Wednesday, August 22, 2007

စိတၱႏွင့္ ျမားနတ္ေမာင္

ခ်စ္စြာေသာ သားေတာ္ေမာင္... ဤ မက်ိဳးႏြံသူကို အျပစ္ေပးေလာ။ ထိုသူမရဲ႕ နာက်င္မႈကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ဆက္သေလာ။ ဤ မာနေထာင္လႊားသည့္ မိန္းမကို အ႐ုပ္ အတန္း အနိမ့္က်ဆံုးေသာ သူႏွင့္ ေပါင္းဖက္ရေအာင္ ဖန္ဆင္းေလာ။ ထိုမွသာ မ်က္ေမွာက္မွာ ပီတိဂုဏ္လွ်ံ ေအာင္ပြဲခံေနသည္ႏွင့္ အမွ် ေနာင္ဘ၀စဥ္ အ႐ွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္းပါေစ.. သားေတာ္
ဟု အလွနတ္ဘုရားမက သားေတာ္ ျမားနတ္ေမာင္ကို မိန္႔မွာေလသည္။ မိမိထံပါး ေရာက္လာေနက် လက္ေဆာင္ပဏာေတြ တပါးသူဆီ ေရာက္သြားေတာ့လည္း အလွနတ္ဘုရားမ ဗီးနပ္စ္လည္း အမ်က္ေတာ္႐ွၿပီ။ ခုႏွစ္ျပည္ေထာင္ မင္းတို႔ကလည္း အဆိုပါ တိုင္းျပည္မွ မင္းသမီးေလးက ဆန္းဆန္းၾကယ္ၾကယ္ ႐ူပကာနဲ႔ ျပည့္စံုတယ္ဆိုေတာ့လည္း နတ္ဘုရားမဆီ ဆက္သေနက် လက္ေဆာင္ပဏာေတြကို ယူၿပီး မင္းသမီးကို ဆက္သကာ ေမာ္ဖူးခြင့္ ဖန္ၾကေလသည္။

မယ္ေတာ္ရဲ႕ အမိန္႕ကို ရင္၀ယ္ပိုက္ ျမားက်ည္ေတာက္ကို ေက်ာမွာလြယ္လို႔ သြားတဲ့ ျမားနတ္ေမာင္လည္း စိတၱရဲ႕ ဖန္နန္းေဆာင္ထဲကို ခ်ဥ္နင္း ၀င္ေရာက္ၿပီး သလြန္ေပၚ၀ယ္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ စက္ေတာ္ေခၚေနတဲ့ စိတၱ ထံပါးလည္းေရာက္ေရာ သူ႔မ်က္ႏွာ တစိမ့္စိမ့္ ၾကည့္မိတဲ့ အခိုက္မွာ အသနားပို သဒၶါယိုၿပီး သူကေလးကို မပစ္ရက္လို႔ မိမိကုိယ္ကိုသာ ျမားႏွင့္ ပစ္ခြင္း လိုက္၏။ ဒါကို အခ်စ္နတ္ဘုရားမလည္း ျဖစ္ေလတဲ့ ဗီးနပ္စ္က ျပန္ၾကားသိရၿပီး သားေတာ္ကို ခုိင္းေစလို႔မရ၍ သူမကိုယ္တိုင္ပဲ က်ိန္စာတိုက္လို႔ စိတၱကို ဘယ္သူမွ ေမတၱာသက္၀င္ျခင္း မ႐ွိျဖစ္ရေလေအာင္ လုပ္ျပန္တယ္။ ဘယ္မင္း၊ ဘယ္မင္းသားမွ မင္းသမီးေလးကို မ်က္ႏွာသာခင္ ေမတၱာမ၀င္ျဖစ္ေအာင္ နတ္ဘုရားမကို ၿငိဳျငင္ေအာင္လုပ္မိေတာ့ ခမည္းေတာ္လည္း နန္းေတာ္႐ွိ နတ္ကြန္းေစာင့္ကို ေမးျမန္းေလရာ အမဂၤလာ ေဆာင္ေလတဲ့ သမီးေတာ္ကို နန္းေတာ္ရိပ္မခိုေစဘဲ ဟိုးေတာင္စြယ္ကို ႏွင္၍ ထားပါေစ၊ ထိုေနရာ၀ယ္ သူမနဲ႔ ထုိက္တန္တဲ့ ဘီလူး၊ သဘက္လို႔သူသာ ေစာင့္ေနမယ္လုိ႔ ႁမြက္ဟတယ္။
ဖခမည္းေတာ္ မိမိကို ျပည္ႏွင္လို႔ ၀မ္းမနည္းေလႏွင့္။ ထိုသိုလွ်င္ ကိ်န္စာတုိက္တတ္သူသည္ အကၽြန္ျဖစ္ေလမွ ၀မ္းနည္းပါ။ ထိုကိ်န္စာ၏ ဒဏ္ကို ေက်နပ္စြာ ခံယူပါမည္။ ယခုပင္လ်င္ ထိုေနရာသို႔ ပို႔ေဆာင္ပါေလာ
ဟုဆိုလွ်င္ ခမည္းေတာ္လည္း ႏွလံုးအေၾကကြဲခံကာ သမီးေတာ္ကို ေခၚေဆာင္သြားေစ၏။ ေတာင္ေစာင္း တစ္ေနရာ အေရာက္၀ယ္ ငိုေႂကြးျမည္တမ္းသံကို ၾကားတဲ့ ေလနတ္မင္းက မ႐ႈစိမ့္လို႔ ထိုေနရာမွ ေပြ႕ခ်ီေခၚေဆာင္သြားေတာ့သည္။ ႏူးည့ံလြန္းတဲ့ အထိအေတြ႔ရယ္ေၾကာင့္ တစ္ေနကုန္ ပူေဆြးငိုေႂကြးခဲရတဲ့ စိတၱလည္း အိပ္ေမာက်ေလၿပီး ထိုသို႔ တပါးကို ေခၚေဆာင္သြားသည္ မသိလိုက္ မရိပ္မိလိုက္ ျဖစ္သြားေလ၏။ စိတၱလည္း ႏိုးတဲ့ အခိုက္ေတာ့ မိမိကုိ အမိန္႔ခ် ေနေစသည္ဟု အမွတ္႐ွိေသာ ေနရာကို စူးစမ္းၾကည့္ရာ သာယာဖြယ္ ေတာအုပ္ တစ္ခုထဲ ေရာက္ေနတာ သတိထားမိ၍ အနီးအပါး ေလွ်ာက္လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ၾကည့္လင္ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေရပန္း ေရမႊားေတြသာကို ေတြ႕ရၿပီး လန္းဆန္းကာ ဆက္လွမ္းေတာ့ ခမ္းနား ႀကီးက်ယ္တဲ့ နန္းေတာ္ႀကီး တစ္ခုကို ေရာက္သြားတယ္။ ဤမွ် ခမ္းနားမႈ လူတို႔ ေဆာက္လုပ္တာမဟုတ္ နတ္တို႔ ဖန္တီးတာ ျဖစ္ရမယ္ေတြးကာ အရဲစြန္႔ၿပီး အတြင္းကို ၀င္ၾကည့္ေလသည္။ ေ႐ႊပိန္းခ် တိုင္လံုးႀကီးမ်ား၊ ကႏုတ္ပန္းႏြယ္အျပည့္ နံရံမ်ား၊ အႏုလက္ရာ ပစၥည္းမ်ားနဲ႔ ျမင္ျမင္သမွ် အဆန္းတၾကယ္ ျဖစ္ကာ ၾကည္ႏူးေနစဥ္
အို အ႐ွင္သခင္မ သင္ျမင္သမွ် သင္ပိုင္ေလသည္။ အကၽြန္တို႔ကား အ႐ွင့္ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ ျပဳစုဖို႔ေလသာ။ အ႐ွင္၏ ခန္းေဆာင္သို႔သြားကာ နားစက္ပါေလာ။ ႏိုးထလွ်င္ ေရကစားပါ။ ဆာေလာင္လွ်င္ ေက်ာက္စားပြဲ၌ ထုိုင္ေတာ္မူပါ။ ႏွစ္ၿခိဳက္ဖြယ္ စားဖြယ္တုိ႔ ေပၚလာမည္။
ဟုဆုိလာေလသည္။ စိတၱလည္း ထိုသို႔ မျမင္ရေလေသာ အေစအပါးတို႔၏ အျပဳအစုကို ခံယူကာ နားေန စားေသာက္ေနေလသည္။ ညေရာက္ေသာ္ အလင္းေပ်ာက္၍ ထိုအေစအပါးတို တစ္ဦးမက်န္ မ႐ွိေလမွ သူမ၏ ၾကင္ရာ ေရာက္လာေလသည္။ အ႐ုဏ္မတက္ အလင္းမဆက္ခင္ ထုိၾကင္ရာလည္း ျပန္သြားေတာ့သည္။ ထိုသူသည္ နတ္ကြန္းေစာင့္တို႔ ေဟာၾကားသည့္ ဘီလူး သဘက္လိုသူ ဟုအထင္႐ွိေသာ္ျငား ကိုယ္ကို မျမင္ အသံသာ ၾကား႐ံုမွ်ႏွင့္ က႐ုဏာ အျပည့္ အသံကိုမွ စိတၱလည္း ေမတၱာသက္၀င္ေတာ့သည္။ နံနက္လင္းလွ်င္ မျပန္ဖို႔ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးသည္ထိ သံေယာဇဥ္ ျဖစ္မိေသာအခါ ၾကင္ရာေတာ္ကလည္း သူ႔ကို ျမင္ရလွ်င္ အက်ိဳးသာနည္းမည္ ျဖစ္၍ ဘယ္ေသာအခါမွ ထိုသို႔ ျမင္ေအာင္ မျပဳပါလင့္ဟု အေသအခ်ာ မွာၾကားေလသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္ မိမိကို ျမင္ေတြ႔လိုရသနည္း။ ငါထားတဲ့ ေမတၱာအေပၚ စိုးစဥ္းသံသယ ျဖစ္ေလသေလာ။ ငါကို ျမင္လွ်င္ ၾကင္မွာေလလား ၾကဥ္မွာလား။
ဤသို႔ ေဖ်ာင္းဖ် ႏွစ္သိမ့္ေလေတာလည္း စိတၱ ဘာမွ ျပန္မေျပာေလၿပီ။ အရာရာ အသစ္အဆန္း ျဖစ္ေနသေ႐ြ႕ေတာ့ သူမ ေပ်ာ္ေနေသးေသာ္လည္း ၾကာေသာ္ အဘယ္သူကို ၾကင္ရာလုပ္ေနရသနည္းကို သိခ်င္စိတ္ မထိန္းႏိုင္ေလေသာအခါ ဖန္မီးအိမ္ႏွင့္ ဓားတစ္လက္ကို ထိုၾကင္ရာေတာ္ မလာမီ ကြယ္ရာ၌ ၀ွက္၍ ထားေလသည္။ ည၌ ၾကင္ရာေတာ္လည္း အိပ္ေမာက်ေနခိုက္ ဖန္မီးအိမ္ ထြန္း၍ ၾကည့္ေသာအခါ အစြယ္ျပဴးျပဴး ဘီလူးကဲ့သို႔ မဟုတ္ေလပဲ ႏွစ္လိုႏွလံုးေမြ႕ဖြယ္ နတ္သားတဖန္ ေခ်ာေမြ႔ေလတဲ့ မင္းေယာက္်ားဟာ ေ႐ႊေရာင္ ဆံေခြ၊ ၾကက္ေသြးေရာင္ ပါးျပင္ႏွင့္ တိမ္ဆုပ္ တိမ္စိုင္ကဲ့သို ျဖဴလြ ႏူးမြေသာ အေမြးအေတာင္တို႔ အတိၿပီးေသာ အေတာင္ ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ျမားနတ္ေမာင္ကိုသာ ေတြ႔ေတာ့သည္။ စိတၱလည္း အံ့ၾသလြန္၍ တုန္လႈပ္မိလွ်င္ ဖန္မီးအိမ္မွ ဆီပူတုိ႔ ဖိတ္ယို၍ ျမားနတ္ေမာင္၏ ပုခံုးထက္သို႔ က်ေလသည္။ နာက်င္မႈေၾကာင့္ ျမားနတ္ေမာင္လည္း လန္႔ရာမွ ႏိုးသည္ျဖစ္ကာ အေတာင္စံုကို ျဖန္႔၍ ပ်ံထြက္ ေျပးစဥ္ စိတၱလည္း ေနာက္မွ မွားပါၿပီးဟု ငိုေႂကြးကာ လိုက္ေနလွ်င္ ျမားနတ္ေမာင္က
အမိုက္မဲမ ငါ့က မိခင္ကို အာခံ၍ နင့္ကိုမွ ေပါင္းသင္းေလသည္။ နင္က ငါကို လုပ္ႀကံေလသည္။ မင္းကို စြန္႔ပစ္ျခင္း အျပင္ ႀကီးေလးေသာ အျပစ္ ေပးရန္ မ႐ွိ။ သံသယႏွင့္ ေမတၱာ မယွက္ေကာင္း။
ဟုဆုိကာ ထြက္သြားေတာ့သည္။ စိတၱလည္း အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ ငိုခ်င္းခ်၍ ပူေဆြး ေသာက ေရာက္ေလသည္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ အသိစိတ္ျပန္၀င္ေလကာ သူမ၏ ၾကင္ရာေတာ္ကို လွည့္လည္ ႐ွာေဖြေတာ့သည္။ ေတာစဥ္ ေတာင္တန္း အသြယ္သြယ္ကို ျဖတ္၍ ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား ႐ွာေသာ္လည္း အရိပ္အျခည္မွ မေတြ႔ အခ်ည္းအႏွီးသာ ျဖစ္ေနစဥ္ ဘုရားေက်ာင္း တစ္ခုကို ေတြ႔၍ ပူူေဆြးမႈကို ၿငိမ္းေအးေစရာ အရိပ္၀င္ခိုၿပီး မိမိ၏ အျပစ္ဟူသမွ်ကို ခြင့္လႊတ္ပါရန္ႏွင့္ ဖူးစာမွန္ တဖန္ ေပါင္းႏွံရပါေစဟုဆုေတာင္းေလသည္။ နတ္မင္းတို႔လည္း မေနသာ၍ `အို သူငယ္မ နတ္ဘုရားမကို မ်က္မာန္ေတာ္႐ွေအာင္ ျပဳမိၿပီ။ ငါတို႔လည္း မစြမ္းသာၿပီ။ သင္ကိုယ္တိုင္ နတ္ဘုရားမက အျပစ္မယူ ခ်စ္ၾကည္ျဖဴေအာင္ လုပ္ပါေလေလာ။ နတ္ဘုရားမကို ၀ပ္တြား ခစားေလာ။ အခ်င္းႀကီးငယ္ ျပဳစုေလာ။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ျပန္လည္ ဆံုေတြ႔ႏိုင္ေကာင္း၏´ ဟုဆိုလာလွ်င္ စိတၱလည္း မဆိုင္းမတြ သြားေလေတာ့သည္။


François Gérard
1770-1837
Cupid and Psyche
1798
Oil on canvas. 1.86x1.32m
ဘယ္သို႔ေသာ ေဘးႏွင့္ ေတြ႔မည္မသိ စိတ္ကိုတင္း၍ သြားေသာ စိတၱလည္း ဗီးနပ္စ္၏ ေဆာင္နန္းကို ေရာက္လွ်င္ မလိုမုန္ထား မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ဆီးႀကိဳေနေသာ အ႐ွင္မက `အႀကိဳက္အလုိက္မသိ မိုက္မဲပါဘိ။ လင္က စြန္႔ပစ္တဲ့သူျဖစ္ရတာ သိေခ်ၿပီေလာ။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမွ်ႏွင့္ မေတာ္ ငါ့သားေတာ္ကို ေ၀ဒနာထပ္ေပးလို၍ေလာ။´ ဟု ေဒါမာန္အျပည့္ျဖင့္ ဆိုေလေတာ့သည္။ စိတၱလည္း မိမိမွားမိပါသည္။ အမိုက္အမဲကို အျပစ္ေပးပါ။ ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူပါမည္ဟု ေျခ၀ယ္ ၀ပ္တြား အသနားခံေလရာ ဗီးနပ္စ္က ဤသိုဆိုလွ်င္လည္း သင္ဟာ အိမ္ေထာင္႐ွင္မေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကို စမ္းမည္ဆိုကာ ေဟာဟို က်ီထဲမွာ ေျပာင္း၊ ဆန္၊ စပါး၊ မုေယာ၊ ပဲဆံ ေရာရာကို ေနမေစာင္းမီ ေျပာင္းကေျပာင္း ဆန္ကဆန္ ခြဲေလာ့ဟု အမိန္႔ေစေလသည္။ စိတၱလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေခ်မ႐ွိ မည္သို႔ေဆာင္မည္ကို မသိ မႈိင္ေတြကာ ေနေနစဥ္ ကိုယ္ေယာင္ကြယ္ကာ ေခ်ာင္းေျမာင္းေနေသာ ျမားနတ္ေမာင္လည္း မေနသာ၍ ထိုနားေန ပု႐ြက္ဆိတ္တို႔ကို စိတၱ မသိရေလေအာင္ အကူအညီေတာင္းခံရာ စုစု႐ြ႐ြေသာ ပိုးေကာင္ အေပါင္းလည္း တစ္ေကာင္ တစ္ေစ့ ကူညီေ႐ႊ႕ရာ တစ္မုဟုတ္ခ်င္း ၿပီးေလသည္။

ဗီးနပ္စ္အ႐ွင္ သခင္မကို ျပန္ေလွ်ာက္လွ်င္ `သင္လုပ္တာ မဟုတ္တန္။ ေဟာဟို ေတာအုပ္မွာ က်က္စားေလတဲ့ သားသမင္တို႔အနက္မွ ေ႐ႊေရာင္ အေမႊး႐ွိေသာ အေကာင္တို႔၏ သားေမႊးကို ဆက္သေလာ´ဟု အမိန္႔ေပးေလသည္။ စိတၱလည္း သားသမင္တို႔ က်က္စားရာကို သြားကာ အနားကပ္မည္ျပဳစဥ္ ေတာေစာင့္နတ္တို႔က အို မိန္းကေလး ဤသမင္သား ေတာေကာင္မ်ားသည္ အ႐ိုင္းဆန္၏။ သင့္ရင္ကို ဦးခ်ိဳတို႔ျဖင့္ ထုတ္ခ်င္းေပါက္လည္း ခက္တတ္၏။ ေန႔လည္ေန႔ခင္း အခ်ိန္၌ သားေကာင္တို႔၏ အ႐ိုင္းေသြးသည္ ေနႏွင့္ အၿပိဳင္ ဆူပြက္ေနသည္။ ေနက်သည္ႏွင့္ ထိုသားေကာင္တို႔လည္ ေမာပန္းကာ အနားယူ ၿငိမ္သက္ေနတတ္၏။ ထိုသို႔တိုင္ အ႐ိုင္းအစိုင္း သားေကာင္တို႔နား မကပ္ေကာင္း။ သင္းတို႔ က်က္စားေသာ ေနရာမွ ဆူးၿခံဳတို႔တြင္ သင္းတို႔၏ သားေမႊးမ်ား ကပ္ၿငိေနတတ္သည္။ အလြယ္ပင္ ခူးငင္ပါေလဟု အႀကံေပးေလရာ ထိုကိစၥ ၿပီးေျမာက္သည္။



Antonio Canova
1757-1822
Eros and Psyche
Rome, 1793
Marble H 1.55m
ဗီးနပ္စ္က `နင့္အစြမ္းအစနဲ႔ ရတာ မဟုတ္ ငါသိသည္။ ႐ွိေစေတာ့။ နင္ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရတဲ့ ငါ့သားက ျပဳစုရတာ ငါပင္ပန္း အိုႏြမ္း ရၿပီ။ မရဏတိုင္းသို႔ သြား၍ ၀ိညာဥ္မယ္ထံမွ ႐ုပ္ပ်ိဳေဆးမ်ား သြားေတာင္းေခ်´ဟု ဆိုကာ ေသတၱာအလြတ္ တစ္လံုး ေပးလိုက္ေလသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ စိတၱ ႀကံရာမရ ျဖစ္ကာ မရဏတိုင္း သြားဖို႔ရာ ေသဖို႔မွ တစ္ပါး အျခားမ႐ွိဟု ယူ၍ မိမိကိုယ္ကို သတ္ေသမည္ ႀကံစဥ္ နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္တို႔လည္း မေနသာ၍ အို သူငယ္မ ဤဒဂၤါးျပား ႏွစ္ျပားကို ယူ၍ ဟိုမွာ႐ွိ အနက္ေရာင္ ေရတို႔ စီးေသာ ျမစ္သို႔သြား၍ ေတြ႔ေလမည္ျဖစ္ေသာ ကူးတို႔သမားကို အသြားတစ္ျပားေပးပါ။ အျပန္အတြက္ တစ္ျပားကို သိမ္းထားပါေလဟု ဆိုကာ အႀကံေပးေလသည္။ စိတၱလည္း ထိုသို႔ျပဳရာ မရဏတိုင္းသို႔ ေရာက္ေလၿပီး ၀ိညာဥ္မယ္ထံမွ ေဆးတို႔ကို ေသတၱာျဖင့္ ေဆာင္ၾကဥ္းခဲ့ေလသည္။ လူျပည္ဘက္ကမ္း ျပန္ေရာက္ေလေသာ္ မရဏတိုင္းထိ သြားယူရသည့္ ႐ုပ္ပ်ိဳႏုေဆးသည္ မည္သို႔ ႐ွိမည္ သိလုိေလ၍ ေသတၱာကို ဖြင့္ေလေသာ လူတို႔ အတြက္မဟုတ္ နတ္တို႔ အတြက္သာ ျဖစ္ေသာ ေဆးတို႔ေၾကာင့္ ဖြင့္ၿပီး အခိုက္၌ပင္ သတိလစ္ေမ်ာ ေခြေလ်ာ္ လဲေလေတာ့သည္။

အခ်ိန္တန္၍ စိတၱ ျပန္မလာသည္ ႐ွိေသာ္ ျမားနတ္ေမာင္လည္း စိတ္ပူလင့္၍ သြားရာလမ္းသို႔ လိုက္ေသာအခါ သတိေမ့ေမ်ာေနေသာ စိတၱကို လမ္းခုလတ္၌ ေသတၱာကေလး ပြင့္လ်က္ႏွင့္ ေတြ႕ေလေတာ့သည္။
ဒီလို သိခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ အသင္ကိုယ္ကို အသင္ ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ေအာင္ ျပဳဖူးသည္ကို မမွတ္။ ယခုတစ္ဖန္ ျပဳျပန္ေလသည္။ ငါကလည္း အသင့္ကိုမွ ေမတၱာသက္၀င္ ခ်စ္္ကၽြမ္း၀င္ေလသည္။ သင့္အသက္ ငါ့အသက္။။
ဟုဆိုကာ စိတၱကို ရင္၀ယ္ပိုက္၍ နတ္တို႔ ဌာေန႐ွိ အႀကီးအကဲဆံုးေသာ ဦးေသွ်ာင္ထံသို႔ မေႏွးအျမန္ ပ်ံကာ သြားေလေတာ့သည္။ နတ္မင္း ဦးေသွ်ာင္လည္း ျမားနတ္ေမာင္ႏွင့္ စိတၱတို႔ အျပန္အလွန္ထား႐ွိေသာ ေမတၱာကို သိ႐ွိ သနားေတာ္မူ၍ မန္းမႈတ္ေလရာ စိတၱ သတိျပန္၀င္ယံုမက နတ္တို႔၏ အစြမ္းျဖင့္ သက္တမ္း႐ွည္ၾကာ ေနႏုိင္စြာသည္။ ၿပီးေနာက္ အလွနတ္ဘုရားမကိုပါ ေခၚယူ ေဖ်ာင္းဖ်ေလရာ နားက်၍ စိတၱကိုပါ ခြင့္လႊတ္ေလသည္။

စိတၱႏွင့္ ျမားနတ္ေမာင္လည္း ေပါင္းယွက္၍ သမီးတစ္ေယာက္ ထြန္းကားေလလွ်င္ `႐ႊင္ၾကည္ႏူး´ ဟု အမည္ေပးေလသတည္း။ ။

Reference : Psyche and Eros
Accessed : 21/08/07

4 comments:

imaginary clouds no2 - 8/22/07, 2:10 AM

\o/

ဂ်စ္တူး - gyit_tu - 8/22/07, 2:20 AM

အသက္ျပည့္လို့ ၀င္ဖတ္သြားတယ္ ။ သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္ း)

nu-san - 8/22/07, 1:35 PM

Andy ေရ..

အမလည္း “စိတၱႏွင့္ ျမားနတ္ေမာင္” အေၾကာင္းကုိ အခုမွ ဖတ္ဖူးတာ.. အခုလုိ ေ၀မွ်တာ သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု.. အဲေလ. ေယာင္လုိ႔.. ေက်းဇူးပါ။ :D

Andy Myint - 8/24/07, 1:19 AM
လက္ေႁမွာက္အားေပးသူေတြေရာ... အုိင္စီၿပ အားေပးသူေတြေရာ... ေ၀မွ်တာကို ေက်းဇူး တင္သူေတြေရာနဲ႔ တျခား လာဖတ္ သူေတြကို ေက်းဇူးပါ။

ကၽြန္ေတာ္က ေမာင္တိန္ေျပာတဲ့ ၀မ္းစာ မျပည့္ေတာ့ ဒီလို စတိုင္ေရးရတာ အခက္ေတြ႔ပါတယ္... ဆရာ ခ်စ္ဦးၫိုတို႔၊ ဆရာ ပါရဂူတို႔ စာေတြသာ ဖတ္ခဲ့ရရင္ ေကာင္းမွာလို႔ ေတြးမိတယ္။

Post a Comment

Many thanks for dropping a comment…

Film