Sunday, December 30, 2007

ဖန္ႁပြန္သေႏၶသားေလာင္း အပို ႐ွိသည္

ဖန္ႁပြန္သေႏၶ နည္းပညာရဲ႕ အ့ံခ်ီးဖြယ္ရာေၾကာင့္ ကေလး ရၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ လင္မယား ဆုပ္လည္းဆူး စားလည္း႐ူး ျဖစ္ေနရပါၿပီ။ က်န္ေနေသးတဲ့ ေအးခဲထားတဲ့ သေႏၶ သားေလာင္းေလးေတြကို ဘာလုပ္ရမယ္ ဆိုတာပါ။
ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ သံုးႏွစ္အရြယ္ သားကေလးဟာ သူဘယ္လို ေမြးလာတယ္ လူျဖစ္လာတယ္ ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ နားေထာင္ရတာကို ႏွစ္ၿခိဳက္ သေဘာက်တတ္ပါတယ္။ ``ဟိုး ေ႐ွးေ႐ွးတုန္းကေပါ့ ကေလး အရမ္း လိုခ်င္တဲ့ မိန္းမႀကီး တစ္ေယာက္ ႐ွိတယ္တဲ့´´ ဆိုၿပီး စေျပာတာေပါ့။ ပံုျပင္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီ မိန္းမႀကီးဟာ ဆုေတာင္း ျပည့္သြားၿပီးေနာက္ ကေလးေလးေတြ ရသြားတယ္တဲ့။ ဒါကေတာ့ အလြန္႔အလြန္ ႐ိုး႐ွင္းေအာင္ လုပ္ေျပာတာပါ။ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ လင္မယား ၅ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူရပါတယ္။ Operation ၄ ခါ လုပ္လိုက္ရပါတယ္။ တစ္ေခါက္လည္း သားေလွ်ာဖူးပါတယ္။ ဖန္ႁပြန္သေႏၶ စပ္တာ ႏွစ္ေခါက္ လုပ္ရပါတယ္။ ဒီလိုအတြက္ ေငြ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ အကုန္အက် ခံၿပီးေတာ့မွ ပထမ ကေလးေလးကို ရတာပါ။ ႏွစ္ႏွစ္ အၾကာမွာေတာ့ ဒုတိယ ကေလး သမီးေလးကိုလည္း ဖန္ႁပြန္နည္းနဲ႔ပဲ ေမြးထားတာပါ။ ကေလးၿမံဳသူေတြ ၾကားမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဟာ အင္မတန္ ကံထူးသူေတြပါ။

ကၽြန္မတို႔ ကေလး ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေအးခဲထားတဲ့ ကလလ ေရၾကည္ သားေလာင္းေလးေတြ ဘ၀ကေန စလာတာပါ။ ဖန္ႁပြန္သေႏၶ နည္းပညာ ေလာက စကားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ FETS (Frozen Embryo Transfers) ေလးေတြေပါ့။ ကၽြန္မ အသက္ ၃၇ေလာက္မွာ FSH (Follicle-stimulating Hormone) ေဆးေကၽြးၿပီး သားဥေတြ ေခၽြယူတာပါ။ ေဆးက အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးဆီက ၁၀ဥ ၁၅ဥ ေလာက္ ေႂကြေအာင္လုုပ္တာပါ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မ်ိဳးဥ ၃၁ဥ ရလိုက္ပါတယ္။ ေဆးမပါဘဲ ပံုမွန္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးဆို တစ္ဥစီ တစ္ဥစီ ေႂကြတာပါ။ ေဆးနဲ႔ဆို အမ်ိဳးသမီး ၂၀ မွာ တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ဥ ၂၀ ေႂကြၿပီး မ်ားေသာ အားျဖင့္ ဥေတြဟာ အရည္အေသြး မေကာင္းတတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ ၂၅ဥမွာ ကၽြန္မခင္ပြန္းရဲ႕အဖို မ်ိဳးရည္နဲ႔ မ်ိဳးေအာင္ၿပီးေနာက္ ၁၉ခုဟာ ဖန္ႁပြန္သေႏၶသား လုပ္ဖို႔ စံခ်ိန္မွီပါတယ္။ အဲဒီအထဲက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ႏွစ္ခုကို ၀မ္းထဲ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ က်န္တာေတြကိုေတာ့ ေအးခဲထားလိုက္ၿပီး ေနာက္မွ လိုအပ္ရင္ တစ္စံုစီ ယူၿပီး အရည္ ေဖ်ာ္မွာပါ။ သားေလး ရလိုက္ဖို႔ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေရာ ေအးခဲထားတာေရာဆို ၄ခု သံုးလိုက္ရၿပီး၊ သမီးေလးအတြက္ေတာ့ ေအးခဲထားတာ ၄ခု သံုးလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္မဆီမွာ ေအးခဲထားတဲ့ သေႏၶသား ၁၁ ခု က်န္ေသးတာေပါ့။ သူတို႔ကို ႏိုက္ထ႐ိုဂ်င္အရည္ထဲ ထည့္ၿပီး အႏႈတ္ ၁၉၆ C မွာ ေအးခဲထားတာပါ။ လြယ္မေယာင္ေယာင္နဲ႔ ခက္ေနတာကေတာ့ အဲဒီ က်န္တဲ့ သေႏၶသားေလးေတြကို ဘာလုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ရတာပါပဲ။

ျပန္ေတြးၾကည့္မယ္ဆို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ကေလးၿမံဳေနသူ ဘ၀မွာ မခ်ိတင္တကဲ ျဖစ္ေနရတာ အင္မတန္ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ပါ။ တကယ္ဆို ကၽြန္မ အဲဒီထက္ ခံစားရပါတယ္။ ကေလးမ႐ွိရင္ေတာ့ လူျဖစ္ရက်ိဳး နပ္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကၽြန္မ အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။ ဖန္ႁပြန္သေႏၶ ယူရမလား၊ ေမြးစားရမလား၊ အငွားဗိုက္နဲ႔ ႀကီးရမလား။ နည္းလမ္း အသြယ္သြယ္ ကၽြန္မ ေတြးေတာ ၾကည့္တယ္။ မိဘျဖစ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ရလာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ ကၽြန္မ လက္ခံ ယံုၾကည္ေနမိတယ္။

ကိုယ္၀န္ မရႏိုင္တာကို ကေလး ရႏိုင္တဲ့ သူကို သြား႐ွင္းျပရင္ေတာ့ ေမာဖို႔ပဲ ႐ွိတယ္။ တေလာကလံုးက ဗိုက္ေတြ ႀကီးလိုက္၊ ကေလးေတြ ယူလိုက္၊ ကေလးလွည္းေလးေတြ တြန္းလိုက္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာကို မီဒီယာေတြ ထဲမွာေရာ ကိုယ့္နံေဘး ျပင္ပမွာေရာ ျဖစ္ေနတာေတြ ေတြ႕ျမင္ ေနရတဲ့အတြက္ ရင္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ တစ္ေပါက္ၿပီး တစ္ေပါက္ က်ေနရပါတယ္။ ၿငီးေငြ႔ ပ်င္းရိဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြနဲ႔ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ေနရတဲ့ သားၿမံဳသည္ကိုက်ေတာ့ ကၽြန္မ တစ္ခါမွ မေတြ႕မိပါဘူး။ `မင္းကလြဲရင္ တစ္ေလာကလံုး ကေလး႐ွိတယ္ေဟ့´လို႔ ေလာကႀကီးက ကၽြန္မကို ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသိေပးေနသလိုပါပဲ။

အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္မ အၿမဲတမ္း စိတ္ကူးယဥ္တာက ကၽြန္မမွာမ်ား သေႏၶသား ကေလးေလးေတြ အပို႐ွိလို႔ကေတာ့ ကေလးမရႏိုင္တဲ့ လင္မယားေတြကို လႉပစ္မယ္လို႔ရယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ပ်က္သုဥ္းၿပီး လက္မိႈင္ခ်ေနရမယ့္ အေနအထားမွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ဆြဲထုတ္ဖို႔ အခြင့္အေရး ေပးလို႔ကေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္း တစ္ခုခု လုပ္မွာ မဟုတ္ပဲလား။ ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ လင္မယား ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာကို အေျဖ ေပးရပါေတာ့မယ္။ ၀ိတိုရီယ ျပည္နယ္ အစိုးရက သေႏၶသားကို ေအးခဲထားတာ အထူးတလည္ သက္တမ္း ထပ္တိုးမ်ိဳး မဟုတ္ရင္ ၅ႏွစ္အထိပဲ လက္ခံပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီးရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ကေလး ထပ္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ဘာလုပ္ရမလဲ။ တျခား လင္မယားကိုပဲ လႉလိုက္ရမလား။ သိပၸံ စမ္းသပ္မႈေတြ အတြက္ပဲ လႉလိုက္ရမလား။ ဖ်က္စီး ပစ္လိုက္ရမလား။

မဲလ္ဘန္း ဖန္ႁပြန္သေႏၶ နည္းပညာဌာနက အမႈေဆာင္ ေဒါက္တာ လင္ဒန္ေဟး အဆိုအရဆိုရင္ေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္က သုေတသန တစ္ခုခုအတြက္ လႉၾကတယ္တဲ့။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဖ်က္စီးပစ္လိုက္ၾကတာပဲတဲ့။ ကေလးမရႏိုင္တဲ့ တျခား လင္မယားကို ေပးလိုက္တာကေတာ့ သိပ္မလုပ္ၾကပါဘူးတဲ့။ သူ႕ဌာနမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ အတြင္းေတာင္ ဒီလို သူမ်ားကို ေပးလိုက္တာ ၈ ခုေလာက္ပဲ ႐ွိတယ္ ဆိုပဲ။ ကေလး မရႏိုင္တဲ့ လင္မယားေတြမွာ ဒီလို ရႏိုင္ဖို႔ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ေနရတာပဲ။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ သေႏၶသားေလးေတြကိုေတာ့ မဖ်က္စီးပစ္ရက္ပါဘူး။ ဒါဟာ အလဟႆ ျဖဳန္းတီး ပစ္တာပဲ။ ကနဦးကတည္းက ျဖစ္ေနတဲ့ လႉလိုက္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကလည္း မျပတ္သားေသးဘဲနဲ႔ အခုမွ အေသအခ်ာ ဆန္းစစ္ေနမိပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မ အသက္ ၃ရ တုန္းက စပ္ထားတဲ့ သေႏၶသားေလးေတြကို သံုးၿပီး ကေလးယူမယ္ဆို ကိုယ္၀န္တြယ္ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားဖို႔ ဆိုတာ တစ္ေခါက္ တစ္ေခါက္တိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္ရန္ အခြင့္အလမ္းက ၂၅% ပဲ႐ွိတာပါ။ ဒါေတာင္ ေအးခဲထားတဲ့ သေႏၶသားကို အရည္ေဖ်ာ္တာ ေအာင္ျမင္ဦးမွ။ ဒီလို ေအာင္ျမင္ဖို႔ကေတာ့ ၈၅% အခြင့္အလမ္း ႐ွိပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အရင္ မွတ္တမ္းအရ ဆိုရင္ေတာ့ ကေလး တစ္ေယာက္ ရဖို႔ သေႏၶသား ေလးခု လိုပါတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ကၽြန္မရဲ႕ လက္က်န္ သားေလာင္းေလးေတြကေန ကေလး ၃ ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။

ဘယ္လုိႏႈန္းနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေဆးခန္းက အစီအစဥ္နဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီသားေလာင္း ၁၁ ခုကို မိသားစု တစ္ခုထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ခြဲတမ္းခ် လိုက္မွာပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ မိသားစု ခပ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္မရဲ႕ သားေလာင္းေလးေတြက ျဖစ္လာမဲ့ ကေလးေလးေတြကို ႀကီးျပင္း ေစာင့္ေ႐ွာက္ရမွာပါ။ ၃ေယာက္ပဲ ထားဦး၊ ကၽြန္မ ကေလးေတြကို ကၽြန္မ မသိတဲ့ ေလာက အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ေနထိုင္ ေနတာကို ကၽြန္မ ခံႏိုင္ရည္ ႐ွိပါ့မလား။ ဒီထက္ပိုရင္ေတာ့ ပိုဆိုးမယ္။ ဒါဟာ သားၿမံဳေနတာေလာက္ကို နက္နဲ သိမ္ေမြ႕တဲ့ နစ္နာမႈ တစ္ခုပါပဲ။ ပိုဆိုးတာက တရားဥပေဒေၾကာင္း အရ သူတို႔ေတြ အသက္ ၁၈ ႏွစ္မွာ ကၽြန္မ ဘယ္သူဆိုတာကို သိသြားရင္၊ ဒီကေလးေတြ ဘယ္သူဆိုတာ ကၽြန္မ သိသြားရင္ ကၽြန္မ ပိုၿပီး ျပင္းျပင္း ျပျပ ခံစားရမွာပါ။ အခု ကေလးႏွစ္ေယာက္ စလံုးမွာ ဆင္တူတဲ့ ႐ုပ္ရည္ လကၡဏာေတြ ႐ွိေနပါတယ္။ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးေတြ၊ မက္မန္းသီးေစ့ပံု မ်က္ေစ့ေလးေတြနဲ႕ အေပၚႏႈတ္ခမ္း ထူထူေလးေတြ ႐ွိေနၾကပါတယ္။ ဘယ္သြားသြား ဒီလို ႐ုပ္ရည္႐ွိတဲ့ ကေလးေလးေတြကို ကၽြန္မ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ွာေနမိဦးမလား။

တျခား လင္မယားကို ေပးလႉလိုက္ဖို႔ရာမွာ ကၽြန္မအတြက္ ေနာက္ထပ္ ခလုတ္တံသင္း တစ္ခုကေတာ့ ဒီလိုပါ။ တကယ္လိုမ်ား ကၽြန္မတို႔က သင့္ေတာ္တဲ့ အလႉလက္ခံမယ့္သူ ေတြ႕ထား႐ွိထားရင္ အမည္စာရင္း ေပးသြင္းလို႔ ရပါတယ္။ အဲဒီလို မလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့ သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ကၽြန္မတို႔ မသိဘဲ ေပးလိုက္မွာပဲ။ ကၽြန္မတို႔လည္း ဘယ္သူ ဘယ္၀ွာကို ေပးလႉလိုက္မယ္ဆိုတာ ခြဲျခား ေနလို႔ မရေတာ့ ပါဘူး။ ဒါကို ေျပာင္းလဲဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ေဒါက္တာေဟး ႐ွင္းျပတာကေတာ့ ေမြးစားဖို႔ ဆိုရင္ေတာ့ တကယ့္ မိဘႏွစ္ပါးက ဘယ္သူ႔ဆီမွာေတာ့ သူတို႔ ကေလး ႀကီးျပင္းပါေစေတာ့ ဆိုၿပီး ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖန္ႁပြန္ သေႏၶသားေလးေတြကိုေတာ့ (ဆိုပါေတာ့) လူမည္း မိဘႏွစ္ပါးက သားေလာင္းေလးဟာ အမည္း လင္မယားဆီမွာပဲ ႀကီးျပင္းရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ေပးလို႔ မရျပန္ဘူး။ ဒီလို လုပ္ခြင့္ျပဳထားမယ္ဆို ေပးသူနဲ႔ အလႉခံသူ ႀကားမွာ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ခံစားခ်က္ေတြ ႐ွိလာႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ ျပႆနာက ေျပာင္းျပန္ပါ။ ကၽြန္မတို႔က ဂ်ဴးေတြဆိုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ကေလးေတြ အသုိက္အ၀န္း ေသးေသးေလးထဲမွာ ႀကီးျပင္းလာၾကၿပီး သူတို႔ ႀကီးလာလို႔ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ၾကတဲ့ အခါ ေသြးရင္းသားရင္း (ဇီ၀ေဗဒအရ) ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ အရင္းေတြ ျဖစ္ၾကတယ္ ဆိုတာ မသိၾကမွာ ေတြးပူပါတယ္။

သိပၸံ စမ္းသပ္မႈေတြ အတြက္ လႉလိုက္မယ္ ဆိုျပန္ရင္ေတာ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ တစ္ခုလို႔ ထင္ရပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အလႉေၾကာင့္္ ကေလးမရႏိုင္တဲ့ သူေတြကို ကူညီဖို႔ သက္ေရာက္မႈ တစ္ခုခု ႐ွိမယ္ဆိုၿပီး စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေနလို႔ ရေသးတယ္။ သင္လည္း ၿမံဳေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သင့္နားမွာ ပညာ႐ွင္ေတြ ဘာေတြ ညာေတြ တဆင့္ၿပီး တဆင့္ လုပ္ေနတာကို သိပ္ ဂ႐ုစိုက္မိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ ကေလး မရခင္ အထိေတာ့ ဒီလို လုပ္ေနတာေတြ အားလံုးဟာ သက္ဆိုင္ရာ ပညာ႐ွင္ေတြသာ နားလည္ႏိုင္တဲ့ ဟာေတြပဲ ျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။ ေဆးပညာေလာကမွာ တိုးတက္ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ျဖစ္ေနရင္ သင္လည္း ေပ်ာ္မိမွာ ေသခ်ာေပါက္ပဲ။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ကေလးပဲ မဟုတ္လား။ ကေလးရသြားရင္ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ လက္ေဆာင္ သားေလာင္းေလးေတြဟာ လင္မယားတစ္တြဲအတြက္ ဘယ္ေလာက္အထိ တာသြားမယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ လ်စ္လ်ဴ မ႐ႈထားရက္ပါဘူး။ ဒီေအးခဲထားတဲ့ သေႏၶသား ၁၁ ခုဟာ ကၽြန္မအတြက္လည္း ဘယ္ေလာက္အထိ အေရးပါလည္းဆိုတာ ခဏခဏ ေတြးမိပါတယ္။ `တို႔မွာ အုန္းေမႊးလံုး ၁၁လံုး ႐ွိေသးတယ္´ဆိုၿပီး ကၽြန္မတို႔ လင္မယားက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေနာက္တတ္ပါတယ္။ အမ်ားကေတာ့ မ်က္ခံုးပင့္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေနာက္ထပ္ ကေလး ၁၁ ေယာက္ ရဖို႔ အလားအလာ ႐ွိ္ေသးတယ္ ေတြးထင္ၾကၿပီးေတာ့ေပါ့။
ဒါေတြကို သားေလာင္းေလးေတြ အျဖစ္နဲ႔သာပဲ ကၽြန္မတို႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ လက္ခံထားပါတယ္။ မ်ိဳးေအာင္ၿပီး ဆဲလ္ေလးခု ပြားေနတဲ့ ဟာေလးေတြေပါ့။ သက္႐ွိျဖစ္ဖို႔ အလားအလာ႐ွိေပမယ့္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အသက္ မ႐ွိေသးဘူး ရယ္ေပါ့။

ကလလေရၾကည္ကေန ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ ျဖတ္သန္းရမယ့္ ကာလ တေလွ်ာက္မွာ အခက္အခဲေတြ မ်ိဳးစံု ႐ွိပါတယ္။ ေအးခဲထားတာကေန အရည္ေဖ်ာ္တဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ေအာင္ျမင္ ႐ွင္သန္ရမယ္။ ဓါတ္ခြဲခန္းရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔လည္း ဆိုင္တယ္။ ျပဳလုပ္ေပးမယ့္ ပညာ႐ွင္ရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မႈနဲ႔လည္း ဆိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ၀မ္းထဲကို ထည့္လိုက္႐ံုနဲ႕ သူတုိ႔ေတြ တြယ္ကပ္ေနမယ္ မထင္ပါနဲ႔။ တြယ္ကပ္ေနဦးေတာ့ ကိုယ္၀န္က ပထမ သံုးလပတ္အထိ ခံဦးမွ။ ပံုမွန္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ရင္ေတာင္ ၆ ေယာက္မွ တစ္ေယာက္ေလာက္က တစ္ခုခု ျဖစ္တတ္ေသးတယ္။

ေဆးေလာကရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ သားေလာင္းေလးေတြကေန ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ အေ၀းႀကီးရယ္ပါ။ သားေလာင္းကေန သေႏၶသားျဖစ္ဖို႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ေ၀းပါေသးတယ္။ သီအိုရီ အရဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ကို ဆက္လက္ရပ္တည္ခြင့္ မေပးတာဟာ တားေဆးေသာက္ၿပီး တစ္လ တစ္လံုး ေႂကြက်လာတဲ့ မ်ိဳးဥေတြကို မ်ိဳးေအာင္ခြင့္မေပးတာနဲ႔ စာရင္ ပုိၿပီး အၾကင္နာတရား စာနာစိတ္ ကင္းမဲ့ရာ က်မယ္ မဟုတ္တန္ရာပါဘူး။ ဒါေလးေတြဟာ ေဆးေလာကရဲ႕ ေအာင္ျမင္ဆန္းၾကယ္မႈ တစ္ခုျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မဟုတ္ေသးပါဘူး။

ကေလးမရခင္ အထိေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ဒီလိုပဲ ေတြးထင္ခဲ့တာပဲ။ အခုေတာ့ ျဖစ္လာတဲ့ အရာေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔မွာ အံၾသ တြန္႔တံု႔ သြားပါၿပီ။ သားေလာင္းေလးတစ္ခုကို ေနာက္ႏွစ္မွာ အရည္ေဖ်ာ္ၿပီး ၀မ္းထဲ ထည့္ႏိုင္တယ္။ ပိုပိုသာသာ ေျပာရမယ္ဆို ေနာက္ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုမွလည္း လုပ္ႏိုင္တယ္။ အခုအထိေတာ့ အခ်ိန္အၾကာဆံုး ေအးခဲထားႏိုင္တာ ၁၃ ႏွစ္ပါ။ ဒီလို ေအးခဲတဲ့ နည္းပညာက တျခားနည္းပညာေတြနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆို အစပဲ ႐ွိေသးေတာ့ ေနာင္ဆို ဒီထက္ပိုၿပီး ထားႏိုင္မွာ။ ေဒါက္တာေဟး ေျပာတာကေတာ့ သီအိုရီအရဆို သားေလာင္းေလးေတြကို အဆံုးမ႐ွိ ေအးခဲထားႏိုင္တယ္ ဆိုပဲ။

ဒီသားေလာင္းေလးေတြကို အသက္ သြင္းေပးရန္အတြက္ ကၽြန္မ ေနာက္ေက်ာလံုဖို႔ တာ၀န္ ၀တၱရားေတြ ႐ွိေနသလား။ ကိုယ္၀န္ဖ်က္ခ်တာကို ဆန္႔က်င္တဲ့ သူေတြကေတာ့ ေခါင္းၿငိမ့္ၾကမွာပဲ။ တရားဥပေဒမွာေတာ့ ဘယ္လို လုပ္ရမယ္ဆိုတာ တိတိပပ မဆိုထားပါဘူး။

ဒီလို ကိစၥမ်ိဳး ရင္ဆိုင္ရတာ ကၽြန္မဟာ တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ၾသစေၾတးလ်နဲ႔ နယူးဇီလန္မွာ ခန္႔မွန္းေျခအရဆိုရင္ ေအးခဲထားတဲ့ သားေလာင္း ၁၂၀ ၀၀၀ ႐ွိပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်မွာေတာ့ ၅%ေလာက္ပဲ ေဆးသုေတသနအတြက္ လႉတန္းလိုက္ၿပီး ၂.၇%ကိုေတာ့ ဖ်က္စီးလိုက္ပါတယ္။ ၁%ကိုပဲ သားၿမံဳတဲ့ သူေတြကို ေပးလႉလိုက္တာပါ။ က်န္တာေတြကိုေတာ့ အေမ၀မ္းထဲထည့္လိုက္မလား ေသာင္မတင္ ေရမက်ဘဲ ျဖစ္ေနမလားပဲ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဘယ္လို လုပ္ရမယ္ ဆိုတာကို မသိေသးပါဘူး။

ဒါဟာ ကၽြန္မတို႔ လင္မယားရဲ႕ လက္႐ွိ အေျခအေနပါ။ ကၽြန္မတို႔က သူမ်ား လင္မယားကို ေပးလႉဖို႔ကို တိမ္းၫြတ္ေနေပမယ့္ ေနာက္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ဖို႔ ခက္ခဲေနပါေသးတယ္။ ကၽြန္မ အေၾကာက္ဆံုး အရာကေတာ့ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က ဒီသားေလာင္းေလးေတြကို ျပန္သံုးခ်င္လာမွာပဲ။ အခု ေလးေယာက္႐ွိေနတဲ့ Nuclear Family (မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔ သားသမီးမ်ားသာ ပါေသာ မိသားစု) ေလးနဲ႔ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ပါတယ္။ အသက္ ၄၅ ႏွစ္က်မွ ကၽြန္မ ကေလး အႏွီးလဲေပးတာ လုပ္ရမွာ ကၽြန္မ မေတြး၀ံ့ပါဘူး။ အသိစိတ္ကလည္း ေစ့ေဆာ္ေနတာက ေမြးစ ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ကၽြန္မဟာ သိပ္အိုေနၿပီလို႔ ခံစားရတာပါပဲ။ အို ကၽြန္မ စိတ္ေျပာင္းသြားရင္ေရာ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ အခုလက္႐ွိမွာေတာ့ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ ၅၀ မွ ကိုယ္၀န္ျပန္ေဆာင္ရတာ မသက္မသာ ႐ွိေနမွာပဲလို႔ ထင္ေနတုန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ သေႏၶသားေလာင္း ကေတာ့ ကၽြန္မ အသက္ ၃၇ မွာ တုန္းက စပ္ထားတဲ့ အတိုင္းပဲ ႐ွိေနဦးမွာပါ။ ကၽြန္မသာ အိုသြားမယ္။ သူတို႔ကေတာ့ အိုမလာပါဘူး။ ကိုယ္၀န္ရဖို႔ အခြင့္အလမ္းကလည္း ေနာင္ ၁၀ ႏွစ္မွာ ဆိုရင္ေတာင္ အတူတူ နီးပါး ႐ွိေနဦးမယ္။ ဘယ္လို အေနအထားမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မမွာ အႀကံေကာင္းေတြ မရေသးဘဲ ဘာမွလည္း မလုပ္ႏိုင္ ႐ွိေနပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္မတို႔ လင္မယားမွာ ဒီသားေလာင္းေလးေတြ အတြက္ အေကာင္းဆံုး ရလဒ္ကို ရတိျပတ္ သေဘာမတူႏိုင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ ဒါေလးေတြဟာ သက္႐ွိ အလားအလာေလးေတြ ေလာက္ပဲ ျမင္ေနခ်ိန္မွာ သူတို႔ကေန ျဖစ္လာမယ့္ ကေလးေလးေတြကိုလည္း ျမင္ခ်င္ေနစိတ္ကို ထိန္းမရ ျပန္ေရာ။ အဲဒါကပဲ ကၽြန္မ သိပၸံ စမ္းသပ္မႈေတြ အတြက္ လႉမယ့္ဟာကို တားဆီးေနတာပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ ႏွလံုးတည္ရာ ျဖစ္တဲ့ ဒီကေလးေလးေတြကို တျခား လင္မယားဆီ စြန္႔လႊတ္လိုက္ဖို႔လည္း ကၽြန္မ ေ၀ခြဲ မရ ျဖစ္ေနတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ ခင္ပြန္းကေတာ့ သိပၸံသုေတသနေတြကို လႉဖို႔ စိတ္အား ထက္သန္ၿပီး လူအေျမာက္အမ်ားကို ကယ္ဖို႔ကို ပိုလုပ္ခ်င္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကေတာ့ အေျခခံအားျဖင့္ သူမ်ားကို ကူညီဖို႔ စိတ္အား ဆႏၵ႐ွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ အခုလို ဘာမွ် မလုပ္ဘဲ ေနတာကေတာ့ ဘယ္သူကိုမွ ကူညီရာ ေရာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

တစ္ေန႔က်ရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ကေလးေတြကို သူတို႔ကို ဘယ္လို႔ ဖန္တီးခဲ့တယ္ဆိုတာ၊ ကၽြန္မတို ဘယ္လို႔ ခက္ခဲ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာကို ဇာတ္လမ္း အစအဆံုး ေျပာျပရမယ္။ သူတို႔ကို သေႏၶမတည္ခင္ကတည္းက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ယုယေနရတယ္ဆိုတာ သူတို သိလာမယ္။ က်န္တဲ့ သားေလာင္းေလးေတြ အတြက္ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္ ဆိုတာကို ေျပာျပရင္ေတာ့ သူတို႔ ဘယ္လို ခံစားရမယ္ မသိ။ တစ္ေလာကလံုးကေရာ ဘယ္လို မွတ္ခ်က္ခ်ၾကမလဲ။ ဖန္ႁပြန္သေႏၶနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ မိဘေတြက မ်ိဳး႐ိုးဗီဇအရ ျပစ္မ်ိဳး မွဲ႔မထင္ေတြ လိုခ်င္တာည ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဖန္ႁပြန္သေႏၶ နဲ႔ဆိုင္တာ စိတ္၀င္စားတဲ့ သူေတြ စုေတြ႕တဲ့ ေနရာမွာ သားဥႁပြန္ ထုတ္လုိက္ရတဲ့ အေမေတြ၊ ကင္ဆာနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ ၀င္ေနရတဲ့ သူေတြ၊ ေယာက္်ားမွာ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တတ္တဲ့ အသက္႐ႈလမ္းေၾကာင္းပိတ္ ေရာဂါ ႐ွိတဲ့ သူေတြနဲ႔ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ လူထုသေဘာထားမွာ သာမန္ အရပ္သားေတြ ေျပာေလ့႐ွိတာကေတာ့ ဖန္ႁပြန္သေႏၶသား မိဘေတြဟာ ဘုရားသခင္ကို လွည့္စား လက္တစ္လံုးျခား လုပ္ေနတာပဲတဲ့။ သူတို႔က ကၽြန္မတို႔ကို ေ၀ဖန္တိကျပဳ စီရင္ခ်က္ ခ်ေနတာေရာ ဒီလိုပဲ အတူတူ မဟုတ္ပါလား။

ကၽြန္မတို႔ ဖန္ႁပြန္သေႏၶသား မိဘေတြ လိုအပ္တာ အတူတူပါပဲ။ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုေလး တစ္ခု လုိခ်င္တယ္။ ကေလးကို သားေခ်ာ့ေတးဆိုၿပီး သိပ္မယ့္၊ တီတီတာတာ သံေလးေတြကို နားလည္ခ်င္တဲ့၊ ကိုယ့္ကေလးကို ကိုယ္ ကစားကြင္း ေခၚသြားခ်င္တဲ့ သာမန္လူေတြလိုပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ သူသူငါငါလိုပဲ ျဖစ္တည္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔မွာ အခက္ခဲ အနက္နဲဆံုး ပုစၧာကို ေျဖ႐ွင္းရေတာ့မယ္။ ဒါဟာ မိသားစု တစ္ခုျဖစ္ဖို႔အတြက္ လုပ္ရတာ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အဆင္ေျပစြာ လက္ခံႏိုင္ပါတယ္။



"Embryos: Our Gift" by Anonymous - Reader’s Digest (Australian Edition) January 2008 ကို ဘာသာျပန္သည္။

4 comments:

Michael Sync - 1/12/08, 4:37 PM

wow!! this is kinda "wow" post.. thanks.. I just come to know about your blog.. and enjoy reading your blog this morning.. :)

Andy Myint - 1/13/08, 12:12 AM
Thanks, Michael. You too have an awesome tech blog.
Kay - 1/14/08, 5:04 PM

ကိုအန္ဒီ နဲ႕သူမ..သမီးေလးေရ..
အားက်တယ္.. း)
ကိုအန္ဒီ ကြန္မန္႕အတြက္..ေက်းဇူးတင္တယ္။
ဒီ ပို႕စ္ေလးကိုလည္း..ဖတ္ျပီး..သေဘာက်ေနတာ..အရင္ ရက္ထဲက..
စိတ္၀င္စားစရာ အခ်က္ ေလး ေတြကို..အခ်ိန္ေပး ဘာသာ ျပန္ ထား လို႕ေလ...

Andy Myint - 1/14/08, 10:02 PM
ေက်းဇူး အစ္မ။ ဘာသာ ျပန္မွလည္း (ကိုယ့္ဘာသာ) အေသအခ်ာ ဖတ္မိမွာမို႔ ျပန္လိုက္တာပါ။

Post a Comment

Many thanks for dropping a comment…

Film