတယ္ေတြ႔လား” ဆိုလိုက္ရင္.. တခါတေလလည္း “သူတို႔က ႏိုင္ငံျခား မထြက္ခ်င္လို႔ပါ” ျပန္ေျပာရင္ေျပာ .. တခါတေလလည္း “ဟုတ္..ေက်းဇူး” ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာရင္ေျပာတတ္ပါတယ္။

အဆိုးဆံုးကေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ယူလိုက္လို႔ ဒီလို ဘ၀မ်ိဳး ေရာက္ေနရတာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပဲ မၾကာခဏ စိတ္ႀကီး ၀င္တတ္တာပါပဲ။ မင္း ငါနဲ႔သာ မယူဘဲ ဟိုအေကာင္နဲ႔ ယူလိုက္ရင္ မင္းဘ၀က ဘယ္လို ျဖစ္ေနမွာ ။ မင္းအခုဆို ဘယ္လို ရုန္းကန္ေနရမွာ။ မင္းငါနဲ႔ ယူလိုက္လို႔ မင္းဒီလို တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ ေနရတာ ေျပာတတ္ပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို “ငါ့ေၾကာင့္”လို႔ အေျခာက္တိုက္ ဘ၀င္ျမင့္သမွ်ကို သူကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ကာျပန္မေျပာပါဘူး။ မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္တာမ်ိဴး၊ ၿပံဳးၿပတာမ်ိဳး၊ ႏႈတ္ကေန ျပန္ေျပာတာမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ကို ျပန္တုန္႔ျပန္ပါတယ္။ သူ႔အေတြးထဲမွာ ဘယ္လိုရွိမလဲ၊ သူတကယ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင့္ ဘ၀က ေျပာင္းလဲသြားတာလား၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေတြ႔ဘဲ တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔လို႔ ဘ၀က တကယ္တမ္း ဒီထက္ အမ်ားႀကီး ပိုေကာင္းေနမလား ကၽြန္ေတာ္ မေတြးမိပါဘူး။ ဒါမွဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေပးရင္ၿပီးေရာ ကၽြန္ေတာ့္ ၀သီ “ငါ့ေၾကာင့္” ေျပာတတ္တာေလးေတာ့ သည္းၿငီးခံ ေနလိုက္မည္ စိတ္ကူးထားလားလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းက မစဥ္းစားမိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ေၾကာင့္ လို႔ေတာ့ နာမည္ယူလိုက္ရမွ အာသာေျပေနပါေတာ့တယ္။

ဇာတ္လမ္း (၃) - နင့္ေၾကာင့္ ငါေၾကာင့္

အိမ္ေထာင္ က်ၿပီးေနာက္ လင္ရယ္ မယားရယ္ ျဖစ္လာရင္ ဘ၀ေတြဟာ ပိုၿပီး ပီျပင္လာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အနာဂတ္ အတြက္ ပိုၿပီး ေတြးလာရပါတယ္။ တကိုယ္တည္း သမား ဘ၀မွာ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆိုးက်ိဳးမွန္သမွ် ကိုယ္လုပ္သမွ် ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ခံစားရတဲ့ အတြက္ ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ မသိသာလွပါဘူး။ တျခားသူ တစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း ျဖစ္လာၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ အေကာင္း အဆိုးေတြကို ကိုယ္နဲ႔ အတူ ခံစားရလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ အေကာင္း အဆိုးေတြဟာ သိသာလာပါတယ္။ ႐ုန္းကန္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ႀကံဳေတြ႕ရမည့္ အခက္အခဲေတြ၊ ေအာင္ျမင္လာခ်ိန္မွာ စံစားရမည့္ အက်ိဳးအျမတ္ေတြကို ေ၀မွ် ခံစားတတ္ၿပီး တစ္ဦးကို တစ္ဦး နားလည္ အကူအညီ ေပးမွသာ ဘ၀ကို အေဖာ္ေကာင္း တစ္ေယာက္နဲ႔ ျဖတ္သန္းရသလို ျဖစ္မွာပါ။

ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံကေန တစ္ႏိုင္ငံ ေျပာင္းတဲ့အခါ ႀကံဳေတြ႕ရမည့္ Stress ေတြ Culrural Shock ေတြ ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာထက္ ပိုမို ခက္ခဲႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾသစေၾတးလ်ကို ေျပာင္းလာတဲ့ အခါ အလ်င္စလို မလုပ္ဘဲ စကၤာပူမွာ ေပ်ာ္သေလာက္ ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္တန္ေတာ့မွ သူေရာ ကိုယ္ပါ ေျပာင္းခ်င္ေတာ့မွ ေျပာင္းလာၾကပါတယ္။ ဒီလို ႏိုင္ငံေျပာင္းဖို႔ နံပါတ္တစ္ Tip ကေတာ့ လက္ရွိေနရာမွာ ေပ်ာ္သေလာက္ေနပါ၊ ေနာက္ဆံုး တကယ္ေျပာင္းခ်င္တယ္ ဆိုမွ ေျပာင္းလာပါ။ ဒီေရာက္ၿပီးမွေတာ့ ဟိုမွာ ဘယ္ဟာ မလုပ္ခဲ့ရလို႔ ဒီဟာ မလုပ္ခဲ့ရလို႔ ဆိုတဲ့ ေနာင္တေတြ နည္းမွာပါ။ ဒါေတာင္ အနည္းနဲ႔ အမ်ား ရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ္တို စကၤာပူမွာ ေနၿပီး အနီးအနားက ႏိုင္ငံေတြ ဥပမာ ထိုင္းနဲ႔ ေဟာင္ေကာင္ကို မလည္လိုက္ျဖစ္တာေတြ ေတြးမိၿပီး စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒီတုန္းကလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ Priortiy က ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကို စကၤာပူ အေရာက္ေခၚေရး ဆိုေတာ့ ဒီဟာေတြ ေနာက္ဆုတ္ထားၿပီး အေကာင္အထည္ မေဖာ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ စကၤာပူလိုႏိုင္ငံမွာ အမ်ိဳးအစံုအလင္နဲ႔ သားဦး သမီးဦးေလး ေမြးလာျဖစ္လာတာကိုေတာ့ ေက်နပ္မိပါတယ္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကို ေျပာင္းလာတာ အလုပ္ပါ တစ္ခါတည္း ပါလာတာပါပဲ။ အရြယ္ေကာင္း တစ္ေယာက္အတြက္ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ရတာေလာက္ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ား တာ မရွိုႏိုင္ပါဘူး။ မိသားစု ထဲမွာ အိမ္ေထာင္ဦးစီး တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ပံုမွန္ ၀င္ေငြ ရေနေရးဟာ ပထမ ဦးစားေပး တာ၀န္ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ အလုပ္ကို တပါတည္း မယူႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ အလုပ္ ရႏိုင္ေရးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြေတာ့ ပါလာရပါမည္။ ဘယ္လို အရည္အခ်င္းေတြ လိုအပ္တယ္၊ ဘယ္အလုပ္ေတြဟာ ပိုေကာင္းတယ္၊ အလုပ္ ဘယ္မွာ ဘယ္လို ရွာရမည္။ အလုပ္ရွာ ဖို႔အတြက္ ဘာေတြ လိုသလဲ၊ အလုပ္ရွာလို႔ ေကာင္းတာ မေကာင္းတာ ဘယ္အခ်ိန္ေတြလည္း (ဥပမာ ခရစ္စမတ္နဲ႔ ႏွစ္ကူးကာလ ဆိုရင္ မေကာင္း) ဆိုတာကေတာ့ မေရာက္ခင္ကတည္းက သိေနရပါမယ္။ တကိုယ္တည္း သမား စြန္႔စြန္႔စားစားနဲ႔ အလုပ္လာရွာတာ ဆိုရင္ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ေနလို႔ ရေပမယ့္ ကိုယ့္မွာ မိသားစု ရွိလာရင္ေတာ့ အလြန္ဆံုး ေတာင့္ခံႏိုင္ ဘယ္ႏွစ္လ ဘယ္ႏွစ္ရက္လည္း ဆိုတာလည္း တြက္ထားရပါမယ္။ ဥပမာ ကိုယ့္မွာ ရွိတာ ေဒၚလာ ၃ေသာင္း ဆို ဘယ္ႏွစ္လ အလုပ္မေလာက္ဘဲ ဒီအတိုင္း စားႏိုင္မလဲ ဆိုတာမ်ိဳးပါ။

ေၾသာ္ဇီမွာ အိမ္ငွားတဲ့ အခါ စကၤာပူလို မလြယ္ႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ကိုယ္တည္း သမား၊ လင္မယား ၂ ေယာက္တည္းဆိုရင္ေတာ့ အခန္း တစ္ခန္းတည္း ငွားေနလို႔ ရပါတယ္။ စကၤာပူမွာလိုေတာ့ ျမန္မာအိမ္ အခ်င္ခ်င္း ငွားေနတာမ်ိဳး မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ တစ္အိမ္လံုး ငွားမည္ ဆိုရင္လည္း အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂေတြ မပါပါဘူး။ ပါတဲ့ အိမ္ေတြကလည္း အေတာ္ ေစ်းႀကီးပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လိုအပ္တဲ့ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂေတြ အကုန္ ျပန္၀ယ္ရပါမည္။ ေစာင္ ေခါင္းအံုး၊ ပန္းကန္ ခြက္ေယာက္ကေန တီဗီြ ေရခဲေသတၱာ၊ စားပြဲ ကုလားထိုင္ အကုန္ အကုန္ ၀ယ္ရပါမည္။ အဲဒီအတြက္ရယ္ အိမ္စေပၚေတြ ဘာေတြအတြက္ရယ္ ေဒၚလာ ၁ေသာင္းေလာက္က အသာေလး ေရွာကနဲ႔ ထြက္သြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာလည္း သိထားရင္ ကုန္သြားေတာ့မွ မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆန္ျပဴး မျဖစ္ရေတာ့ပါဘူး။

ေၾသာ္ဇီလို ျမန္မာ သိပ္မမ်ားေသးတဲ့ ေနရာကိုလာရင္ အထီးက်န္ ဆန္တတ္တာကို အထူးသျဖင့္ အိမ္မွာေနေနခဲ့ရမယ့္ ဇနီး၊ မယားက ႀကိဳတင္ သိထားၿပီး အဲဒီ ဒဏ္ေတြကို ခံႏိုင္တယ္ ဆိုမွ လာသင့္ပါတယ္။ ေၾသာ္ဇီမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အေမရိကားလို က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာလည္း အိမ္ေထာင္ရွင္မေတြက အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ရင္ ဘယ္လို ခံစားရတယ္ဆိုတာ သူတို႔ပဲ သိႏိုင္ပါတယ္။ သတင္းေခတ္ႀကီးမွာေတာ့ သူတို႔ အတြက္ တျခားသူေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္စရာ နည္းလမ္းေတြ ရွိေနေတာ့ အနည္းနဲ႔ အမ်ား သက္သာေစပါတယ္။ ဘေလာ္ဂ့္ေတြ Web Site ေတြ ဖတ္တာမ်ိဳးကေန Skype လိုမ်ိဴး သူငယ္ခ်င္း အမ်ိဳးေတြနဲ႔ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးေတြ႔ၿပီး စကားေျပာတာမ်ိဳးေတြ လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးေပးထားျခင္းျဖင့္ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြကို သက္သာေစႏိုင္ပါတယ္။ ဒါအျပင္ ေယာက္်ား ျဖစ္သူက ႐ံုးမွ အနည္းဆံုး ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ေလာက္ ဖုန္းေခၚေပးျခင္းမ်ိဳးေတြလည္း လုပ္မွ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး စိတ္ထဲမွာေရာ အျပင္မွာေရာ အျပတ္အေတာက္ မရွိေတာ့မွာပါ။ ဒီလို ဖုန္းေခၚေပးတာ Chat တာဟာ မိန္းမ အလုပ္ထဲ ေရာက္သြားရင္ေတာင္ လုပ္လို႔ရတာမ်ိဳးပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္စက သမီးက ၆လသားေလး ဆိုေတာ့ သူမလည္း ကေလးတစ္ဘက္ အိမ္အလုပ္ တစ္ဘက္နဲ႔ အေတာ္ေလး အလုပ္မ်ားၿပီး Occupied ျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္မွာ မရွိတဲ့ အခ်ိန္ဟာ သူမအတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလး အထီးက်န္ ေနပါေသးတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ခင္ပြန္းသည္က အလုပ္ထဲမွာ အေျခက်ၿပီး ၁လ-၂လ ေလာက္ေနမွ ဇနီးျဖစ္သူကို အတူေနဖို႔ ေခၚတာ ခင္ပြန္းျဖစ္သူအတြက္ ႏွစ္ဘက္ ဗ်ာမမ်ားရသလို ဇနီးသည္ကိုလည္း ပိုၿပီး ဂရုစိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လာတုန္းက အရင္ တစ္ေယာက္တည္း လာၿပီး အေျခက်မွ သူမကို ေခၚလိုက္ပါတယ္။ အလုပ္ကေတာ့ စကၤာပူမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ပဲမို႔ အလုပ္ထဲမွာ အေျခက်ဖို႔ အခ်ိန္ သိပ္မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး။

အဲဒါေၾကာင့္ ေၾသာ္ဇီ ေျပာင္းခါစ လူေတြအေနနဲ႔ လစာ မ်ားမ်ား မမက္ဘဲ ကိုယ္ႏိုင္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ကို ပထမ ၆လ ၁ ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ လုပ္ရင္ Stress ကို နည္းနည္း ေလွ်ာ့ႏိုင္တယ္ အႀကံေပးလိုပါတယ္။ ၆လ ၁ႏွစ္တန္မွ Local Experience လည္းရၿပီးမွ လစာလည္း မ်ားမ်ား တာ၀န္လည္း ပိုယူရမည့္ အလုပ္ကို ေျပာင္းလုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုန္းက စကၤာပူမွ တဆက္တည္း ရလာတဲ့ အလုပ္ကေန ၆လ အၾကာမွ ထြက္လိုက္ၿပီး လစာ ပိုမ်ားတဲ့ အလုပ္ကို ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ သူမေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ အလုပ္ေျပာင္းမည္ဆို ေနာက္ထပ္ တစ္ႏွစ္ ၁ ေသာင္းေလာက္ ပိုရတဲ့ အလုပ္ကို ရႏိုင္ေပမယ့္ လက္ရွိ အလုပ္မွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနၾကပါတယ္။ ကေလး ၂ ေယာက္နဲ႔ ကိုယ္ခံႏိုင္မည့္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးကိုပဲ ကိုယ္ထမ္းပါတယ္။ ဘ၀ကို ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ အေနအထားနဲ႔ပဲ ျဖတ္သန္းခ်င္ပါတယ္။ အလုပ္ပင္ပန္းတာကေန အိမ္ေထာင္ေရး ထိခိုက္တာမ်ိဳးဆိုရင္ မတန္ပါဘူး။

ေယာက္်ားေတြဟာ မိန္းမေတြထက္ ပိုၿပီး စြန္႔စားတတ္တာဟာ ေမြးရာပါပဲ။ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာကို ေျပာင္းမည္ ဆိုရင္ ေယာက္်ားမ်ား အတြက္က ေဖာင္ဖ်က္ၿပီး သြားမွသာ ပိုၿပီး အလုပ္ ျဖစ္ေပမယ့္ မိန္းမေတြ အတြက္ကေတာ့ ပိုၿပီး အစိုးရိမ္ ႀကီးစရာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကို စိတ္လံုၿခံဳမႈ ေပးဖို႔အတြက္ ေနရာသစ္မွာ အဆင္မေျပရင္ ေနရာေဟာင္းကို ျပန္သြားႏိုင္ေသးေၾကာင္း အေထာက္အထား တစ္ခုခု ျပထားဖို႔ လုိပါတယ္။ ေၾသာ္ဇီကို ေျပာင္းလာခါနီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကၤာပူ PR ကို မရရေအာင္ ေလွ်ာက္လိုက္ၿပီး အဲဒီ အေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းထားလိုက္ေတာ့ သူမအေနနဲ႔ အစိုးရိမ္ႀကီး မျဖစ္ရေတာ့တာဟာ ေနာင္ေရး လံုၿခံဳမႈသာမက ေန႔စဥ္ ဘ၀ေတြမွာ ပါ မသိသာလိုက္ဘဲ အဆင္ေျပေစပါတယ္။

ေယာက္်ားေတြ အတြက္ မိဘေမာင္ဘြားေတြကို သိပ္အတြယ္အတာ မမ်ားေပမယ့္ မိန္းမျဖစ္သူေတြကေတာ့ အိမ္ေထာင္က် ကေလးရေနေသးလည္း မိဘေမာင္ဘြားေတြကို ခင္တြယ္ေနပါေသးတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အနည္းဆံုး မိန္းမျဖစ္သူရဲ႕ မိဘေတြကို အလည္ေခၚေပးႏိုင္ဖို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ထားရပါမည္။ ၾသစေၾတးလ်ကို အလည္ေခၚရတာဟာ စကၤာပူေလာက္ေတာ့ ဗီဇာမလြယ္ႏိုင္သလို အကုန္အက်လည္း ပိုမ်ားႏိုင္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ကေလး ေမြးခ်ိန္လိုမ်ိဳးမွာ မိဘေတြကို လုိအပ္တတ္ေတာ့ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ သတင္းယူထားတာ အေကာင္းဆံုးပါ။

အေရးႀကီးတဲ့ ေနာက္အခ်က္ကလည္း ဇနီးျဖစ္သူ လုပ္ငန္းခြင္ ျပန္၀င္ႏိုင္ေရးပါ။ ဒီလို အလုပ္လုပ္တဲ့ အတြက္ အပို၀င္ေငြလည္း ပိုရသလို ဇနီးျဖစ္သူကလည္း အျပင္ အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ ထိေတြ႔ရတဲ့ အတြက္ သူ႔အတြက္ ပိုေကာင္းေစပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဇနီးသည္ရဲ႕ လက္ရွိ အေျခအေနဟာ ကိုယ္သြားမယ့္ ႏိုင္ငံနဲ႔ အဆင္ေျပ မေျပ ၾကည့္ရပါမယ္။ လိုအပ္မည္ ထင္ရင္ လုပ္လည္း လုပ္ႏိုင္မည္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံ မေျပာင္းခင္ကတည္းက ႀကိဳတင္ သင္တန္းတက္ထားႏိုင္ပါတယ္။ ေနရာသစ္ေရာက္ေနရင္ေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ လိုအပ္တာေတြအတြက္ မြမ္းမံသင္တန္းလိုမ်ိဳး ထပ္တက္သင့္ တက္ရပါမည္။ ဇနီးသည္ အလုပ္ရေရး အတြက္ ခင္ပြန္းသည္က ကူညီတာ ႏွစ္ဦးစလံုး ေကာင္းဖို႔ပဲ ျဖစ္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တုန္းက အေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ “ကေလးအေမ လုပ္ငန္းခြင္ ျပန္၀င္ေသာအခါ” ပို႔စ္မွာ ေရးၿပီး ျဖစ္လို႔ အဲဒီမွာ သြားဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

ႏွစ္ေယာက္စလံုး အလုပ္လုပ္တဲ့ အခါ ကသီလင္တ ႏိုင္တာေလးေတြ ရွိႏိုင္ေပမယ့္ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ကူညီမည္ ဆိုရင္ေတာ့ အိမ္အလုပ္ ႐ံုးအလုပ္မွ်သြားမွာပါ။ ၾသစေၾတးလ်ဟာ စကၤာပူလို အကူ အိမ္ေဖာ္ မေခၚႏိုင္တဲ့ ေနရာဆိုတာလည္း သိထာၿပီး လင္မယား ၂ ေယာက္တည္းနဲ႔ အိမ္အလုပ္ေတြကို ႏိုင္ႏိုင္သလားလည္း မလာခင္ စဥ္းစားထားရပါမည္။ အသိထဲမွာ စကၤာပူမွာ အိမ္ေဖာ္နဲ႔ အဆင္ေျပ ေနတဲ့သူကလည္း ဒီကို မလာခ်င္ဘူးလို႔ ခပ္ရွင္းရွင္းပဲ ေျပာျပပါတယ္။ (စကၤာပူမွာ အဆင္ေျပေနတာလည္း တျခား အဓိက အေၾကာင္းတစ္ခုပါ)။

ဒါေတြဟာ လက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ကို ေၾသာ္ဇီမွာ ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္ ဆိုတာ အက်ဥ္းခ်ံဳးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ႀကံဳေတြ႔ရမည့္ အခက္အခဲေတြက မတူႏိုင္ေပမည့္ လက္နက္ ျပည့္စံုမွ စစ္ထြက္သလို အစစ အရာရာ ျပင္ဆင္ၿပီးမွ ထြက္ရင္ေတာ့ အခက္အခဲေတြမွာ ေတာ္ရံု အထိမနာ အက်မနာေတာ့ပါဘူး။

အခ်ဳပ္

အေပၚက ဇာတ္လမ္း ၁ လို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖစ္ခဲသလားဆိုရင္ေတာ့ ၉၅% မျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ ေျပာရမွာပဲ။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ Cultural Shock ျဖစ္ၿပီး ၂ ေယာက္စလံုး အနည္းငယ္ ခံစားခဲ့ရတာကိုေတာ့လည္း မျငင္းသာပါဘူး။ ဒါေတာင္ ၂ ေယာက္စလံုးက ေၾသာ္ဇီမလာခင္ တျခား အေနာက္ႏိုင္ငံမွ ၂ႏွစ္ ၃ႏွစ္ ေနထားဖူးေသးတယ္။ အဓိကကေတာ့ စကၤာပူလို အစစ အရာရာ အလြယ္တကူ မရႏိုင္ခဲ့တာ (ဥပမာ Public Transport နဲ႔ ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြ ဘယ္မွာ ၀ယ္ရမွန္းမသိတာ တခ်ိဳ႕ ၀ယ္လို႔မရတာ)၊ ေဆြမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္း နည္းပါးတာ၊ ကေလး ငယ္ေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ေနာက္ကေလး တစ္ေယာက္ကို ကိုယ္၀န္လြယ္ထားရတာ။ ဒီလို အခက္အခဲေလးေတြပဲ ရွိရံု ရွိခဲ့ေတာ့ အမိႈက္ကစ ျပႆဒ္ မီးေလာင္တာမ်ိဳးေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒီလို ကံေကာင္းရတာလည္း မိဘေမာင္ဘြားကို ေကၽြးေမြး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့လို႔ လို႔ယံုၾကည္ပါတယ္။ အေပၚကလို ေရးထားတာကေတာ့ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံက တစ္ႏိုင္ငံ အေျပာင္းမွာ အခက္အခဲေတြ ရွိတတ္ၿပီး တစ္ဦးကို တစ္ဦး မကူညီဘဲ ျပစ္တင္ေနမယ္ ဆိုရင္ အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြ ႀကံဳႏိုင္တယ္ဆိုတာ တစ္ဘက္လွည့္ စဥ္းစားေစခ်င္လို႔ပဲ။

အဲဒီလို အဆင္ေျပ လြန္းလို႔ ဇာတ္လမ္း ၂ ထဲကလို ကၽြန္ေတာ္က လက္မေထာင္ေနၿပီ ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ေရအိုင္ထဲက ဖားသူငယ္ ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့။ ၾသစေၾတးလ်ဟာ နိဗၸာန္လည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၾသစေၾတးလ်မွာ ေနေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနအထားဟာ ရန္ကုန္မွာ ပညာနဲ႔ လုပ္စားတဲ့ သူေတြ စိတ္မွန္းထားတဲ့ ပံုမွန္ ဘ၀ေလာက္ပါပဲ။ ပံုမွန္ လစာ ရွိတယ္၊ အိမ္(ခန္း)ရွိတယ္၊ ကား ရွိတယ္။ သားသမီးေတြကို ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္တယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။

မိန္းမကို တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ ထားႏိုင္တာ ငါေၾကာင့္လို႔ လက္မေထာင္တဲ့ ေယာက္်ားေတြ ရွိသလို ဒီလို ထားႏိုင္လို႔ ေယာက္်ားကို ဘုရားလို ကိုးကြယ္ေနတဲ့ သူေတြ ရွိတာလည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလို ေအာင္ျမင္ခဲ့ရင္ ဒါ ႏွစ္ေယာက္ ကံဆံုလို႔ ကံေကာင္းလို႔ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ မွတ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အစြမ္းအစ ရွိရွိ စိတ္ထား မေကာင္းတဲ့ မိန္းမ၊ အထိန္းအသိမ္း မေကာင္းတဲ့ မိန္းမနဲ႔ ေတြ႔ရင္ အလကား ေယာက္်ားပဲ ျဖစ္မွာပဲ။ မိန္းမကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးမွ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စီပြားပ်က္တာ က်န္းမာေရး မေကာင္းျဖစ္သြားတာေတြလည္း ေတြ႔ေနရတာပဲ။

ေယာက္်ားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းမပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္မက်ရင္လည္း အခ်ိန္တန္ သူ႔ဟာသူ ကံပါရာနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်သြားမည္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူသြားခ်င္တဲ့ လမ္းကို သူ႔ဘာသူ ဦးေဆာင္သြားမွာပဲ။ တခ်ိဳ႕ ေကာင္ေလးေတြ အိမ္ေထာင္ မက်ခင္ေတာ့ အရည္အခ်င္း မရွိသလိုပဲ။ အိမ္ေထာင္က်မွ ႀကီးပြားသြားတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ကံဆံုလို႔ေပါ့။

သူမ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်လို႔၊ ကၽြန္ေတာ္ သူမနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်လို႔ ဒီလို ကံေကာင္းရတယ္ ကံဆိုးရတယ္ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိဘူး။ ဒီရထား စီးရင္ ဒီဘူတာေရာက္မယ္ ဆိုတာ ၂ ေယာက္စလံုး သိလို ဒီရထား စီးခဲ့တာ ဒီဘူတာကို ေရာက္လို႔လည္း ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာႀကီး အလြန္အကၽြံ မျဖစ္ရပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ဘူတာကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္လာလို႔ ၀မ္းသာၾကတာကေတာ့ ဓမၼတာပါပဲ။

ေယာက္်ားကလည္း ဒီလို အိမ္ေထာင္ ျဖစ္ေနတာ ငါေၾကာင့္လို႔ လက္မ မေထာင္သင့္သလို႔ မိန္းမကလည္း ကၽြန္မ အထိန္းအသိမ္းေကာင္းလို႔ အခုလို စုေဆာင္းမိတာ အခုေလာက္ ျဖစ္တာ ကၽြန္မေၾကာင့္လို႔ အလြန္အမင္း မေျပာရပါဘူ။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေတာ့ လိုသေလာက္ေတာ့ Appreciate ေလး ႏႈတ္နဲ႔ ပဲျဖစ္ျဖစ္ တျခားနည္းနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေတာ့ လုပ္ေပးရင္ ရပါၿပီ။

လင္မယားေတြလည္း ဘ၀ရဲ႕ အခက္အခဲဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ အတူတကြ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖတ္သန္းႏုိင္ဖုိ႔ ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လင္မယား ၂ ေယာက္တည္းသာ ေတာင္းတဲ့ ဆု မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ။

တျခားဖတ္ရန္

Tuesday, January 25, 2011

ပုစြန္ ပဲၾကာဆံေပါင္း

ပုစြန္ ၾကာဆံေပါင္း ကို ပထမဆံုး ၾကားဖူးတာ ယိုးဒယားက ျပန္လာတဲ့ အစ္ကို တစ္ေယာက္ဆီက။ စကၤာပူမွာ ပုစြန္တုပ္ႀကီးေတြ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရတုန္း သူက ပုစြန္ ၾကာဆံေပါင္းကို ယုိးဒယားမွာ စားလာတာ ေကာင္းလို႔ လုပ္စားမည္ ဆိုၿပီး ပဲၾကာဆံ အေထြးလိုက္ ေပၚမွာ ပုစြန္တုပ္ႀကီးေတြ တင္ၿပီး ေပါင္း၊ ၿပီးေတာ့ ပဲငံျပာရည္ နည္းနည္းျဖန္းၿပီး စားတာ။ အရသာက မလံုးဘဲ သိပ္စားလို႔ မေကာင္းလိုက္ဘူး။

ေနာက္ အေတာ္ၾကာမွ ဆစ္ဒနီမွာ Burwood ဆိုတဲ့ အရပ္ (Suburb) ကို သြားေတာ့မွ ျပန္စားျဖစ္တယ္။ Burwood ဆိုတာလည္း ရန္ကုန္က တ႐ုတ္တန္းလိုပဲ တ႐ုတ္စာေတြ အေတာ္စံု အေတာ္ေကာင္းတဲ့ ေနရာပါ။ အဲဒီက ေဟာင္ေကာင္ ေခါက္ဆြဲ ဆိုင္တစ္ခုမွာ စားျဖစ္တာ။ သူတို႔ကေတာ့ မီး အပူ တိုက္ထားတဲ့ စဥ္႔အိုး (Hotpot) နဲ႔ ျပင္ထားတာပါ။ မွာၿပီးေတာ့ လင္မယား ၂ ေယာက္ ပုစြန္ေတြကို လက္နဲ႔ ခြာလိုက္ စားလိုက္ လုပ္ၾကတာ လက္ေတြကို ေပက်ံေနတာပဲ။ ဂဏန္းတို႔ ပုစြန္တို႔မ်ား အျပင္မွာ စားရတာ အဲဒီလိုပဲ နည္းနည္းေတာ့ "ႀကိဳက္မရွက္" ျဖစ္မွ။


အဲဒီမွာတုန္းက စားလို႔ ေကာင္းတာနဲ႔ လင္မယား ၂ ေယာက္ ဘယ္လို ခ်က္ထားသလည္းဆိုတာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပုစြန္ဖြဲေလးေတြ ပါၿပီး အဲဒီ အနံ႔ (Aroma)နဲ႔ ပုစြန္ဆီက ထြက္တဲ့ အနံ႔ ၂ ခုေပါင္းက စားလို႔ ေကာင္းေစတာ ဆိုၿပီး ေတြ႔လိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ ပုစြန္ဖြဲေလးေတြကို ဆားေရ စိမ္ထားတာကို ကိုရီးယား ကုန္စံုဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကေန သူမ ၀ယ္လာတယ္။ အဲဒီ ပုစြန္ဖြဲ အေျခာက္ေလးေတြကို င႐ုတ္သီးနဲ႔ေတာ့ ေၾကာ္စားဖူးတာလည္း ေကာင္းတယ္။ ဆစ္ဒနီက ျမန္မာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အလႉ တစ္ခုမွာေတာ့ အဲဒီ ပုစြန္ေလးေတြကို ငပိခ်က္ ခ်က္ထားတား စားခဲဖူးတာလည္း အေတာ္ေလး ေကာင္းပါတယ္။ အသိ တစ္ေယာက္အိမ္ သြားတုန္က အဲဒီလို ပုလင္းေလး ၀ယ္လာၿပီး ခ်က္မည္ဆို ဖြင့္လိုက္တာ အထဲက Gas စုေနတာေတြ ကန္ထြက္ၿပီး တပုလင္းလံုး မ်က္ႏွာက်က္ ေပၚမွာ ေပကုန္တာ ႀကံဳဖူးထားလို႔ ဖြင့္တဲ့ အခါ အေတာ္ သတိ ထားလိုက္ရတယ္။ သူက ငါးပိ ငါးေျခာက္လိုေတာ့ အနံ႔ မျပင္းဘူး။ ခရမ္းသီးေတြ ဘာေတြႏွပ္တဲ့ အခါလည္း ပုစြန္ေျခာက္ အစား ထည့္ရင္ ပိုစားေကာင္းတယ္။



ပုစြန္ ပဲၾကာဆံေပါင္းက ခ်က္ရတာ လြယ္ပါတယ္။ ပုစြန္ထုပ္ေတြကို ေရေဆးထား။ ေျခေတြ လက္ေတြ ဦးမွ်င္တံေတြ ျဖတ္ထား။ အခံြနဲ႔ မခ်က္ခ်င္ရင္ေတာ့ အခြံခြာထား။ အခြံနဲ႔ ခ်က္ရင္ေတာ့ ပိုႏူးညံ့ပါတယ္။ ဂ်င္းပါးပါး တစ္ျပား၊ ၾကက္သြန္နီ ခပ္ႀကီးႀကီး တစ္ဥနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ ၅တက္ ၆ တက္ေလာက္ကို ခပ္စိပ္စိပ္ လွီးထားၿပီး အေရာင္တင္မႈန္႔ (Paprika) နည္းနည္း၊ နႏြင္းမႈန္႔ နည္းနည္းပါသည္ဆိုရံုနဲ႔ ဆီသတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၂ ေယာက္စာ အတြက္ ပုစြန္ဖြဲ ၂ ဇြန္း ေမာက္ေမာက္ထည့္ပါတယ္။ နည္းနည္း ငန္တတ္လို႔ မထည့္ခင္ သံစကာ စိပ္စိပ္ထဲထည့္ ေရဘံုပိုင္ေအာက္ ထားၿပီး ေရေဆးထားပါ။ အနံ႔ေကာင္းလာေအာင္ ေမႊၿပီး ပဲၾကာဆံ ၂ထံုး ၃ထံုးထည့္ပါတယ္။ ပဲငံျပာရည္ စားပြဲတင္ဇြန္း ၁ဇြန္း၊ တရုတ္ ဟင္းခ်က္၀ိုင္ ၂ဇြန္း ၃ဇြန္း ထည့္ပါတယ္။ စားရတာ စြဲေအာင္ သၾကား ၁ ဇြန္း၊ အနံ႔ေမႊးေအာင္ ႏွမ္းဆီ ၁ ဇြန္း ထည့္ပါတယ္။ ေရကို ၾကာဆံ ျမဳပ္ေအာင္ ထည့္ထည့္ေပးရပါတယ္။ ၾကာဆံေတြ ေရ၀ၿပီး အေရာင္ႏွံ႔သြားၿပီးဆိုရင္ ပုစြန္ထုပ္ႀကီးေတြ အေပၚက ထည့္ၿပီး မီးပိတ္ အဖံုး အုပ္ထားပါတယ္။ ၾကာဆံထဲမွာေတာ့ ေရေပါေလာ မရွိေနေပမယ့္ ေရအ၀ေတာ့ ရွိေနရပါတယ္။ ပုစြန္တုပ္ေတြကို ေရေငြ႕နဲ႔ က်က္ေအာင္ ေပါင္းပါတယ္။ အိမ္မွာ ခ်က္တာဆိုေတာ့ ဆိုင္မွာလို ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ လုပ္စရာ မလိုလို႔ ေမႊေပးလို႔လည္း ရပါတယ္။ ေရလိုရင္ ေရေႏြး ထပ္ထည့္ပါ။ အရည္ေလး ခပ္စပ္စပ္နဲ႔ စားခ်င္ရင္လည္း ေရနည္းနည္း ပိုထည့္လို႔ ရပါတယ္။ က်က္ရင္ေတာ့ ပူတုန္း စားလို႔ ေကာင္းပါတယ္။

ျမန္မာ အရသာ ကိုမွ တမ္းတမ္းတတ စားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပုစြန္ခြက္ေၾကာ္သုတ္ ကို သြားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။


Wednesday, January 19, 2011

ေလာကအလွ ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး

မဟနစံရဲ႕ စီစဥ္ေပးမႈနဲ႔ ေလာကအလွ Online Magazine နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေလး တစ္ခု လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြကေတာ့

  • ကိုအန္ဒီ ဘေလာ့ဂ္နာမည္We, She,Me ဆိုတာေလးကို ဘာေၾကာင့္ အဲဒီ နာမည္ေပးတယ္ဆိုတာ ေျပာျပပါလား။
  • ဘယ္အခ်ိန္က စေရးတာပါလဲ။
  • ခုဘာေတြ လုပ္ေနပါသလဲ။
  • ဝါသနာအရ ဘေလာ့ဂ္ေရး၊ စာေရးတဲ့ခါ အျခား ျပင္ပက အလုပ္နဲ႔ မိသားစုကိစၥမ်ားန႔ဲဆိုေတာ့ အခ်ိန္ ကသီလင္တ ႏိုင္တာမ်ိဳး ရွိပါသလား။
  • ကိုအန္ဒီ့စာေတြကို လာဖတ္သူေတြ ႏွစ္သက္ၾကတာမ်ားတယ္ ဆိုတာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။
  • စာဖတ္တဲ့သူေတြအႀကိဳက္ဆံုး ပို႔စ္ေတြရွိပါသလား။ ကိုအန္ဒီ ကိုယ္ေရးတာကို ကိုယ္ အႏွစ္သက္ဆံုးပို႔စ္ေရာ။
  • စိတ္ဖိစီးမႈေတြရွိလာရင္ ဘယ္လို ေအာင္ျမင္ပါသလဲ။
  • အားလပ္ခ်ိန္မ်ားမွာ ဘာလုပ္ပါသလဲ။
  • ယေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ားအေပၚ အျမင္ေလး သိပါရေစ။
  • စာဖတ္သူမ်ားကို ဘာမ်ား အမွာစကားေျပာခ်င္ပါသလဲ။

အင္တာဗ်ဴး က႑ကို ၾကည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေယာက္ ၁၀၀ နီးပါးနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးၿပီးတာ ေတြ႔မိပါတယ္။ သိထားတဲ့ ဘေလာ္ဂါေတြေရာ မသိေသးတဲ့ ဘေလာ္ဂါေတြ ပါေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေလာကအလွက အေတာ္ေလးလည္း လုပ္ႏိုင္ၾကတယ္။ တစ္ေန႔ထဲမွာကို ၃-၄ ေယာက္နဲ႔ ဗ်ဴးလိုက္လို႔ လိုက္ဖတ္တဲ့သူေတြကေတာင္ အေတာ္ေလး လိုက္ဖတ္ရမွာပါ။

အေထြအထူး မဟုတ္ေပမယ့္ ေလာကအလွကို မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ သူမ်ားရွိရင္လည္း သိရေအာင္ Link ကို Share ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေဟာဒီမွာ သြားဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

Tuesday, January 18, 2011

မီးပူ တိုက္တဲ့ စက္

ကိုေပါရဲ႕2011 Wish List ထဲမွာ အလိုအေလ်ာက္ မီးပူ တိုက္တဲ့ စက္လည္း ပါေရာ အိမ္ရွင္မ စာဖတ္သူေတြ ေခါင္းေတြ ေထာင္လာၿပီး သူတို႔ပါ လိုခ်င္တယ္ လုိခ်င္တယ္ ျဖစ္ကုန္ၾကေရာ။ တကယ္လည္း စက္ေတြက ေန႕စဥ္ ဘ၀ေတြမွာ အေတာ္ေလးကို အကူအညီ ေပးပါတယ္။ ခလုတ္ ႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ အခုခ်က္ခ်င္း မီးေတာက္တဲ့ မီးဖို ေတြ မရွိတုန္းက ခက္ခဲပါတယ္။ ဓါးေတာင္ထဲက သံေခ်ာင္းတို႔၊ Cast Away ထဲက Tom Hanks တို႔ မီးဘယ္လို ေမႊးတယ္ အသာထား။ မွတ္မိေသးတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆို အေမေဈးက ျပန္လာခါနီးဆို မီးေမႊး ေပးထားရတယ္။ ဒါေတာင္ မီးေသြးနဲ႔ ထင္ရႈး အေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ ေမႊးရတာ။ အနည္းဆံုး မိနစ္ ၂၀ေလာက္ အခ်ိန္ေပးရတယ္။ ဒါမွ အေမျပန္လာရင္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေအာင္။ အခုမ်ားေတာ့ ခလုတ္တစ္ခ်က္ ႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ မီးကို ရႏိုင္ၿပီ။

မီးဖို ဆိုတာ အခုေခတ္မွာ ပါမႊား ပဲ။ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ ၊ ပန္းကန္ေဆးစက္ ၊ ဖုန္စုပ္စက္ ၊ ေရခဲေသတၱာ ၊ Oven ၊ Microwave Oven ၊ တို႔မ်ား မရွိရင္ ေန႔စဥ္ Life Style က မေတြး၀ံ့စရာပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဒီမွာ ကူေဖာ္ေလာက္ဖက္ မရွိ ကေလး ၂ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု အတြက္ေတာ့ တကယ့္ကို မလြယ္ေၾကာပဲ။ အခုေတာ့ ဒီလို စက္ေတြေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ အလုပ္ (Household chores) ေတြဆိုတာ အေမတို႔ ေခတ္တုန္းကလို ဒီေလာက္ႀကီး ပင္ပန္းေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။

တျခားဘက္က ျပန္ၾကည့္ေတာ့ မီးပူ တိုက္တဲ့ စက္အစား မီးပူ တိုက္စရာ မလိုတဲ့ အကႌ် ဆိုရင္ေရာ မျဖစ္ဘူးလား။ မီးပူ တိုက္တဲ့ စက္ကို ေဈးေပါေပါ ရေအာင္ မထြင္ႏိုင္ မေရာင္းႏိုင္ေသးခင္မွာ မီးပူ တိုက္စရာ မလိုတဲ့ Wrinkle Free အကႌ်ေတြ ေဘာင္းဘီေတြဆိုတာ ၂၀-၃၀ ပိုေပးရင္ ၀ယ္လို ရေနပါၿပီ။ တီရွပ္ေတြ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ဆိုတာလည္း မီးပူ တိုက္စရာ မလိုတဲ႔ အတြက္ လူငယ္ေတြ အႀကိဳက္ပဲ။ အခုေနာက္ပိုင္းဆို အကႌ်ေတြက မီးပူတိုက္စရာ မလိုတဲ့ Wrinkle Free ေတြ အျပင္ ေခၽြးမစုပ္တဲ့ အသားတို႔ ပိန္းၾကာရြက္လိုမ်ိဳး မိုးေရ အလြယ္တကူ မစိုတဲ့ အကႌ်ေတြအျပင္ Nano Techonlogy နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ဘက္တီးရီးယား ရွင္းလင္းေပးတဲ့ ပိတ္စနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အ၀တ္အစား ေတြေတာင္ ၀ယ္လို႔ ရေနၿပီ ဆိုေတာ့ မီးပူတိုက္တဲ့ စက္ဆိုတာ ဒီေလာက္ႀကီး ေတာင့္တ ရတာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။


မီးပူ တိုက္ေပးတဲ့ စက္အစား မီးပူတိုက္စရာ မလိုတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ ေပၚလာေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနစဥ္ ဘ၀ေတြက အေတာ္အတန္ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ တီထြင္ ထုတ္လုပ္တဲ့ သူမ်ားကလည္း မီးပူတိုက္စက္ကို သည္းႀကီးမည္းႀကီး ထြင္မေနဘဲ မီးပူ တိုက္စရာ မလိုတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ တီထြင္ ေရာင္းခ်တဲ့ အတြက္ အျမတ္အစြန္းေတြ ရႏိုင္ၾကပါတယ္။ အႏွစ္ သေဘာကေတာ့ တစ္ခုတည္း တစ္ေယာက္တည္းက ဒိုင္ခံ လုပ္ေပးမည့္အစား တစ္ဘက္က အရာေတြက ကိုယ့္ဘာကိုယ္ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္လို႔လည္း ရေသးတယ္ ဆိုတာပါပဲ။

ကြန္ျပဴတာ ေလာကမွာေတာ့ ဒီလို တစ္ေယာက္တည္း တစ္ခုတည္းက ဒိုင္ခံလုပ္ေပးတာကို Centralized System လို႔ေခၚတယ္။ ဟိုးအရင္ေခတ္က Main Frame လို စက္ႀကီးေတြမွာ ကီးဘုတ္နဲ႔ ေမာ္နီတာပဲ ပါတဲ့ Dumb Terminal လိုစက္ေတြက ခ်ိတ္ထားၿပီး အခ်က္အလက္ေတြ ရိုက္ထည့္၊ အဲဒီ Server ႀကီးက တြက္ခ်က္ေပးၿပီး Terminal ေတြမွာ ျပန္ျပ လုပ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း PC (Personal Computer) ေတြက တြက္ခ်က္မႈအားေတြ သိုေလွာင္ႏုိင္စြမ္းေတြ မ်ားလာေတာ့ PC ေတြ ေခတ္စားလာၿပီး ကိုယ့္စက္မွာ ကိုယ္ သံုးလို႔ရလာတယ္။ ကိုယ္စက္မွာကိုယ္ သံုးႏိုင္တဲ့ Microsoft Office လိုမ်ိဳး Software ေတြကေန Distribute Computing ေတြပါ လုပ္လာႏိုင္တယ္။

SETI လို႔ေခၚတဲ့ ET ေတြကို ေထာက္လွမ္းတဲ့ အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ ရွိတယ္။ အရွည္ဆိုရင္ Search for Extra-Terrestrial Intelligence ပါ။ သူတို႔က စေလာင္းေတြနဲ႔ ဟိုး ကမၻာအျပင္ဖက္က Electormeganitc Wave ေတြကို ဖမ္းၿပီး Analyze လုပ္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီလို ဖမ္းနားေထာင္းတယ္ဆိုတာ အခ်ိန္ျပည့္ လုပ္ေနတာျဖစ္ၿပီး တစ္မိနစ္ တစ္မိနစ္မွာ တြက္ခ်က္စရာ အခ်က္အလက္ေတြ ဆိုတာလည္း အသိန္း အသန္းနဲ႔။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔က စနစ္တခု ထြင္လိုက္တယ္။ သူတို႔ အခ်က္အလက္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ စက္ေတြမွာ အကူ တြက္ေပးႏိုင္တဲ့ စနစ္မ်ိဳး။ ကိုယ့္စက္ အားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔က အခ်က္အလက္ေတြ အလိုအေလွ်ာက္ ပို႔ေပး ကၽြန္ေတာ္တို႔ စက္ေတြက တြက္ခ်က္ၿပီး ျပန္ပို႔ေပးတာ။ အဲဒီလို Volunteer လုပ္ေပးတဲ့ စက္ေတြက သိန္းနဲ႔ ခ်ီ ရွိတာ ဆိုေတာ့ သူတို႔ အတြက္ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ ကြန္ျပဴတာ အႀကီးႀကီးတစ္ခုတည္း ထြင္မယ့္အစား စက္အေသးေလးေတြမွာ ခြဲၿပီး တြက္ခ်က္တာမ်ိဳးေပါ့။

အိမ္ေထာင္ တစ္ခုမွာလည္း အရင္တုန္းကဆို အေဖ တစ္ေယာက္တည္း ေငြရွာရင္ လံုေလာက္တယ္။ Breadwinners တစ္ေယာက္တည္း၊ ေငြရွာစက္ႀကီး တစ္ခုတည္းေပါ့။ အခုေခတ္မွာေတာ့ မရေတာ့ဘူး။ မလံုေလာက္ေတာ့ဘူ။ သားသမီးေတြကပါ အရြယ္ နည္းနည္း ေရာက္လာရင္ ကိုယ့္မုန္႔ဖိုး ကိုယ္ရွာ။ ကိုယ့္ေက်ာင္းစားရိတ္ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ စုေဆာင္းရတယ္။ သားသမီးက မလုပ္ရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး အေဖေရာ အေမေရာ အလုပ္လုပ္မွ အိမ္စားရိတ္ကို ကာမိမည္။ တစ္ေယာက္တည္းက ရွာတာထက္ အားလံုးက နည္းနည္း နည္းနည္း မွ်ေ၀ ရွာေဖြမွ အလုပ္ ျဖစ္ေတာ့တယ္။

ႏိုင္ငံနဲ႔ ခ်ီၿပီး ၾကည့္မည္ဆိုရင္ ဗမာေတြမွာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မီးပူတိုက္တဲ့ စက္လို သေဘာထားတဲ့ သူေတြ ရွိေနတယ္။ ျပည္သူ ျပည္သားေတြကို ဒီမိုကေရစီ ေခါက္ရိုး က်ိဳးေအာင္ အခ်ိန္တန္ အေမပဲ မီးပူတိုက္ေပးမည္ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကပံုပဲ။ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ Wrinkle Free ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၿပီး ျပန္႔ျပန္႔ ရွင္းရွင္း ေနၾကမည္ စိတ္ကူးရမည္။ ေဒၚစု ကိုယ္တိုင္ လူေတြကို ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးဖို႔ ေျပာထားတဲ့ စကားကို ျပန္လည္ နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္။


“က်မ အထင္ လူေတြက သူတုိ႔လုပ္ခ်င္ ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ေနရာေတြကုိ သြားႏုိင္ဖုိ႔ က်မကုိ ကူညီေစခ်င္ခဲ႔တာပါ..က်မ သူတုိ႔ကုိ ႀကိဳးစား သင္ေပး ေနတာကေတာ့ သူတို႔ ကုိယ္တုိင္က ကူညီႏုိင္တယ္ ဆုိတဲ႔ အခ်က္ပါပဲ... က်မတုိ႔ တူတူ လုပ္ၾကမယ္.. သူတို႔ က်မ တစ္ေယာက္တည္းကုိ အားကုိးလုိ႔ မရဘူးေလ..တျခား ဘယ္သူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ ပါတီ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုကုိလည္း သူတုိ႔ လုိခ်င္တာကုိ ေရာက္ဖုိ႔ အားကုိးလုိ႔မရပါဘူး...”

ဒီစကားမွာ သူမက လူတိုင္း “Wrinkle Free” ျဖစ္ဖို႔ ဆံုးမထားတာကို ေတြ႔ရမည္။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း ဆိုတာ ဒီလိုပဲ။ ကိုယ့္လူေတြကို လုပ္ႏိုင္ ကိုင္ႏိုင္ေအာင္ နည္းေပး လမ္းျပ လုပ္ေပး၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာေတြ ေပးၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ တန္ခုိး အာဏာကို ပိုမို ႀကီးထြားေစတာပဲ။ ဗမာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းကားေအာင္ လုပ္ဖို႔ သူမ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္မည့္ အစား လူတိုင္း လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ဆံုးမ သြန္သင္ျခင္းကသာ သူမရဲ႕ ႀကိဳးပမ္း လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ပိုမို ေအာင္ျမင္ေစမည္ ဆိုတာ အေသအခ်ာ သိထားလို႔ပဲ။

အဲဒီေတာ့ မီးပူတုိက္စက္ဆိုတာ မလိုအပ္ေတာ့ဘူးလား ဆိုရင္လည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒိုဘီဆုိင္ (Laundary Service) ေတြ၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ လိုအပ္ေသးတယ္။ Commercial ေတြအတြက္ကေတာ့ လိုအပ္ေသးတာပဲ။ သူတကယ္ လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ လိုအပ္ေနတာပဲ။ ဗမာေတြ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဒီမိုကေရစီကို ေလ့လာၾက၊ ထြန္းကားေအာင္ က်င့္ႀကံၾက။ ေဒၚစုလို ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ အခ်င္းခ်င္းေတြ႔ဆံုဖို႔လိုကေန Vision ေတြ ခ်မွတ္ဖို႔ Policy ေတြ ခ်မွတ္ဖို႔ စသည္ စသည္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ လုပ္ရမည့္ အလုပ္မ်ိဳးေတြ လုပ္ဖို႔ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီး အက်ိဳးရွိရွိ သံုးရဦးမည္။

အေသးအမႊားေပမယ့္ အခုလတ္တေလာ ဘေလာ့ေတြမွာ ေတြ႔ေန ၾကားေနရတာ တစ္ခုက ေဖာင့္ (Font) မသြင္းဘဲ စာဖတ္သူက ဖတ္လို႔ ရေအာင္ ဘေလာ့ရွင္ေတြကို ပူဆာလို႔ ဘေလာ့ရွင္ေတြက သူတို႔ စာေတြကို ျမင္ရေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ႀကိဳးစားေသာ္ျငား ဟို Browser မွာေတာ့ ရတယ္ ဒီမွာေတာ့ မရဘူး အကန္႔အသတ္ေတြ။ ဟိုေဖာင့္ေတာ့ ရတယ္ ဒီေဖာင့္ေတာ့ မရဘူး အခက္အခဲေတြကေတာ့ ရွိေနဆဲပါပဲ။ ကိုဇက္တီတို႔ သူ႔ဘေလာ့ကို ေဖာင့္ေျပာင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ႔စာ ဖတ္ခ်င္ေတာ့ သူ႔သံုးတဲ့ ေဖာင့္ကို လိုက္သြင္းရတယ္။ သူစာေတြ အလိုအေလွ်ာက္ ျမင္ရေအာင္ ကိုဇက္တီႀကီးကို မီးပူတိုက္စက္လို သေဘာထားရင္ သူ႔စာ မဖတ္ရရံုပဲ ရွိမွာေပါ့။ နည္းပညာလည္း မကၽြမ္းက်င္ သားကလည္း ေဖာင့္မသြင္းေပးလို႔ ေဒၚရင္ရင္တို႔လို မဖတ္ရေတာ့ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့ (ေနာက္တာ ကိုTZA)။ ရံုးမွာ ကန္႔သတ္ထားလို႔ ေဖာင့္သြင္းလို႔ မရဘူး၊ Changhi ေလဆိပ္မွာ အမ်ားသံုး ကြန္ျပဴတာကေန ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့လည္း ခၽြင္းခ်က္ ထားပါေတာ့။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ စာဖတ္သူေတြက ကိုယ့္ဘာကိုယ္ “Wrinkle Free” ျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္စက္ကိုယ္ ေဖာင့္သြင္းႏိုင္ပါတယ္။ ဘေလာ့ရွင္ေတြ အေနနဲ႔လည္း အနည္းဆံုး ကိုယ္ဘယ္ေဖာင့္သံုးတယ္။ ဘယ္မွာ Download လုပ္လို႔ရတယ္ ေျပာရပါတည္။

ေဖာင့္ သြင္းတာကေန မိသားစု အေရး အလယ္၊ ႏိုင္ငံ့ အေရး အဆံုးမွာ ထားၿပီး စာဖတ္သူကို ေမးခ်င္တာ တစ္ခုကေတာ့ - “Are you a dumb terminal?”

တျခားဖတ္ရန္ - The Weakest Link


Saturday, January 15, 2011

Iron Man ထူး

အခု စာေရးေနခ်ိန္မွာ သားက ၃ ႏွစ္ျပည့္ဖို႔ ၄လ လိုေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားက ၾကည့္စရာ အစ္မ တစ္ေယာက္ ေရွ႕မွာ ရွိတာေရာ၊ ကေလးထိန္းေက်ာင္းကို ငယ္ကတည္းက ပို႔တာေရာေၾကာင့္ အေတာ္ေလးကို လူလားေျမာက္ေနၿပီ။ ၃ ႏွစ္ မျပည့္ေသးဘူး Comic ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ႀကိဳက္ေနၿပီ။ Super Hero ေတြကို ႀကိဳက္ေနၿပီ။ Spidermanတို႔ Batmanတို႔ Ironmanတို႔ကိုဆို အကုန္ၾကည့္တယ္။ ကာတြန္းကားလည္း ၾကည့္တယ္။ ဗီဒီယို ဇာတ္လမ္းလည္း ၾကည့္တတ္တယ္။ ေတာ္ရံုတန္ရံု ဒီအရြယ္ ကေလးေတြက ဗီဒီယိုကို ကာတြန္းေလာက္ မၾကည့္တတ္ေသးပါဘူး။ သားကေတာ့ ၾကည့္တယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ Thomas ကိုႀကိဳက္တယ္။ Thomas ဆိုတာ ရထားေလး ဇာတ္လမ္း။ ၂ ႏွစ္မျပည့္ခင္ေလာက္ထိေတာ့ ဇာတ္လမ္းကို TVမွာ ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိပ္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ရထားတြဲေလးေတြကေတာ့ ကစားစရာ ဆိုင္တစ္ခုမွာ စားပြဲလိုက္ လမ္းေတြ ရထားေတြနဲ႔ ဆင္ေပးထားတာ ၀င္၀င္ေဆာ့တာနဲ႔ ဟိုးတေလာကပဲ One set ၀ယ္ေပးလိုက္ရတယ္။ သားက ရထားလမ္းေတြေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မဆင္တတ္ေသးလို႔ သူ႔အစ္မက ဆင္ေပးတယ္။ သူက ေမာင္းတယ္။ သမီးက အိမ္ေဆာက္တုံး ဆက္တာေတြ၊ ရထားလမ္းေဖာက္တာေတြဆို ေကာင္းေကာင္းရတယ္။

သား စၿပီး ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ကားက Toy Story 2။ အဲဒီမွာ Buzz Light ကိုႀကိဳက္တယ္။ Buzz Light ဆုိတာ အဲဒီ ရုပ္ရွင္ထဲက Space Ranger။ ၿပီးေတာ့ Woody လို႔ေခၚတဲ့ Cow Boy ကို ႀကိဳက္တယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ အဲဒီ အရုပ္ကေလးေတြကို ပိုင္တဲ့ ေကာင္ေလးက Andy ဆိုေတာ့ သူ႔အေဖ နာမည္နဲ႔ တူလို႔ ပထမေတာ့ Woody ကို Andy ဆိုၿပီး မွားေနေသးတယ္။ Woody ကလည္း သူ႔အတြက္ အသံထြက္ရတာ နည္းနည္း ခက္တယ္ေလ။ Buzz Light အရုပ္ေတြ ဆိုင္ေပၚတင္ေတာ့ ေဈးကလည္း ႀကီးတာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရလိုက္ဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ေဈးက်သြားေတာ့မွာ အလတ္တစ္ခု အေသးတစ္ခု ရလိုက္တယ္။ အေတာ္ေလး ေဆာ့ၿပီးေတာ့ ၿငီးေငြ႔သြားၿပီး Batman ကို ေတြ႔သြားတယ္။

Batman ကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲႀကိဳက္ေနခ်ိန္မွာပဲ McDonald’s က Happy Meal မွာ Batman အရုပ္ကေလး ေပးေတာ့ အေတာ္ပဲ ျဖစ္သြားတယ္။ လက္ထဲမွာ ကိုင္ႏိုင္ရံု ပလတ္စတစ္ အရုပ္ကေလးပါ။ ႀကိဳက္ေတာ့ အၿမဲတမ္း အဲဒီ အရုပ္ကေလးနဲ႔ ေဆာ့တယ္။ အိပ္လည္း ယူသြားတယ္။ ဟိုသြား ဒီသြား ကားေပၚမွာ ဆိုလည္း အဲဒီ အရုပ္နဲ႔ပဲ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တစ္ရက္က်ေတာ့ အဲဒီ အရုပ္ကေလးက ေပ်ာက္သြားေရာ။ Happy Meal ကလည္း အရုပ္ေတြကို တစ္လ တစ္ခါ ေျပာင္းတာဆိုေတာ့ ျပန္မရေတာ့ဘူး။ စတိုးဆိုင္ေတြ အရုပ္ဆိုင္မွာလည္း Batman ကရွာလို႔ မလြယ္ဘူး။ Batman ကိုပိုင္တဲ့ ေရးဆြဲတဲ့ DC Comics အုပ္စုက အရုပ္လုပ္ဖို႔ လိုင္စင္ပဲ မခ်ေပးလို႔လား လိုင္စင္က ေဈးပဲ ႀကီးလို႔လားေတာ့ မသိဘူး Batman အရုပ္က အျပင္မွာ ရွာလို႔ကို မရဘူး။ Spiderman တို႔ Transformers တို႔ Star Wars တို႔ကေတာ့ ေပါမွေပါပဲ။ လူႀကီးေတြမွာ အျပင္ သြားရင္ Mall အသစ္တစ္ခုခု ေရာက္တိုင္း Batman ရွာရတယ္။ ကစားစရာဆိုင္ ေတြ႔ရင္ ေသးေသး ႀကီးႀကီး Batman ရွိလား ၀င္၀င္ေမးရတယ္။ ဘယ္လိုမွ ရွာလို႔ မရဘူး။ eBay မွာေတာ့ ရွိတယ္။ မ၀ယ္ျဖစ္လိုက္ပါဘူး။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ Iron Man ကို စိတ္ေျပာင္းသြားတယ္။ Batman ကိုေတာ့ ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို ေမးတယ္။ အိပ္မက္ ေယာင္တယ္။ အိပ္ရာထ ထခ်င္း ေမးေသးတယ္။ Iron Man 2 ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ Red Iron Man၊ Black Iron Man ျဖစ္သြားေရာ။ Iron Man လက္က Repulsor နဲ႔ တြန္းလိုက္တာကို သိပ္သေဘာက်တာ။ အဲဒီ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ Iron Man က Doughnut စားတဲ့ အခန္းက သူတို႔ ၂ ေယက္စလံုး အႀကိဳက္ပဲ။ "Iron Man eat Doughnut" ဆိုၿပီး ဘယ္လို စားတာ ဘာညာနဲ႔ ၿပီးေတာ့ Doughnut ေတာင္းစားၾကေရာ။ Iron Man အလွည့္ေရာက္ေတာ့ အရုပ္ေတြကေတာ့ ဆိုင္မွာ မ်ားပါတယ္။ သားလိုခ်င္တာ Dress-Up ။ ေရာင္းတဲ့ လူေတြကလည္း ေရာင္းတယ္ေလ။ ေခါင္းစြပ္က တစ္ခု၊ လက္က Repulsor က တစ္ခု၊ အနီေရာင္ ၀တ္စံုက တစ္ခု၊ ရင္ဘတ္က ပါ၀ါထုတ္တဲ့ Chest Arc Reactor က တစ္ခု၊ တစ္ကိုယ္လံုး ျပည့္ေအာင္ ဆိုရင္ မနည္း ဆင္ရမွာ။ ပိုက္ဆံ 100$ ေက်ာ္ဖိုး ၀ယ္ရင္ေတာင္ အျပည့္အစံု မရခ်င္ေသးဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရတယ္။

အဲဒီေတာ့ ကိုထူးတို႔က သူ႔ဘာသူ ႀကံၿပီး Iron Man မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္။ ပထမဆံုး ေတြ႔သြားတာက အိမ္မွာ ဖုန္ေတြ ဘာေတြ ရွင္းတဲ့ အခါ သံုးဖို႔ ျဖစ္ျဖစ္ ေဆးသုတ္တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ သံုးဖို႔ ျဖစ္ျဖစ္ ၀ယ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ကို ေတြ႔သြားၿပီး Iron Man Head ဆိုၿပီး စြပ္ထားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ ကစားစရာထဲကပဲ လက္ဖ်ံမွာ စြြပ္လို႔ ရတဲ့ ပိုက္တစ္ခုကို လက္မွာ Repulsor ဆိုၿပီး စြပ္စြပ္ထားၿပီး လက္၀ါး ျဖန္႔ထုတ္ၿပီး “Boom ... Boom” ဆိုၿပီး Iron Man လို လုပ္ပါေရာ။ Christmas ကာလမွာ စတိုးဆိုင္တစ္ခုမွာ Angel Winges ပံုစံ စကၠဴျပားနဲ႔ လုပ္ထားတာေတြ ေ၀ေတာ့ သူ႔အတြက္ Wing တစ္ခု ရလိုက္တယ္။ အဲဒါေတြ အာလံုးေပါင္းလိုက္ေတာ့ သူ႔အတြက္ Iron Man Dress-up တစ္ခု ျဖစ္သြားပါေရာ။ ၀တ္စံုျပည့္ ၀တ္ၿပီး သူ႔အစ္မကို တဘြန္းဘြန္းနဲ႔ လက္၀ါးျဖန္႔ၿပီး Iron Man ရဲ႕ Repulsor လိုမ်ိဳး လိုက္လုပ္ရင္ ျမတ္ႏိုးခမ်ာ ေၾကာက္လို႔ ဆိုၿပီး ထြက္ေျပးရင္ သူက သေဘာက်တယ္။ အေဖကပါ Iron Man လို ပ်ံလိုရေအာင္ လက္ေပၚမွာ ေမွာက္ၿပီး အျမင့္ကို ခ်ီေပးရင္း အႀကိဳက္ပဲ။



သားက အဲဒီလိုပဲ ထြင္ၿပီး သိပ္ေဆာ့တတ္တယ္။ သားက သမီးထက္ ကစားစရာေတြ ပို ႀကိဳက္တတ္တယ္။ သမီးက အေထြ အထူး ေတာင္းတာ သိပ္မရွိဘူး။ စာဖတ္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ သူ႔အေမက ဖတ္ျပရတာေပါ့။ ေဆးျခယ္တယ္။ စာေရးတယ္။ သားကေတာ့ အၿမဲတမ္း သူ႔ Favourtie Character တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒီ Character အတြက္ အရုပ္ေတြကလည္း ရေတာ့ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ပဲ။ ကံေကာင္းတယ္။ သူ႔တို႔ အလွည့္က်ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေရႊဘံုသာလမ္းက ၂ဆိုင္လား ၃ ဆိုင္လား ရွိတဲ့ ကစားစရာ ဆိုင္မွာ ေငးေမာရတယ္။ သားကလည္း အေဖနဲ႔ တူတာ ျဖစ္မည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီလံုးတို႔ ကိုပူစီတို႔ ဖတ္ၿပီး ေဆာ့သလို သူတို႔ အလွည့္က်ေတာ့ Batman တုိ႔ Iron Man တို႔ Spider Manတို႔ ျဖစ္သြားၿပီ။






ဒီၾကားထဲမွာ သားက Spider Man လည္း ၾကည့္ေသး ႀကိဳက္ေသးတယ္။ Spider Man လို လက္ေခ်ာင္းေတြကို ေကြးၿပီး “ဖ်စ္ ဖ်စ္ .. ဖ်ီး.. ဖ်ီး” နဲ႔ ပင့္ကူမွ်င္ေတြ ထုတ္တတ္ေသးတယ္။ Spider Man လက္ေခ်ာင္းေတြကို ဘယ္လို ေကြးတယ္ ဆိုတာကို ေမာင္ႏွမ ၂ ေယာက္က ျငင္းရေသးတယ္။ ကိုထူးကေတာ့ လက္ညွိဳးနဲ႔ လက္ခလယ္နဲ႔ပဲ လုပ္တတ္တာကို ျမတ္ႏိုးက Spiderman ပံုေတြ အရုပ္ေတြ ၾကည့္ၿပီး မတူတူ ေအာင္လိုက္လုပ္ၿပီး ဒီလို လုပ္ရတယ္ ေျပာ။ ကိုထူးကလည္း မဟုတ္ဘူး။ သူလုပ္တဲ့ ပံုကမွ မွန္တာတဲ့။ ေမာင္ႏွမ ၂ ေယာက္ကေတာ့။ Spider Man အရုပ္ေလး Happy Meal က ရလိုက္တာ အေတာ္ ေဆာ့လိုက္ရတယ္။ Daycare ကိုပါ ယူယူ သြားတာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ပါ လိုခ်င္ၿပီး သူတို႔ မိဘေတြကို ပူဆာလားမသိဘူး ေနာက္ပိုင္း ၃-၄ေယာက္က ေက်ာင္းကို အရုပ္ေတြ ယူယူလာၿပီး အတူေဆာ့ၾကတယ္။ သူက ဆရာႀကီးေလ။ ဒါေတာင္ Spider Man ေက်ာပိုးအိတ္၊ Spider Man ဖိနပ္တို႔ ၀ယ္ေပးထားေသးတယ္။ Spiderman ေက်ာပိုးအိတ္တုန္းက မနည္း ရွာၿပီး ၀ယ္ေပးလိုက္ရတာ။ အနားမွာ ရွိတဲ့ ဆိုင္က အိတ္ေတြက ေသးတာနဲ႔ ပံုမေကာင္းတာနဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။ ကေလးပစၥည္းေတြကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ ကေလးေတြ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ လိုခ်င္ေအာင္ လုပ္ထားတာ။




ဒီမွာကလည္း ကေလးေတြကို ၀ိုင္းထိန္းေပးမည့္ ေဆြမ်ိဳးေတြ ဘာေတြ ဗမာျပည္မွာလို မရွိဆိုေတာ့ ကေလးေတြကို တီဗီြကေတာ့ တစ္ေန႔ကို ၁-၂ နာရီ တိုင္သည္ေတာ့ ေပးၾကည့္ ျဖစ္တယ္။ အနည္းဆံုး မိဘေတြ ထမင္းခ်က္ ဟင္းခ်က္ေနခ်ိန္ Daycare က ျပန္လာ ခ်ိန္မွာ တီဗီြ ဖြင့္ေပးထားမွ ထမင္း ေကာင္းေကာင္း ခ်က္လို႔ ရတာ။ Daycare မွာလည္း တေနကုန္ တေနခမ္း ေဆာ့ၿပီးၿပီ ဆိုေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္ေလာက္ေတာ့ ေပးၾကည့္မွ။ သူတို႔ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြ ကူးေပးထားရတယ္။ ဒီမွာလာတဲ့ Play School ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ကိုေတာ့ ကေလး ၂ ေယာက္စလံုး ႀကိဳက္တယ္။ အေခြေတြ ၀ယ္ေပးထားရတယ္။ Toy Story 3 တို႔ Despicable Me တုိ႔ ဆိုတာ အခု ေနာက္ဆံုး ၀ယ္ေပးထားတာေတြ။ အဲဒါၿပီးရင္ေတာ့ ေမာင္ႏွမ ၂ ေယာက္မို႔ အေဖာ္ရလို႔ တျခား ကစားနည္းေတြလည္း ကစားပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္မွာ သူတို႔ ဘယ္လို ကစားတယ္ ဆိုတာ ေရးဦးမယ္။ ။



Film