Monday, June 04, 2007

ဆိုင္ဂံုသို႔ တစ္ေခါက္

ွ ဒီတစ္ေခါက္ ကုမၸဏီက Incentive Trip အေနနဲ႔ Vietnam ႏိုင္ငံ Ho Chi Min City ကို သြားၾကပါတယ္။ ၂၀၀၄ ကုန္ခါနီးတုန္းကလည္း ကိုရီးယားသြားေပမယ့္ ညားခါစ ဇနီးေလးကို စကၤာပူ ေခၚလာၿပီးမွ တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ရက္တာနဲ႔ မလိုက္ျဖစ္လို႔ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကေလး႐ွိေပမယ့္ လုိက္သြားဖို႔ သူမကိုယ္တိုင္က တုိက္တြန္းတာနဲ႔ လိုက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ.. Pleasure နဲ႔မသြားရင္လည္း Business နဲ႔ သြားရေသးတာပဲ။ တကယ္ေတာ့ Team Building Trip ပါ။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးက၀ိုင္း Vote ၿပီး Director ကို (အခိ်န္မေလာက္ဘူးတို႔၊ ပင္ပန္းေနၾကၿပီတို႔) လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ Director က Team Building Exercise တို႔ Presentation တို႔ကို မလုပ္လည္းရတယ္လို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္ေတာ့ Trip ႀကီးပဲ သီးသန္႔ျဖစ္သြားတယ္။

ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အထုပ္လည္းေသး၊ ျပန္ၿပီးေတာ့လည္း Claim လုပ္လို႔မရတာနဲ႔ ေလဆိပ္ကို အသြားမွာ MRT (ရထား) နဲ႔ပဲ သြားတယ္။ စကၤာပူ ေရာက္စကေတာ့ MRT က ေလဆိပ္ထိ ေရာက္တာကို ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး ထင္မိတယ္။ Paris တို႔ Hong Kong တို႔၊ KL တို႔မွာပါ ရထားက ေလဆိပ္ထိ ေရာက္တာကို သိရေတာ့ ဒါ (ရထား ေလဆိပ္ထိ ေရာက္တာ) ဟာ International ေလဆိပ္တစ္ခု ရဲ႕ အဂၤါရပ္ တစ္ခုပါလားလို႔ပဲ ထင္ေတာ့တယ္။ ေလဆိပ္မွာလည္း အစတုန္းက စစ္၀တ္စံု အျပည့္နဲ႔ စစ္သားေတြ ေတြ႔ရင္ မလံုမၿခံဳ ခံစားရေပမယ့္ အခုေတာ့လည္း ပိုၿပီးေတာင္ လံုၿခံဳသလို ခံစားရပါတယ္။ လူေတြ (အဲ... ကၽြန္ေတာ္) ရဲ႕ Perception ဟာ အခိ်န္ၾကာတာနဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲတတ္ပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္။

Ho Chi Minh နဲ႔ Singapore က သိပ္မေ၀းပါဘူး။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ႐ုပ္႐ွင္တစ္ကားေတာင္ ၿပီးေအာင္မၾကည့္ရပါဘူး။ ၁ နာရီခြဲေလာက္ပဲ ၾကာပါတယ္။ Ho Chi Minh ေလဆိပ္က အပ်ံစား မဟုတ္ေပမယ့္ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ႐ွိလွပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ ေလေၾကာင္းလိုင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေလယာဥ္ေတြ ဆိုက္ေနတာလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ Europe ကဆိုက္တဲ့ ေလေၾကာင္းလုိင္းကေတာ့ Air France ေပါ့၊ Saigon က France လက္ေအာက္မွာ ေနဖူးေတာ့ အခုထိလည္း အဆက္အဆံ ရွိေနပါေသးတယ္။Immigration ကလည္း Counter ေတြေတာ္ေတာ္ မ်ားၿပီး လမ္းၫႊန္ေတြက အဆင္ေျပပါတယ္။ Immigration Officer ေတြရဲ႕ Uniform ကေတာ့ ရဲ၀တ္စံုလိုလိုပါ။ ပုခံုးေပၚမွာလည္း အနီေရာင္ဘားေတြနဲ႔ ၾကယ္ေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ျမင္တာနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ေမးစရာမလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ ဦးထုပ္(အမာစား)ေတြကို Counter ေတြေပၚမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ တင္ထားေတာ့ ဘာရယ္ ညာရယ္ မဟုတ္ဘူး လူ႐ွိန္တာေပါ့။ ၾကည့္လို႔လည္း ေကာင္းပါတယ္။

ေလဆိပ္ အေဆာက္အဦးထဲ က ထြက္လိုက္တာနဲ႔ လူေတြ၊ လူေတြ ဆိုတာ နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ သိပ္မေကာင္းေသးတဲ့ ေလဆိပ္ဆိုရင္ ဒီလိုပဲ။ လာႀကိဳတဲ့သူေတြနဲ႔ ကားေတြအတြက္ ထည့္မစဥ္းစားထားဘူး။ လမ္းမေပၚ ေရာက္ေတာ့လည္း ဆိုင္ကယ္ေတြဆိုတာ တစ္လမ္းလံုး အျပည့္ပဲ။ ႀကိဳေမွ်ာ္လင့္ထားေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ထင္ထားတာထက္ ပိုမ်ားပါတယ္။ ဘာနဲ႔တူလည္းဆိုေတာ့ အေရးအခင္းတုန္းက လမ္းမေပၚမွာ လူေတြနဲ႔ ျပည့္ေနသလိုပါပဲ။ ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္းပဲ ေမာင္းႏိုင္ၾကပါတယ္။ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ မေ႐ြး ဆိုက္ကယ္ေမာင္းၾကပါတယ္။ ဘယ္သူမွ Helmet မေဆာင္းၾကပါဘူး။ Tour Guide က ႐ွင္းျပပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္တုန္းက လူတိုင္း Helmet ေဆာင္းၾကဖို႔ အမိန္႔ထုတ္ဖူးပါတယ္။ အမိန္႔ထုတ္ၿပီးေတာ့မွ ယာဥ္တိုက္မႈႏႈန္းက ပိုမ်ားလာပါတယ္။ သဘာ၀က်ပါတယ္။ Helmet ေဆာင္းထားေတာ့ ျမင္ကြင္းကလည္း အျပည့္မျမင္ရ၊ အသံလည္း ေကာင္းေကာင္းမၾကားရပါဘူး။Helmet မေဆာင္းထားရင္ မ်က္စိ တစ္ခ်က္လႈပ္လိုက္တာနဲ႔ ေဘးဘီကို ေကာင္းေကာင္းလည္း ျမင္ရပါတယ္။ၿမိဳ႕တြင္းလမ္းေတြမွာ စက္ဘီး ေမာင္းတာထက္ မပိုခ်င္တဲ့ ႏႈန္းနဲ႔ ျဖည္းျဖည္းပဲ ေမာင္းလို႔ရတာ ဆိုေတာ့ လဲက်လည္း ကိစၥမ႐ွိပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ဘယ္သူမွ Helmet မေဆာင္းၾကေတာ့ပါဘူး။ ေနပူရင္ေတာ့ ႐ိုး႐ိုး ဦးထုပ္ ေဆာင္းၾကပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြကေတာ့ လက္႐ွည္ေတြ၊ Mask ေတြ ၀တ္ထားၾကပါတယ္။ ကေလးေတြကလည္း ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ဖက္ေမြးထားတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ အေ႐ွ႕မွာ ေကာင္းေကာင္း ထုိင္တတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို အိပ္ေတာင္ အိပ္ေနပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေတြက မ်ားလြန္းေတာ့ အရမ္း Pollute ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းမေပၚေရာက္ရင္ အသက္ေကာင္းေကာင္း႐ ႉလို႔ မရပါဘူး။ လမ္းေဘးမွာ တစ္ေနကုန္ ေနရတဲ့ ဆိုင္ထိုင္တဲ့ သူေတြပါ Mask ေတြ ၀တ္ထားရပါတယ္။ လမ္းကူးရတာလည္း မလြယ္ပါဘူး။ Guide ေျပာသလိုပဲ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး တည့္တည့္သာကူးသြား ဆုိင္ကယ္ေတြက ရပ္ရင္ရပ္ မရပ္ရင္ ေ႐ွာင္သြားၾကပါတယ္။ မ်က္စိေတာ့ မမွိတ္ပါဘူး၊ ဒီအတိုင္းပဲ ျဖည္းျဖည္း ကူးသြားရင္ ရပါတယ္။ မင္းတို႔ ျမန္မာျပည္မွာေရာ ဆုိင္ကယ္ေတြ ဒီလိုပဲလားလို႔ေမးတာကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ဆိုင္ကယ္စီးခြင့္ မ႐ွိဘူး ေျပာျပေတာ့ အရမ္း အံ့ၾသၾကပါတယ္။

ေရာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ညက်ေတာ့ ဆိုင္ဂံုျမစ္ထဲက ေရေပၚစားေသာက္ဆိုင္မွာ ညစာစားၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ သခင္ျမ ပန္းၿခံလိုမ်ိဳးေနရာမွာ ကပ္ထားပါတယ္။ Strand Hotel နားမွာမ်ိဳးဆို ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။ Downtown နဲ႔လည္းနီးတယ္၊ အနားမွာလည္း 5 stars hotel တစ္ခု(Renaissance Riverside Hotel) ႐ွိတယ္။ ဒီလိုပါပဲ သေဘၤာေပၚက စားေသာက္ဆိုင္ပါ။ အေထြအထူးမဟုတ္ပါဘူး။ စားေနတုန္း ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ စုန္ဆန္ကူးပါတယ္။ သေဘၤာေပၚမွာ အဆို၊ အကနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ သေဘာၤႏွစ္စင္းေတြ႕တာ ႏွစ္စင္းလံုး လူအျပည့္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘၤာေပၚမွာ ဂ်ပန္ေတြေရာ ကိုရီးယားေတြေရာ ပါပါတယ္။ ကိုရီးယား ဘုန္ႀကီးေတြက ညစာစား(ဘုန္းေပး)တယ္ဗ်ာ။ ဒီေလာက္ေတာင္ ပိုက္ဆံ သံုးႏိုင္တဲ့ သူေတြ လာတာေတြ႕ေတာ့ အံ့ၾသတယ္။ ငမြဲေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ သြားစရာ ကုန္သြားလို႔ျဖစ္ရမယ္လို႔ေတြးေနေသးတယ္။ ေနာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္တာပဲ။ Barcelona မွာ ေဘာလံုးပြဲ သြားၾကည့္တဲ့သူေတြ၊ Paris သြားၿပီး Eiffel Tower နဲ႔ ဓါတ္ပံု သြား႐ိုက္တဲ့ သူေတြက အသက္ငယ္ငယ္ စံုတြဲေတြပဲ။ အခုဟာက အဘိုးႀကီး၊ အဘြားႀကီးေတြနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတြပဲ။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ကို နီးနီးနားနား သြားၾကတာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္မိဘေတြကိုလည္း ဒါမ်ိဳးေလး လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္ ေတြးမိေသး။ အဘြားကိုလည္း သြားသတိရေသးတယ္။ အိုး..သူတို႔က ပုဂံက ဘုရားေလာက္ဖူးရရင္ ေပ်ာ္ေနမယ္ ထင္ထားရင္ေတာ့ မွားသြားမယ္။ အသက္ ၇၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အဘြားကလည္း စကၤာပူ လာလည္းခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေတာင္ မေလး႐ွားနဲ႔ ဘန္ေကာက္ ေရာက္ဖူးၿပီးသား။ သူ႔ သား၊သမီးေတြ ေခၚသြားတာ။ထားပါေတာ့။ေနာက္ၿပီး ဘာမွာ မဟုတ္တာကို Tour Program တစ္ခု လုပ္ထားတာကိုလည္း ေတြးမိေသးတယ္။ ရန္ကုန္မွာလည္း ဒါမ်ိဳးလုပ္ပါေသးတယ္။ မေအာင္ျမင္လိုက္ပါဘူး။

ဟိုတယ္က Amara Hotel (Saigon) ပါ။ 4 Stars ပါ။ Downtown နဲ႔ နည္းနည္းလွမ္းပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ေတာ့ စံျပလိုမ်ိဳးမွာေပါ့။ စကၤာပူက အခြဲဆိုေတာ့ Singapore Style နဲ႔ Singaporean ေတြ အႀကိဳက္ပါပဲ။ Singaporean ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ လာတည္းၾကပါတယ္။ Breakfast က ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဟိုတယ္ေတြရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို Breakfast နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ အိပ္ခန္းကေတာ့ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု သိပ္မကြာၾကပါဘူး။ ယုတ္စြအဆံုး Bath tub မပါတဲ့ အိပ္ခန္းပဲ ႐ွိပါမယ္။ ဒါလည္း ကိုယ့္အတြက္ အေရးမႀကီးပါဘူး။ Bath tub ထဲမွာ ေရစိမ္ေနေလာက္ေအာင္ စိတ္မ႐ွည္ပါဘူး။ အလြန္ စုတ္ခ်ာတဲ႔ ဟိုတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ အနံ႔ တစ္မ်ိဳး႐ွိမယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ Breakfast ကေတာ့ နည္းနည္းဆုိ နည္းနည္း သိသာပါတယ္။ မ်ားမ်ား ခြက္(ကပ္ေစနည္း)လား၊ နည္းနည္းခြက္လားက Breakfast မွာ ေပၚလြင္ေနပါတယ္။ Amara Hotel က Breakfast ေကာင္းပါတယ္။

Breakfast စားၿပီးေတာ့ Ben Thanh Market ကို သြားပါတယ္။ Ben Thanh ေစ်းက ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းလို႔ေပါ့။ Tourist ေတြလာတဲ႕ ေနရာ။ ဥပစာ (Façade) ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းက ပိုသာပါတယ္။ အတြင္းက်ေတာ့လည္း သူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းနဲ႕ လွည္းတန္းေစ်း ေပါင္းထားသလိုပဲ။ အေ႐ွ႕ဖက္တန္းေတြမွာေတာ့ Tourist ေတြ ၀ယ္ဖို႕ေတြ ႐ွိၿပီး၊ အေနာက္ဖက္ကို ၀င္သြားတာနဲ႔ အသုပ္ဆိုင္ေတြေရာ၊ ခ်ဥ္ဖက္ဆိုင္ေတြေရာ ေရာက္သြားပါတယ္။ အေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကုန္စိမ္းတန္းလိုပါပဲ။ တစ္ခု ထူးျခားတာက အျပင္ဖက္ ပတ္လမ္း တစ္ေလွ်ာက္လံုးက အစိုးရဆိုင္ေတြပါ။ ၀င္းသူဇာ လိုမ်ိဳးေပါ့။ ဆိုင္ထိုင္ေတြက Uniform ၀တ္ပါတယ္။ Fixed Price ပါ။ အတြင္းဖက္က ဆိုင္ေတြမွာေတာ့ Bargain လုပ္ႏုိင္မွပါ။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ပုဂၢလိက (Private) ဆိုင္ေတြက ပစၥည္းေတြက အေရာင္အေသြး ပိုစံုပါတယ္။ Souvenir ေတြကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ စကားအပိုေျပာစရာ မလိုတဲ႔ အျပင္တန္းကပဲ ၀ယ္လာတယ္။ Polo Sport Shirt အတုေတြလည္း ၀ယ္လာေသးတယ္။ Vietnam Dong ၅ ေသာင္းခြဲပါ။ ၅ S$ ေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ့။ ျမန္မာေငြနဲ႔ဆို ၄-၅ ေထာင္ေလာက္ေပါ့။ Singaporean တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ Fake မ၀တ္ဘူး၊ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ လုပ္ေနေသးတယ္။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကို ၀ယ္တာပဲ၊ ဘာျဖစ္လဲ။ စကၤာပူက ေစ်းအေပါဆံုး Hang Ten ထက္ေတာ့ အမ်ားႀကီး ေကာင္းပါေသးတယ္။

ဆုိင္ဂံုမွာ ဒဂံု(ရန္ကုန္ကို ေျပာတာ၊ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္ကို ေျပာတာမဟုတ္)နဲ႔ တူတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ တိုက္ အေဟာင္းေတြက နည္းနည္းဆင္ပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ မ်က္နာစာခြင္ နည္းနည္း က်ဥ္းပါတယ္။ ၁၅ေပ၊ ေပ၂၀ ပဲ ႐ွိမွာပါ။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ၂၅ ေပ ႐ွိၾကပါတယ္။ ဒီဓါတ္ပံုထဲက ေ႐ႊဆိုင္ေတြဆို လသာက ေ႐ႊဆိုင္ေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္တူပါတယ္။ မိတၱဴကူးဆိုင္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္႐ွိပါတယ္။ လဘက္ရည္ဆိုင္လိုမ်ိဳးေတြလည္း ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ Cafe လို႔ေခၚတာေပါ့၊ ျပင္သစ္ေတြလို။ အဆင္အတန္းကလည္း မ်ိဳးစံု ႐ွိပါတယ္။ လမ္းေဘး အိမ္ဆိုင္ေလးကေန Bar လိုလို Cafe ေတြအထိပါ။ ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳး (လူငယ္)ေတြက ေန႕ခင္းဖက္မွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး ညဖက္က်ရင္ေတာ့ Cafe သြားၾကပါတယ္။ လမ္းေဘးက Cafe ေတြက ျမန္မာျပည္ကနဲ႕ ေတာ္ေတာ္တူပါတယ္။ မတူတာတစ္ခုက သူတို႔ထိုင္တဲ႔ ခံုေတြက Plastic နဲ႔ လုပ္ထားတဲ႔ ပက္လက္ ကုလားထိုင္လိုမ်ိဳးပါပဲ။ ဗ်က္က်ယ္က်ယ္၊ နည္းနည္း ပက္ပက္ပါ။ ခံုေတြ အကုန္လံုးကလည္း လမ္းမဘက္ လွည့္ထားပါတယ္။ အင္း.. ေကာ္ဖီေသာက္႐ံု သက္သက္လာတာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။

ေန႔လည္စာ စားၿပီးေတာ့ Cu Chi Tunnel ကို သြားၾကပါတယ္။ Cu Chi Tunnel ဆိုတာ နာမည္ေက်ာ္ပါပဲ။ အေမရိကန္တပ္တြကို ေျပာက္က်ားနည္းနဲ႔ ေျမေအာက္မွာ တြင္းေတြ တူးၿပီးတုိက္တဲ့ေနရာပါ။ ဆုိင္ဂံုသြားရင္ မလည္မျဖစ္သြားရမယ့္ ေနရာပါ။ ၿမိဳ႕ထဲကေန ၁ နာရီေလာက္ ကားနဲ႔ သြားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရာက္သြားေတာ့ Bus ကားေတြက ၅ စင္းေလာက္႐ွိေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၂ စင္းဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ လူစည္သြားပါတယ္။ အၿမဲတမ္းပဲ အဲဒီလိုမ်ားလား မသိဘူး။ ေရာက္တာနဲ႔ အခန္းေလးတစ္ခန္းထဲမွာ လူစုၿပီး Tour Guide က ေျမပံုေတြ၊ ပံုစံငယ္ေလးနဲ႔ ႐ွင္းျပပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ Documentary တစ္ေခြျပပါတယ္။ ၿပီးမွ တကယ့္ စစ္စခန္းေတြ ေနရာကို သြားၾကပါတယ္။ Tunnel ေတြ႐ွိတဲ့ ေနရာက အခုေတာ့ လူသြားတာ မ်ားလို႔ ေတာ အနက္ႀကီး မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ လြယ္လြယ္ကူကူ သြားလို႔ရသြားပါၿပီ။ ေျမေအာက္ လိႈဏ္ေခါင္းေလးေတြ ၀င္ေပါက္ေတြက အင္မတန္ ေသးပါတယ္။ လူေသးေသး တစ္ကိုယ္စာ ၀င္လို႔ရယံုပါပဲ။ ေလ၀င္ေပါက္ေတြက ဟိုးအတြင္းကေန ၀ါးလံုးေတြနဲ႔ သြယ္ထားတာပါ။ အေပၚမွာ ေျမႀကီးေတြက ျခေတာင္ပို႔လိုမ်ိဳး လုပ္ထားပါတယ္။ ကတုတ္က်င္းေတြနဲ႔လည္း ဆက္ထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အနားမွာလည္း ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေထာက္ေခ်ာက္ေတြက လူကိုခ်က္ခ်င္း ေသေစႏိုင္တဲ့ဟာမ်ိဳးေတြေရာ၊ ဆူးေတြစူးၿပီး ျပန္ထုတ္ရ ခက္တဲ႔ ဟာမ်ိဳးေတြေရာပါ။ ခ်က္ခ်င္း မေသဘဲ ဒဏ္ရရတဲ့ အေမရိကန္ စစ္သားေတြကို ေနာက္တန္းျပန္ေခၚသြားေတာ့ ေနာက္တန္းက စစ္သားေတြလည္းကို ေျခာက္လန္႔ႏုိင္ေစပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္ စစ္ဆင္ေရးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္သြားၾကေတာ့ ေသနတ္ပစ္ကြင္း ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ AK47 ပစ္မလား၊ M16 ပစ္မလား ပစ္လို႔ရပါတယ္။ က်ည္တစ္ေတာင့္ကို ၁.၅ ေဒၚလာေလာက္ေပးရပါတယ္။ တစ္ခါပစ္ ၁၀ ေတာင့္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြ ပစ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ မပစ္ၾကပါဘူး။ ခဏနားၿပီးေတာ့ ဆက္သြားေတာ့ တကယ္၀င္လို႔ ရတဲ့ ေျမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းကို ေရာက္သြားပါတယ္။ Tourist ေတြ အတြက္ ခ်ဲ႕ေပးထားတဲ့ နည္းနည္းလည္း တိုတဲ႔ လႈိဏ္ေခါင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀င္ၾကည့္ပါတယ္။ Castrophobic ျဖစ္တဲ့ သူေတြေတာ့ လိုက္မ၀င္ၾကပါဘူး။ခ်ဲ႕ေပးထားတယ္ ဆိုတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ က်ဥ္းပါတယ္။ ေလးဘက္ေထာက္ သြားရတာေပါ့။ တကယ္ဟာဆို မိေက်ာင္းသြား သြားရတာဆိုပဲ။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ ေခ်ာက္ခ်ားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေမွာင္ေမွာင္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလး ဘာမွလည္း မျမင္ရ၊ ဘယ္ေတာ့မ်ား အျပင္ ျပန္ေရာက္ပါ့မလဲ လို႔ပဲေတြးၿပီး သြားရပါတယ္။ ေ႐ွ႕ကလူကို ဖုန္းက အလင္းေရာင္နဲ႔ပဲ ျမင္ရပါတယ္။ အမေလး ျပန္ထြက္လာေတာ့မွပဲ အသက္၀၀ ႐ ႉလို႔ ရပါေတာ့တယ္။ အထဲမွာလည္း အသက္ေတာ့ ႉလို႔ရပါတယ္။ ေျမႀကီး နံရံေတြကလည္း မာပါတယ္။ ေျခာက္ေသြ႔ပါတယ္။ တကယ့္ အေတြ႕အႀကံဳ တစ္ခုပါပဲ။ တစ္ေနကုန္ ေတာထဲ ေလွ်ာက္သြားတာရယ္၊ လိႈဏ္ေခါင္းထဲ ၀င္လိုက္တာရယ္ေၾကာင့္ လူလည္းပဲ ေတာ္ေတာ္ စုတ္ျပတ္သြားပါတယ္။ ပေလာပီနံဥျပဳတ္နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္း ေကၽြးပါတယ္။ ဗီယက္ေကာင္းေတြ စားတဲ႔ အတိုင္းတဲ့။ မီးဖိုကလည္း ေျမႀကီးထဲမွာပါပဲ။ မီးခိုးကို ေရပိုက္သြယ္သလို သြယ္ၿပီး အေ၀းမွာ ထုတ္ပါတယ္။ ဒါမွ ေလေၾကာင္းကၾကည့္ၿပီး ဗံုးက်ဲရင္ ေနရာ လြဲေအာင္ပါ။ ဗံုးတစ္လံုး တစ္လံုးကလည္း က်ဲလိုက္ရင္ အက်ယ္ အ၀န္းက ေပ ၁၅၀ ေလာက္႐ွိၿပီး အနက္က ေပ၂၀-၃၀ ေလာက္ ႐ွိတာဆိုေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ေဆး႐ံုကလည္း ေျမေအာက္မွာပါပဲ။ တစ္ခုမွာ ကုတင္ ၁ လံုး၊ ၂ လံုးေလာက္ပဲ ႐ွိပါတယ္။ ဗံုးက်ဲလို႔ ေသလည္း ၁ ေယာက္၊ ၂ ေယာက္ပဲတဲ့။ အဲဒီမွာပဲ ညေနခင္းသြားပါတယ္။

အျပန္က်ေတာ့ ဗီယက္နမ္ ညစာနဲ႔ ေကၽြးပါတယ္။ ဟင္းေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကေတာ့ တ႐ုတ္ဟင္းလိုလိုပါ။ ယိုးဒယား ၾကာဆံသုပ္လိုလည္း ပါပါတယ္။ ဟင္းတစ္ခြက္ကေတာ့ အရင္က မစားဖူးပါဘူး။ ငါးရံ႕ အကြင္းလိုက္ကို နာနတ္သီးနဲ႔ ျပဳတ္ထားတာပါ။ နည္းနည္း ခ်ိဳခ်ိဳ ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေလးေပါ့။ ကန္စြန္း႐ြက္လည္းပါတယ္။ တျခား အရြက္ေတြလည္းပါတယ္။ တ႐ုတ္ေတြကေတာ့ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ေသခ်ာၿပီ
ဗီယက္နမ္ဟင္း စစ္စစ္ ျဖစ္ရမယ္။ ငါးရံ႕ကလည္း အေနေတာ္ေလး၊ လတ္လည္းလတ္ေတာ့ ေမႊးေနတာပဲ။ ကိုယ္က ငါးရံ႕နဲ႔ ဒန္႔သလြန္ခ်က္ရင္ အရမ္းႀကိဳက္ေတာ့ ငါးရံ႕အလြမ္းေျပ စားခဲ႔ရပါတယ္။ စကၤာပူမွာလည္း ငါးရံ႕လိုမ်ိဳး ႐ွိပါတယ္။ သူကေတာ့ အေကာင္ႀကီးပါတယ္။ မေမႊးပါဘူး။ Toman Fillet ပါ။ ေနာက္ ဟင္းတစ္ခြက္က ငါး႐ွဥ့္ကို ေျမအိုးထဲမွာ ပဲငါးျပာရည္နဲ႔ ေပါင္းထားတာပါ။ ဒါလည္း စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဆိုင္ဂံုက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ ေခ်ာင္းေတြ ေျမာင္းေတြ ေပါေတာ့ ငါး၊ပုဇြန္ေတြ လတ္ပါတယ္။ မြန္ျပည္နယ္ဖက္နဲ႔ ရာသီဥတုက တူေတာ့ သစ္သီး၀လံေတြလည္း ေပါပါတယ္။ ရာဘာပင္ေတြေတာင္ ေတြခဲ့ေသးတယ္။ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ေတြလည္း ေပါပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သဘာ၀ အားျဖင့္ စည္ပင္၀ေျပာတဲ႔ ေနရာပါ။

ေနာက္တေန႔ မနက္က်ေတာ့ မဲေခါင္ျမစ္၀ွမ္းကို သြားပါတယ္။ မဲေခါင္ျမစ္က ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ၾကားဖူးၿပီး ဘာရယ္မဟုတ္ ေရာက္ဖူးခ်င္ေနတာ အေတာ္ပဲ ျဖစ္သြားတယ္။ သြားခ်င္တာ ႏုိင္းျမစ္ေတာ့ က်န္ေသးတယ္။ NGO ေတြဘာေတြ လုပ္ရင္ေတာ့ ေရာက္ေကာင္းေရာက္သြားႏုိင္တယ္။ မဲေခါင္ျမစ္၀ွမ္းက ဆိုင္ဂံုကေန ေတာ္ေတာ္ေ၀းပါတယ္။ ၂နာရီခြဲေလာက္ ကားစီးရပါတယ္။ ရန္ကုန္ကေန ေညာင္တုန္းသြားသလိုေပါ့။ ေညာင္တုန္းကလည္း ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းပါးမွာေလ။ မဲေခါင္ျမစ္ကေတာ့ ျမစ္ပီပီသသ က်ယ္ပါတယ္။ ျမစ္၀ဆိုေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ က်ယ္ပါတယ္။ ေခ်ာင္းသာသာ ေျမာင္းသာသာေလာက္ကို Singapore River ေျပာေနရတဲ့ Singaporean ေတြအတြက္သာမက ဧရာ၀တီျမင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ သေဘၤာ(စက္တပ္ေလွ) ေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္းေတြကို သြားၾကပါတယ္။ တန္႔ၾကည့္ေတာင္ သြားတုန္းက ေလွစီးတာတို႔၊ ဟသၤာတသြားတုန္းက သေဘၤာစီးတာတို႔ ကိုေတာင္ ျပန္သတိရတယ္။ ဧရာ၀တီ အလယ္ပိုင္းကေတာ့ ေသာင္ထြန္းတာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္က်ဥ္းသြားပါၿပီ။ အခုဟာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို က်ယ္ပါတယ္။ ျမစ္ထဲမွာ သဲတူးတဲ့သူေတြ၊ ပုဇြန္ေထာင္တဲ့သူေတြ၊ ငါးဖမ္းတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ျမစ္တစ္စင္းဟာ ပါးစပ္ေပါင္း မ်ားစြာကို ေကၽြးထားႏုိင္တာပဲ။ တန္ဖိုးထားတတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမစ္တစ္စင္းဟာ လူ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာပါပဲ။ နားမလည္လို႔ပဲ ဖ်က္ဖ်က္၊ သိရက္နဲ႔ပဲ ဖ်က္ဖ်က္ ျမစ္ကို တိမ္ေကာေအာင္၊ က်ဥ္းေအာင္လုပ္တာဟာ (သူ႔ကိုမွီခိုေနတဲ့)လူေတြကို ငတ္ေအာင္လုပ္သလိုပါပဲ။ ထားပါေတာ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းကို ေခၚသြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ အုန္းသီးနဲ႔ သၾကားလံုးလုပ္တာ ႐ွိပါတယ္။ အုန္းသားနဲ႔ လုပ္တဲ့ ဇြန္းတို႔၊ ေယာက္မတို႕လည္း ေရာင္းပါတယ္။ Coconut Candy ေတာ့ မ၀ယ္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္မွာ ဘယ္သူမွလည္း စားမွာ မဟုတ္တာနဲ႔။ ေနာက္တစ္ခါ တစ္ျခား ကၽြန္းကို သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေဒသထြက္ အသီးေတြနဲ႔ ဧည့္ခံပါတယ္။ ဗီယက္နမ္ မိသားတစ္စုက သီခ်င္းေတြ ဘာေတြ ဆိုၿပီး ဧည့္ခံပါေသးတယ္။ Tip ေတာ့ နည္းနည္း ေပးရတာေပါ့။ Singaporean ေတြက သူတို႔ကို သူတို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ ``Singaporean ေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ေတာ့ သူတို႔ေတြ (သီခ်င္နဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့သူေတြ) တြက္ေျခကို္က္မွာ မဟုတ္ဘူး´´တဲ့။ Tip ေပးဖို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ၾကည့္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ စည္းလံု ညီၫြတ္စြာပဲ အနည္းဆံုး ေပးဖို႔ သေဘာတူလိုက္ၾကတယ္ေလ။ မဲေခါင္ျမစ္၀ွမ္းကို သြားတာ အေပ်ာ္ဆံုးကေတာ့ လမုေတာေတြထဲမွာ ေလွစီးရတာပါပဲ။ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚဆိုေတာ့ ေခ်ာင္းလက္တက္ေလးေတြ၊ ျမစ္လက္တက္ေလးေတြ၊ ဒီေရေတာ၊ လမုေတာေတြ ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီ ေျမာင္းလက္တက္ေလးေတြကေန ေလွစီးၿပီး ျမစ္မႀကီးထဲကို သြားရတာပါ။ ေဘးမွာ အုန္းေတာေတြ၊ လမုေတာေတြနဲ႔ ၾကားထဲ က်ဥ္းက်ဥ္းေလမွာ ေလွစီးရတာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ မိေက်ာင္းေတြ ဘာေတြေတာ့ မ႐ွိေတာ့ဘူးတဲ့။ ျမစ္မထဲေရာက္သြားေတာ့ ေလွက ေတာ္ေတာ္လူးပါတယ္။ ျမစ္ထဲမွာ ခဏေလာက္ေနေတာ့ သေဘၤာေပၚ ျပန္တက္ရပါတယ္။ ကိုယ္ႏုိင္ငံမွာ ႐ွိေပမယ္ မစီးခဲ႔ရဖူးပါဘူး။ ဒီလို ျမင္ကြင္းမ်ိဳးကိုေတာ့ `ႏွလံုးလွ လူမိုက္´ ျမန္မာ ကားထဲမွာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။

ေန႔လည္စာကို အဲဒီၿမိဳ႕မွာပဲ စားၿပီးေတာ့ ျပန္လာၾကပါတယ္။ ကားေပၚမွာ ခဏအိပ္လိုက္၊ ႏိုးလိုက္ ပါပဲ။ ဗီယက္နမ္က လမ္းေတြက က်ယ္ပါတယ္။ အလယ္မွာ ကားသြားဖို႔ (Lane) ၂ လမ္း၊ ၃ လမ္း ႐ွိၿပီး ေဘးမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြ အတြက္လမ္း ႐ွိပါတယ္။
လမ္းေတြကလည္း ညက္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕တြင္းလမ္းေတြကလည္း ေကာင္းပါတယ္။ Express က လည္းေကာင္းပါတယ္။ Express ကေတာ့ Express နဲ႔ သိပ္အတူႀကီး မဟုတ္ေသးပါဘူး။ နည္းနည္းက်ဥ္ၿပီး ကားေတြ၊ လူေတြ မျပတ္ပါဘူး။ မေလး႐ွားက Express ေတြက ပိုေကာင္းပါတယ္။ US က Express ေတြကေတာ့ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗီယက္နမ္က (ျမန္မာျပည္နဲ႔စာရင္) ေတာ္ေတာ္ တိုးတက္ေနပါၿပီ။ Oliver Stone ရဲ႕ Heaven and Earth ထဲက ဗီယက္နမ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ ႐ုပ္႐ွင္ထဲက ဗီယက္နမ္သူေတြလို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ စစ္ေၾကာင့္ လူ ၃ သန္းေလာက္ေသသြားတာ ဗီယက္နမ္မွာ ေယာက္်ားနဲ မိန္းမ အခ်ိဳး မမွ်ခဲ့ပါဘူး။ စစ္ၿပီးေတာ့ ဗီယက္နမ္မွာ ေယာက္်ား ႐ွားသြားပါတယ္။ အဲေတာ့ ဗီယက္နမ္သူေတြက အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ခက္သြားသလို အိမ္ေထာင္ကိုလည္း အၿပိဳအကြဲ မခံႏုိင္ေတာ့ ေယာက္်ားကို ျပဳစုပါတယ္။ လုပ္ေကၽြးပါတယ္။ အိမ္ေထာင္မျပဳတဲ့ သူေတြကလည္း ကိုယ့္ဘာသာ ႐ုန္းကန္ရေတာ့ ဗီယက္နမ္သူေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ Active ျဖစ္ပါတယ္။ Dependent ႐ုပ္ မေပါက္ပါဘူး။ အခုဆိုရင္ အဲဒီ မညီမွ်တဲ့(လူဦးေရ)အခ်ိဴးဟာ အသက္ ၆၅ ႏွစ္အထက္ မွာပါ။ အသက္ ၁၅ ကေန ၆၄ ကေတာ့ အခ်ိဳးမွ်ေပမယ့္ ဗီယက္နမ္သူေတြရဲ႕ စိတ္ကေတာ့ မေျပာင္းသြားပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ့္ ရပ္တည္ႏုိင္ပါတယ္။ လူဦးေရ အခ်ိဳးေျပာင္းသြားေပမယ့္ ဗီယက္နမ္က ေယာက္်ားေတြရဲ႕ အခ်ိဳး (စိတ္ဓါတ္) ကေတာ့ မေျပာင္းသြားပါဘူး။ ေယာက္်ား႐ွားတယ္ ႐ို႐ိုေသေသ ဆက္ဆံလို႔ပဲ ဆိုေနပါေသးတယ္။ ဗီယက္နမ္သူေတြကလည္း ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ လက္ထပ္ၾကပါတယ္။ ၁ ႏွစ္ကို အေယာက္ ၂ ေသာင္းေလာက္က လက္ထပ္ၾကတယ္ဆိုပဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုရီးယား၊ ထုိင္၀မ္၊ ေဟာင္ေကာင္တို႔ကတဲ့။ စကၤာပူကလည္း ပါတယ္တဲ့။ ျမန္မာ ၁ ေယာက္ ၂ ေယာက္ေတာင္ လက္ထပ္ထားတယ္ ၾကားဖူးတယ္။

ညေနက်ေတာ့ ယြန္းထည္ဆုိင္ တစ္ဆိုင္ကို သြားပါတယ္။ အလုပ္႐ံုနဲ႔ ဆိုင္နဲ႔ တြဲထားတာပါ။ ယြန္းထည္ ဘယ္လိုလုပ္လဲကိုပါ ႐ွင္းျပပါတယ္။ သူ႔ယြန္းက အျပင္ပန္းကေတာ့ ျမန္မာယြန္းထက္ ညက္ပါတယ္။ ပိုေခ်ာတယ္၊ ပိုေျပာင္လက္ပါတယ္။ အထဲကေတာ့ ျမန္မာယြန္းကို ပိုႀကိဳက္တယ္။ ျမန္မာယြန္းကေတာ့ ၀ါးဖ်ား၊ ၀ါးမွ်င္ေလးေတြကို ပုံေဖာ္ယက္ထားတာ။ သူတို႔က သစ္သားႀကီးနဲ႔။ အဲဒီေတာ့ ျမန္မာယြန္းထည္က ပိုလက္ရာ၀င္ၿပီး၊ သုံုးရတာလည္း ေပါ့ပါးပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ပုဂံက ယြန္းခြက္နဲ႔ ေရေသာက္ရတာ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေမႊးလို႔။ သူတို႔ ယြန္းကေတာ့ အျပင္ကေန ကမာခြံေတြကပ္၊ ၾကက္ဥခြံေတြ ကပ္ၿပီး ပံုေဖာ္တာလည္း ႐ွိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ လုပ္ယူရမွာပါ။ လက္မႈထည္ပါ။ အႏုပညာထည္ေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာပါ။ Mass Production ဆိုေတာ့။ ယြန္းဗန္းတစ္ခု ၀ယ္လာတယ္။ ဒါက ျမန္မာယြန္း၊ ဒါက ဗီယက္နမ္ယြန္း ယွဥ္လို႔ ရေအာင္လို႔။ ၿပီးေတာ့ Saigon Square သြားၾကတယ္။ Saigon Square က လဟာျပင္ေစ်းလိုမ်ိဳးေပါ့။ ႏွစ္ထပ္။ အထဲမွာ ဆိုင္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြ။ တစ္ျခမ္းကို Mall ေဆာက္ေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္က်ဥ္းသြားတယ္တဲ့။ ျမန္မာျပည္က ေ႐ႊ႕သြားတဲ့ အထည္ခ်ဳပ္စက္ေတြက လုပ္တဲ့ Tee Shirt၊ Sport Shirt တစ္ထည္ ႏွစ္ထည္ကို ရင္နာနာနဲ႔ပဲ (တစ္ဘက္ကလည္း ေစ်းေပါလို႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္နဲ႔ပဲ) ၀ယ္လာတယ္။

ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ ကိုယ့္ အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ လည္ရတာပါ။ အဲေတာ့ War Museum ကို သြားပါတယ္။ ျပတုိက္က အခုမွ တုိးခ်ဲ႕ေနတာပါ။ အျပင္မွာ ေလယာဥ္ေတြ၊ တင့္ကားေတြ၊ အေျမာက္ေတြ ျပထားပါတယ္။ အထဲမွာေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြ ျပထားပါတယ္။ စစ္ရဲ႕ အနိဌာ႐ုံေတြကို ေတြ႔ျမင္ရပါတယ္။ Pulitzer ဆုရ ဓါတ္ပံုကိုေတာ့ အခုမွပဲ ႀကီးႀကီး ျမင္ဖူးပါေတာ့တယ္။ တခ်ိဳ႕ပံုေတြကေတာ့ ၾကက္သီးထစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆုိး႐ြားပါတယ္။ စစ္ထဲမွာပဲ ဒီေလာက္ေတာ့ ေသေၾကပ်က္စီးမွာေပါ့လို႔ ကိုယ္ခ်င္းမစာ မေတြးမိေအာင္ ခ်ဳပ္တီးလိုက္ရေသးတယ္။ လည္သင့္တဲ့ေနရာေပမယ့္ Presentation ညံ့ပါတယ္။ တစ္ဘက္သက္ဆန္တယ္လို႔လည္း ခံစားရပါတယ္။ ရဲရဲႀကီးေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ အေသအခ်ာ မသိတဲ့ဟာကို။ ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ကို သြားပါတယ္။ ၿမိဳ႕လယ္က Mall ေတြကေတာ့ အပ်ံစားပါပဲ။ Europe Style ပါ။ အဆင့္အတန္းမီပါတယ္။ ကိုယ္လည္း မတတ္ႏုိင္တဲ့ Brand ေတြဆိုေတာ့ ၀င္မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ French ကိုလိုနီ လက္က်န္ Opera House ကိုလည္း ေရာက္ပါတယ္။ Sydney က Opera House လို႔ Iconic မဟုတ္ေပမယ့္ သူက အသက္ ၂ ဆ ေလာက္ႀကီးပါတယ္။ သူက ၁၈၉၇ က ေဆာက္တာပါ။ ရာစုႏွစ္ တစ္ခုေတာင္ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ Sydney က ဟာက Modern Architecture ပါ။ ၁၉၅၉ က ေဆာက္တာပါ။ အဲဒီေနာက္ Notre Dame Cathedral ကို သြားပါတယ္။ အဓိကအားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာကိုးကြယ္တဲ့ ႏုိင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ တည့္တည့္မွာပါ။ ဒါလည္း ျပင္သစ္ လက္က်န္ပါပဲ။ ၁၈၇၀ က ေဆာက္တာဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာေပမယ့္ သူ႕မူရင္း Paris က Notre Dame ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ၾကာသြားပါၿပီ။ Paris ကဟာက ႏွစ္ေပါင္း ၈၅၀ ေက်ာ္ၾကာသြားပါၿပီ။ အေလာင္းစည္သူမင္း လက္ထက္ေလာက္က စေဆာက္တာဆိုေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ပုဂံ ဘုရားေတြထက္ေတာင္ အသက္ႀကီးဦးမယ္။ ေခါင္းေလာင္းထိုးတဲ႔ ခါးကုန္းႀကီးတို႔၊ Walt Disney က The Hunchback of Notre Dame တို႔ၾကည့္ဖူးထားတဲ့အတြက္ Notre Dame ဆိုတာ အစိမ္းႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ Paris က ဟာကိုေတာ့ အထဲထိ ေရာက္ဖူးေပမယ့္ ဒီဟာမွာေတာ့ အခ်ိန္မ႐ွိလို႔ မ၀င္လိုက္ရပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲနည္းနည္းပတ္ၿပီး ဆုိင္ဂံုမွာေကာင္းတဲ့ ေကာ္ျပန္႕ေၾကာ္နဲ႔ ေန႔လည္စာ စားၿပီး ျပန္လာပါတယ္။ ဒီေန႔က ေန႔တ၀က္ပဲ အခ်ိန္ရတာဆိုေတာ့ ၿပီးတာနဲ႔ ဟိုတယ္ျပန္ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး Check Out လုပ္ၿပီး ေလဆိပ္သြားဖို႔ ေစာင့္ေနပါေတာ့တယ္။ သေဘာေကာင္းတဲ့ မိုးက ဆိုင္ဂံုမွာ ၄ ရက္လံုး မ႐ြာဘဲနဲ႔ ေလဆိပ္ထဲ ၀င္ၿပီးမွာ ႐ြာခ်လို႔ ေတာ္ေသးတယ္။

ျပန္လာထဲက သူမနဲ႔ မိသားစုကို ဒီခရီးအေၾကာင္း ေဖာက္သည္မခ်ရေသးေတာ့ သူတို႔က အရမ္းသိခ်င္ေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း Blog မွာ ေရးမွ အေသအခ်ာဖတ္ပါဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အမာခံ ပရိသတ္ျဖစ္တဲ့ သူမက မၿပီးေသးဘူးလား ဆရာႀကီးရဲ႕ဆိုေတာ့ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ျမန္ျမန္႐ိုက္ၿပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ လူကလည္း ဒီရက္ပိုင္း ဘယ္လိုမွ မအားေတာ့ နည္းနည္း အစပ်ိဳးၿပီး အဆံုးမသတ္ႏိုင္ျဖစ္ေနတယ္။ အခုလည္း စာမစစ္၊ မတည္းျဖတ္ဘဲ တင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဓါတ္ပံုလည္း နည္းနည္း ႐ိုက္လာတယ္။

13 comments:

Anonymous - 6/7/07, 4:21 PM

worth waiting for!

ပီအုိင္အက္စ္အုိင္ - 6/7/07, 6:16 PM

ကုိအင္ဒီေရ...
လူကုိယ္တုိင္ ဆုိင္ဂုံကုိ သြားလည္ေနရသလုိပဲဗ်ဳိ႕...

imaginary clouds no2 - 6/7/07, 10:52 PM

ေလွေပၚမွာ ဦးထုပ္ေဆာင္းထားတဲ့ပံု က ေဂၚတယ္။ ေသနတ္ ပစ္ရင္း အဲဒီ ဦးထုပ္နဲ႕ဓါတ္ပံု ရိုက္မယ္ဆို ပို ေဂၚ္ေဂၚၿဖစ္သြား နိုင္တယ္လုိ႔ ထင္တယ္ (ဘိုးေတာ္ စတာေနာ္၊ တစ္ေယာက္က လဲ ကမ္းတက္တဲ့ အေတြ႔ အၾကံူေတြေရးေတာ့)

Andy Myint - 6/7/07, 10:56 PM
ဟားဟား...ဟုတ္တယ္။ ေသနတ္ပဲ လိုေတာ့တယ္လို႔ အိမ္က လူေတြကလည္း ေျပာတယ္။
Phyo Wai Kyaw - 6/8/07, 5:24 PM

Your writing style is journalist's style. Can stick the reader's mind to read to the end. [ Something like.. we read and think what will happen?.. what will happen?...] Thanks for sharing! ;-)

Andy Myint - 6/8/07, 5:37 PM
ဒီလိုေျပာလို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ေက်းဇူးပါပဲ။ ႐ွည္မ်ား ႐ွည္သြားၿပီလားလို႔။ ဒါေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ဟာေတြ (ဥပမာ ဗီယက္နမ္ စစ္အေၾကာင္းတို႔၊ ျပင္သစ္ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈတို႔) ျဖတ္ခ်န္ထားရတယ္။
ေက်ာ္မင္းနိုင္ - 6/8/07, 7:15 PM

ျပည္႕စံုပဗ်ာ။

plsaw,s'pore - 6/10/07, 3:34 PM

Andy ေရ ၊ ဆို္င္ဂုံကို ကိုယ္တိုင္ေရာက္သလို ခံစားရတယ္ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ ျပာပံုဘဝ က တက္လာတာ ကိုယ္ေတြ အသက္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္၊ စလုံးကို ပုခုံးခ်င္းတုိက္္လို႔ ရ တဲ့ အေနအထားကို ေရာက္ေနၿပီ။ ( စၿပီး တံခါးဖြင့္တာ ၉၅၊ ၉၆ က လို ့ ထင္တယ္) ကိုယ္ေတာ့ ကိုယ္တို႔ ေရႊျပည္အေၾကာင္းေတြးရင္း ရင္ေတြနာတယ္ဗ်ာ။ ( ဒီေနရာ မွာ အေၾကာင္းသင့္လို႔ေျပာခ်င္တယ္၊ ကိုယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ကို “ရြာ” လို႔ ဘယ္ေတာ့ မွ မသံုးဘူး)

TZA - 6/20/07, 2:32 AM

သိပ္ေကာင္းတဲ့ပုိ႔စ္ပါပဲဗ်ာ၊ ေက်းဇူးပါကိုျမင့္။

Andy Myint - 6/20/07, 11:38 AM
စာဖတ္သူေတြအတြက္ ေစတနာထား ေရးပါတယ္။ အခုလို ေမႊေႏွာက္ ႐ွာၾကံဖတ္တဲ့အတြက္ရယ္၊ Comment အတြက္ရယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ .. ကိုေအာင္။ အဟဲ.. ဘိုဆန္ေနၾကပံုမ်ား။ (ဘိုေတြက အခုမွ စေတြ႕ခါစဆို Surname အရင္ေခၚၾကတယ္ေလ။) မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ေပါ့။ ကိုသန္႔စင္ေအာင္ Blog က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Favourite တစ္ခုပါ။
Anonymous - 4/16/10, 11:56 AM

These guys(vieatnames) used to ask the money on the street infront of our eyes.Now They pass us.Why?

Zaw Win - 11/5/13, 9:24 AM

Anyway thanks.

Aye Myamya - 2/10/15, 4:54 PM

ေက်းဇူးပဲ ေအာင္ေအာင္ နင့္ဘေလာ့ခ္ကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရာက္လာတာပဲ။အမ်ားႀကီးေရးထားတာပဲေနာ္။

Post a Comment

Many thanks for dropping a comment…

Film