Thursday, November 29, 2007

Hokkien Mee

Beef Noodle အေၾကာင္း ေရးတုန္းက စာဖတ္သူ တစ္ေယာက္က ဒီလို ေျပာသြားပါတယ္။ (အဆင္ေျပ သလို ျပန္ေရးထားတာပါ။)

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အမဲသား မစားပါနဲ႔ဗ်ာ။ တျခား စားလို႔ ရတဲ႔ အသား ငါးေတြ ႐ွိေနေသးတာပဲ။ (ခင္ဗ်ား ေျပာသလို ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ) ႏြားေတြကို စပါးစိုက္ဖို႔ မသံုးေပမယ့္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေသာက္ဖို႔ ႏြားႏို႔ေတြ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးေတြ အတြက္ ႏို႔မႈန္႔ေတြကို သူတို႔ဆီကပဲ ရတာ မဟုတ္လား။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးတာ တစ္ခုက အေကာင္ပိုႀကီးေလ၊ သူ႔ကို သတ္တဲ့သူမွာ အား ပိုထည့္ရတဲ့ အတြက္ ပိုၿပီး အျပစ္ႀကီးပါတယ္ေလ။
အဲဒါနဲ႔ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ Seafood ေတြမ်ိဳးစံုနဲ႔ Hokkien Mee လုပ္စားပါတယ္။ Hokkien Mee ဆိုေတာ့ တ႐ုတ္ Hokkien ေတြ စားတဲ့ ေခါက္ဆြဲေပါ့။ Hokkien ဆိုတာ ဟိုး တ႐ုတ္ျပည္ အေ႐ွ႕ပိုင္းက ဖူးက်န္႔ (Fujian) တ႐ုတ္ေတြပါပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာလည္း ဖူးက်န္႔ တ႐ုတ္ေတြ ႐ွိပါတယ္။ Hokkien Mee လို႔ ဆိုျပန္ရင္လည္း မ်ိဳးကြဲေတြက ႐ွိေနျပန္ေသးတယ္။ အေႀကာ္႐ွိတယ္၊ အျပဳတ္႐ွိတယ္၊ ပဲငံျပာရည္နဲ႔ မည္းမည္းေႀကာ္တာ႐ွိမယ္။ သူ႔အရပ္ သူ႔ေဒသအလိုက္ ကြဲျပားသြားတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္စားတာက စကၤာပူစတိုင္ အေႀကာ္ပါ။ ပုစြန္နဲ႔ ေႀကာ္လို႔ Fried Prawn Mee/Noodle လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။ စကၤာပူေရာက္မွ စားဖူးၿပီး ႀကိဳက္သြားတဲ့ အစားအစာ တစ္ခုပါပဲ။ Food Republic က သားစဥ္ေျမးဆက္ေႀကာ္တဲ့ ဆိုင္ကဟာကို အႀကိဳက္ဆံုးေပမယ့္ တျခား ေနရာေတြမွာ စားလည္း စားလို႔ ေကာင္းပါတယ္။ အျပဳတ္ကေတာ့ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ေနရာမွာ စားလို႔ကေတာ့ အရည္က်ဲက်ဲမွာ ေခါက္ဆြဲကတျခား၊ ပုစြန္ကတစ္ျခားနဲ႔ အင္မတန္ခ်ာတဲ႔ ဟင္းရည္ပဲ ရပါမယ္။ Prawn Mee Soup ဆို ေကာင္းလည္း ေကာင္းၿပီး၊ စကၤာပူမွာ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တာ (စားဖူးတဲ့ ထဲမွာ) တစ္ေနရာပဲ ႐ွိပါတယ္။ Amoy Street Prawn Mee Soup ပါ။ ၀က္႐ိုးေတြနဲ႔ ညကတည္းက က်ေနေအာင္ ျပဳတ္ထားတဲ့ Soup Base မွာ ပုစြန္ေတြပါ ျပဳတ္ထားၿပီး အခိ်ဳမႈန္႔ မပါဘဲနဲ႔ အင္မတန္ ေသာက္လို႔ ေကာင္းတဲ့ တန္းစီၿပီး၀ယ္ ေသာက္ရတဲ့ Soup ပါ။ အဲဒီေလာက္ ေကာင္းေအာင္ေတာ့ အိမ္မွာ မလုပ္တတ္လို႔ အေႀကာ္ပဲ လုပ္စားပါတယ္။

အေၾကာ္ကေတာ့ လြယ္ေပမယ့္ တျခား ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ နည္းေတြနဲ႔ နည္းနည္း ကြာပါတယ္။ ဂ်ံဳေခါက္ဆြဲအျပင္ ဆန္ေခါက္ဆြဲ (ၾကာဆံႀကီး/မုန္႔တီ နန္းလတ္) လည္း ပါပါတယ္။ စကၤာပူမွာေတာ့ Noodle နဲ႔ Bee Hon ေရာထားတာ ေျပာတယ္ေပါ့။ Seafood အတြက္ေတာ့ ပုစြန္ရယ္၊ ကင္းမြန္ရယ္ ထည့္ပါတယ္။ ဆိုင္မွာ သြားစားရင္ေတာ့ ဒယ္အိုး ခ်ခါနီးက်မွ ပုစြန္တို႔ ကင္းမြန္တို႔ကုိ အစိမ္းထည့္လိုက္ေတာ့ ပိုခ်ိဳေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ပုစြန္ကို Cooked ၀ယ္လိုက္ၿပီး၊ ကင္းမြန္ကိုလည္း နည္းနည္း ေႀကာ္ထားပါတယ္။ ငါးဖယ္ပါ ထည့္ရေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတာ့ မထည့္လိုက္ပါဘူး။ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြကို အခြံခြာၿပီးေတာ့ နည္းနည္း ညက္ေအာင္ ေျခထား၊ ေထာင္းထားပါတယ္။ အရြက္ကေတာ့ ပဲပင္ေပါက္ရယ္၊ တ႐ုတ္နံနံရယ္ ထည့္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက ဆိုင္ေတြမွာ ၀က္ဆီသံုးၿပီး ေႀကာ္လို႔ ပိုေကာင္းေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း လူေတြက Health Conscious ျဖစ္လာတဲ့ အတြက္ "No Pork, No Lard" ဆိုၿပီး မသံုးေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ အရင္ေန႔ေတြက က်န္တဲ့ ၀က္သား သံုးထပ္သားခ်က္ထဲက ၀က္သား အဆီေရာ ၃ ၄ တံုးကို ေသးေသးေလးေတြ လွီးထားပါတယ္။

စားခါနီးက်မွ ေႀကာ္ပါတယ္။ တ႐ုတ္ဒယ္အိုး (Wok) ထဲမွာ ဆီပိုပိုသာသာ ထည့္ထားၿပီး ဆီက်က္တာနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြကို ထည့္ေႀကာ္ပါတယ္။ ဆီခ်က္ ခ်က္သလို နီလာတဲ့ အထိမေစာင့္ဘဲ အစိမ္းနံ႔ မ႐ွိေတာ့တာနဲ႔ ၀က္ဆီတံုးေလးေတြ နည္းနည္း ပါတယ္ဆို႐ံု ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၾကက္ဥကို ေဖာက္ထည့္ၿပီး ဆီပူထဲမွာ အဆက္မျပတ္ ေမႊလိုက္ပါတယ္။ ၾကက္ဥကို ဒီလို ထည့္ေႀကာ္လိုက္တာနဲ႔ ဆီေတြ စုပ္သြားေပမယ့္ ဆီထပ္ထည့္စရာ မလိုပါဘူး။ (ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဧည့္သည္ကို ေကၽြးတဲဲ့ အလွည့္မွ ၾကက္ဥကို ဒီလို မေႀကာ္လိုက္မိလို႔ ေနာက္မွ ထည့္ေႀကာ္တာ ၾကက္ဥ ၫွီနံ႔ နည္းနည္း ထြက္သြားပါတယ္) ၾကက္ဥေတြ က်က္သြားမွ ပဲပင္ေပါက္ ထည့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ ငါးငံျပာရည္ နည္းနည္း ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ငါးငံျပာရည္ပါ။ ပဲငံျပာရည္ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါးငံျပာရည္ သံုးတဲဲ့ ႐ွားပါ တ႐ုတ္အစာပါပဲ။ ပဲပင္ေပါက္ေတြ ႏြမ္းသြားတဲ့ အထိ မေစာင့္ဘဲ ေခါက္ဆြဲ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးထည့္ၿပီး ေရနည္းနည္းပါ ထည့္ၿပီး အဖုံုး အုပ္ထားပါတယ္။ ဆားနည္းနည္း မ်ားမ်ား ခပ္ရပါတယ္။ ဒီအတိုင္းဆိို ေပါ့တတ္ပါတယ္။ ေမႊလိုက္၊ လိုအပ္ရင္ ေရေႏြးနည္းနည့္ ထပ္ထည့္လိုက္နဲ႔ ေခါက္ဆြဲေတြ အိသြားတဲ့ အထိ အရည္ စပ္စပ္နဲ႔ ေႀကာ္ပါတယ္။ က်က္ခါနီးမွ တ႐ုတ္နံနံခတ္၊ ပုစြန္ေတြ၊ ကင္းမြန္ေတြ ထည့္ေရာေမႊၿပီး နည္းနည္း ထပ္ေႀကာ္ၿပီး ပန္းကန္ထဲ ခပ္ထည့္ ပူပူေႏြးေႏြး စားၾကပါတယ္။ Food Republic မွာ စားရတာေတာ့ သူတို႔က ပန္းကန္ထဲမွာ ေျပာင္းဖူးဖတ္ ခင္းၿပီး ထည့္ေပးလို႔ ဖတ္နံ႔ေလးနဲ႔ စားရပါတယ္။၊ ငယ္ငယ္တုန္းက (ႂကြတ္ႂကြတ္အိပ္ေတြ မေပၚခင္တုန္းက) တ႐ုတ္ဆိုင္က ေခါက္ဆြဲကို ပါဆယ္၀ယ္လာရင္ ဖတ္နဲ႔ သတင္းစာနဲ႔ ထုတ္ေပးလိုက္လို႔ သူ႔အပူနဲ႔ ေလွာင္ၿပီး ပိုႏူးသြား၊ ဖတ္နံ႔ ေမႊးသြားတဲ့ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ စားရသလိုပါပဲ။ ၾကက္သြန္ျဖဴရယ္၊ ငါးငံျပာရည္ရယ္နဲ႔ ေႀကာ္ထားလို႔ တမူထူးတဲ့ အနံ႔ အရသာအသစ္နဲ႔ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ဟာေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ စားလာတဲ့ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ေတြနဲ စာရင္ေတာ့ တစ္မူထူးေနပါတယ္။ စကၤာပူက ဆိုင္ေတြမွာ ဆိုရင္ေတာ့ သံပုရာသီး ေသးေသး ခ်ိဳခ်ိဳ ေမႊးေမႊးေလးေတြရယ္၊ င႐ုတ္သီးအႏွစ္ေတြပါ ေပးတတ္ၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပထမ ဒီအတိုင္းစားၿပီး ၃ပံု ၁ပံုေလာက္ က်န္ရင္ေတာ့ သံပုရာသီး ၫွစ္စားပါတယ္။ Seafood ေတြ၊ ၀က္ဆီေတြနဲ႔ Hokkien Mee ဟာ အရသာကလည္း အျပည့္၊ Cholesterol ကလည္း အျပည့္နဲ႔ ဆိုေပမယ့္ စကၤာပူေရာက္ရင္ မျဖစ္မေန စားၾကည့္ရမယ့္ အစားအစာ တစ္ခုပါပဲ။ ။

Monday, November 26, 2007

သမီးရဲ႕ အစားအစာနဲ႔ တိုးတက္မႈ ( ၅လမွ ၈လ အထိ)

အစားအစာ

သမီးေလးဟာ ၄လေလာက္မွာ ကတည္းက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားရင္ စားပြဲေပၚက အစားအစာ ေတြကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနတတ္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြ အစာ စားေနၿပီ ဆိုရင္ သူလည္း ပါးစပ္ တျပင္ျပင္နဲ႔ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူဒီလို ျဖစ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က သေဘာက်လို႔ လုပ္ျပေပမယ့္ လူႀကီးေတြကေတာ့ ကေလးကို ေကၽြးလည္း မေကၽြးဘဲ လုပ္ျပေနတယ္၊ ၀႗္လည္မယ္ ဆိုၿပီး မလုပ္ၾကနဲ႔တဲ့။ ၆လ အထိ ႏို႔ပဲ တိုက္ရမယ္ဆိုတာကို ဖတ္ထားရလို႔ ဘာမွေတာ့ မေကၽြး ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ၆လမတုိင္ခင္ ကေလးကို တျခားအစာ ေကၽြးလို႔ ဘာေကာင္းက်ိဳးမွ မ႐ွိပါဘူး။ ေကၽြးမွသာ
* အစာနဲ႔ မတည့္တာ ျဖစ္မယ္။
* ႏို႔ေသာက္ႏႈန္း က်သြားမယ္။
* အစာထဲမွာ ေရာဂါ ပိုးမႊားေတြ ပါသြားမယ္။
* ၀မ္းခ်ဳပ္မယ္ ဒါမွမဟုတ္ ၀မ္းသြားမယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ၅လခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ အ႐ြယ္မွာ ေဆးခန္းမွာ ကာကြယ္ေဆး သြားထိုးတုန္း ဆရာ၀န္ကို ေမးလိုက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က ေကၽြးလို႔ ရၿပီဆိုၿပီး Nestle ကထုတ္တဲ့ ဆန္မႈန္႔ အထုပ္ေလး ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါေလးကို သူေသာက္တဲ့ ႏို႔နဲ႔ ေရာေဖ်ာ္ၿပီး နည္းနည္းေလး စေကၽြးပါတယ္။ ပထမေန႔ကေတာ့ အစာသစ္ကို မျငင္းဆန္ေပမယ့္ ဇြန္းနဲ႔ မစားတတ္ေသးပါဘူး။ မ်ိဳမခ် တတ္တာေပါ့။ ေကၽြးရင္း ေကၽြးရင္းနဲ႔ေတာ့ အဆင္ေျပလာပါတယ္။ သူက ဆန္ကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္း နည္းနည္း က်င့္ေကၽြးရတာပါ။ ဆန္က Allergic ျဖစ္ခဲလို႔ ဆန္မႈန္႔ကို စေကၽြးရတာပါ။ ေန႔လည္မွာပဲ ေကၽြးပါတယ္။ ညစာေတာ့ အစာမေက် ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ မေကၽြးေသးပါဘူး။

ဆန္မႈန္႔ခ်ည္းပဲ ၂ ပတ္ေလာက္ ေကၽြးၿပီးေတာ့မွ ေနာက္တစ္ခါ ဆရာ၀န္ေပးလိုက္တဲ့ ဆန္မႈန္႔ရယ္၊ ငွက္ေပ်ာသီးရယ္၊ ပန္းသီးရယ္ ေရာထားတဲ့ Nestle က Ready-Made အမႈန္႔ေကၽြးပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္ေတာ့ အိမ္မွာပဲ ပန္းသီးတို႔ ပဲနီေလးတို႔ကို ျပဳတ္ၿပီးေတာ့ Ready-made ဆန္မႈန္႔နဲ႔ ေရာေကၽြးပါတယ္။ ပဲနီေလးကေတာ့ ကေလး ၀မ္းအရမ္း ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေကၽြးလိုက္ရင္ အေတာ္ပါပဲ။ ပန္းသီးျပဳတ္ စေကၽြးတုန္းက မွတ္မိေသးတယ္။ ပန္းသီအရသာက သူ႔အတြက္ဆို ေတာ္ေတာ္ ျပင္းတဲ့ အခ်ိဳအခ်ဥ္ ဆုိေတာ့ မ်က္ႏွာေလးကို ႐ႈံ႕ေနတာပဲ၊ ေနာက္ေတာ့ ပန္းသီးဆိုရင္ အရမ္းႀကိဳက္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိဳႀကိဳက္ တတ္သြားမွာ စိုးလို႔ ေလွ်ာ့ေကၽြးရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခု သူႀကိဳက္တာကေတာ့ လူႀကီးေတြ စားတဲ့ ေပါင္မုန္႔ပါပဲ။ ေပါင္မုန္႔ကို ခပ္မွ်င္မွ်င္ေလးေတြ လုပ္ေကၽြးလို႔ကေတာ့ ၿငိမ္ေနတာပဲ။ ေပါင္မုန္႔မွာ တာ႐ွည္ခံေဆးေတြ ထည့္ထားတတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က မေကၽြးခ်င္ေပမယ့္ သူ႔အဘြားကေတာ့ နည္းနည္း နည္းနည္း ခိုးေကၽြးပါတယ္။ ၆လ ေက်ာ္မွာေတာ့ ဆရာ၀န္က Brown Rice ေကၽြးလို႔ရၿပီ ဆိုၿပီး အထုတ္ေလးေတြ ေပးလိုက္ပါတယ္။ Nestle ကထုတ္တာပါပဲ။ ေနာက္နည္းနည္း ၾကာေတာ့ Ready-made ပုလင္းေလးေတြကို ၀ယ္ေကၽြးပါတယ္။ ေထြေထြ ထူးထူးမဟုတ္ဘဲ၊ ဆန္နဲ႔ ဖ႐ံုသီး၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ မုန္လာဥ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ကန္ဇြန္းဥ တစ္ခုခု ေရာထားတာေလးေတြ ေကၽြးတာပါ။ တစ္ခုတစ္ေလ က်ေတာ့ ကီ၀ီသီးရယ္၊ ပန္းသီးရယ္၊ သရက္သီးရယ္ ေရာထားတဲ့ Fruit Jelly ကို ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ဆန္မႈန္႔နဲ႔ ေရာေကၽြးပါတယ္။

၇လ ေက်ာ္တာနဲ႔ ျမင့္ျမတ္ႏိုးတုိ႔ အစား ေသာင္းက်န္းေတာ့တာပဲ။ စံုေနေအာင္ စားေနပါၿပီ။ စားတဲ့ ပမာဏလည္း မ်ားလာၿပီ ဆိုေတာ့ အိမ္မွာ လုပ္ေကၽြးလို႔ ရလာပါၿပီ။ အစတုန္းကေတာ့ ပုလင္းေလးေတြ ၀ယ္ေကၽြးလိုက္တာပါပဲ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လည္း မလုပ္တတ္၊ စားတာကလည္း နည္းနည္းေလးဆိုေတာ့ အိမ္မွာ လုပ္ေလာက္ေအာင္ မတန္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ပုလင္းေလးေတြကေတာ့ တစ္ပုလင္း တစ္ေဒၚလာ သာသာပဲ ႐ွိပါတယ္။ ေန႔ည ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ ေကၽြးလို႔ ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္မွာပဲ ၾကက္သားနဲ႔ ဖ႐ံုသီး၊ ကန္းဇြန္းဥ ဒါမွမဟုတ္ မုန္လာဥနီနဲ႔ တစ္ခုခုကို ေရာျပဳတ္ၿပီး ဆန္မႈန္႔နဲ႔ ေရာေကၽြးပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ထမင္းေလး နည္းနည္းပါ တခါတည့္ ထည့္ၿ႔ပီး ျပဳတ္လိုက္ပါတယ္။ ျပဳတ္ထားတာကို စားခါနီးက်မွာ သူ႔ပန္းကန္ထဲ ထည့္ၿပီး ဇြန္းေလးနဲ႔ ေခ်ေကၽြးပါတယ္။ Blender ထဲ ထည့္ၿပီး ေမႊေလာက္ေအာင္လည္း မမ်ားေသးပါဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကေလးေကၽြးတဲ့ ပန္းကန္ေလး ေတြ႔ၿ႔ပီး ၀ယ္လိုက္ရပါတယ္။ သူက `ထ´ဆင္ထူးလို ႏွစ္ခြက္ ေပါင္းရက္ေလးကို တစ္ခြက္မွာ ေအာက္ေျခကို ၾကမ္းေအာင္ လုပ္ထားေတာ့ ဇြန္းေလးနဲ႔ ဖိေခ်လို႔ ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး တစ္ပတ္တစ္ခါ ေစ်းသြားလို႔ ၾကက္တစ္ေကာင္ ၀ယ္လာၿပီဆို သူအတြက္ တစ္တံုးစီ တစ္တံုးစီ ခြဲၿပီး ပလပ္စတစ္အိပ္ေလးေတြနဲ႔ ထည့္ၿပီး Freeze လုပ္ထားပါတယ္။ တစ္ေန႔ကို တစ္တံုး လြယ္လြယ္ကူကူ ယူၿပီး ျပဳတ္ေကၽြး ႐ံုပါပဲ။ တစ္တံုးဆိုတာလည္း လူႀကီးစားသေလာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခပ္ေသးေသးပါ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ၾကက္သားဖတ္ေလးေတြပါ ေခ်ၿပီး ေရာေကၽြးပါတယ္။ နည္းနည္း ၾကာလာေတာ့ အမဲသားေခ်ထားတာေလးေတြပါ အသီးအႏွံနဲ႔ ေရာျပဳတ္ၿပီး ေကၽြးပါတယ္။ အခုဆို ဆန္လံုးၫို ၀ယ္ၿပီး ေရာျပဳတ္ေကၽြးပါတယ္။

အိမ္မွာ ခ်က္ေကၽြး ေပမယ့္ Ready-made ပုလင္းေလးေတြကိုေတာ့ ေဆာင္ထားပါေသးတယ္။ အျပင္ေတြ ဘာေတြ သြားရင္ အဆင္ေျပတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ အိမ္မွာ ခ်က္မေကၽြး ျဖစ္တာေတြ ပါတတ္ပါတယ္။ ပဲသီးစိမ္းလိုမ်ိဳးေတြ။ ကို္ယ့္ဘာသာဆို ထည့္ မခ်က္ျဖစ္ပါဘူး။ ကေလး မ်ိဳးစံု စားရေအာင္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ေကၽြးပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယူၿပီး ျမည္းၾကည့္ေတာ့လည္း အရသာက ဖြယ္ဖြယ္ ႀကီးေတြပါပဲ။ အိမ္မွာ ခ်က္တာက ပိုေမႊး ပိုခ်ိဳသလိုပါပဲ။ ႀကက္သားနဲ႔ ဖ႐ံုသီး/ ကန္ဇြန္းဥ/ မုန္လာဥနီ ျပဳတ္ထားတာဆို ေတာ္ေတာ္ ေမႊးၿပီး ခ်ိဳပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္မွာ ခ်က္ေတာ့ အထူးတလည္ သန္႔႐ွင္းေအာင္ေတာ့ ဂ႐ုစိုက္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ နည္းနည္းေလးကို ျပဳတ္တာဆိုေတာ့ အိုးတူးေပါင္းလည္း မနည္းပါဘူး။ ၾသစေၾတးလ်မွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးက သူ႔စီးပြားဆိုေတာ့ ဒီက ဆိုင္ေတြမွာ ဒီမွာ စိုက္ပ်ိဳး ထုတ္လုပ္တာေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ Import လုပ္ထားတာေတြက ႐ွားပါတယ္။ စကၤာပူက ဘာမွ မစိုက္ေပမယ့္ ကမၻာအရပ္ရပ္က ဟာေတြ အကုန္ Import လုပ္ယူပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ၀ယ္ရတာ အမ်ိဳးစံုကို ႀကိဳက္တာ ေ႐ြး၀ယ္လို႔ ရပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ေ႐ြးခ်ယ္စရာ နည္းပါတယ္။ Nestle က ကေလး အဟာရမႈန္႔ေတြက ေကၽြးခ်င္ေပမယ့္ ဒီမွာ ႐ွာလို႔ မေတြ႔ပါဘူး။

ထမင္းအျပင္ တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ ေထာပတ္သီးကို ဒီအတိုင္း ေကၽြးပါတယ္။ ဒီမွာ အသိတစ္ေယာက္က ဒီကလူေတြဟာ ကေလးေတြကို အရမ္းေကၽြးတယ္ ေျပာတာနဲ႔ ေကၽြးရေကာင္းမွန္း သိသြားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အရသာက ပ်ယ္ၿပီး ပန္းသီးေလာက္ မခ်ိဳေတာ့ သမီးက အရမ္းေတာ့ မစားပါဘူး။ ပန္းသီးနဲ႔ ေရာေခ်ၿပီး ေကၽြးရင္ေတာ့ ပိုစားပါတယ္။ ေထာပတ္သီးက ေက်လြယ္တဲ့ အဆီ (Mono-saturated Fat) ပါေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ အစ္မတစ္ေယာက္ကေတာ့ အစာမေက်ျဖစ္တတ္တယ္တဲ့။ ဒီမွာ ေထာပတ္သီးကလည္း ေစ်းႀကီးတာနဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလမွ နည္းနည္း ေကၽြးပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကေလးေကၽြးတဲ့ ဒိန္ခ်ဥ္လည္း ေကၽြးပါတယ္။ သူႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒိန္ခ်ဥ္ဘူးေလးက သူ႔အတြက္မ်ားေနေတာ့ လူႀကီးနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္၀က္ စားလိုက္တာပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါဆိုရင္ေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီးကို မီးဖုတ္ေကၽြးပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဖီးၾကမ္း ငွက္ေပ်ာသီးက `ေပ်ာ္´ေနရင္ အလြန္ခ်ိဳေပမယ့္၊ ဒီက ငွက္ေပ်ာသီးကေတာ့ သိပ္မေကာင္းပါဘူး။ ပိုလည္း ဖန္ပါတယ္။ လိေမၼာ္သီး၊ ေ႐ွာက္ခ်ိဳသီး ဆိုလိုကေတာ့ အသည္းစြဲ ႀကိဳက္တာ။ ေ႐ွာက္ခ်ိဳသီး စိတ္ကို ကားထားၿပီး လက္နဲ႔ ကိုင္ထားေပးရင္ ေခြးေပါက္ကေလးလို႔ပဲ ကုန္းကုန္းၿပီး စုပ္တာဆို အရမ္းခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းလို႔ ေကၽြးရတာကိုက ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေနပါတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ႀကမ္းကို သုတ္၊ သူ႔မ်က္ႏွာေတြကို ေဆးေပေတာ့။ ေနာက္ၿပီး မုန္႔လက္ၫႈိးေပးထားရင္ သူ႔ကမၻာေလးကို ျဖစ္ေနၿပီး စိတ္၀င္တစား စားေနေတာ့တာပဲ။ တကယ္ေတာ့ သမီးက အဲဒီလို ကိုယ့္ဘာသာ ကိုင္စားရတာကို ပိုႀကိဳက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထမင္းစားေနခ်ိန္မွာဆို သူ႔ကို မုန္႔လက္ၫိႈးေပးထားလိုက္႐ံုပဲ။ သူဘာသူ ၿငိမ္ေနေရာ၊ ႏို႔မို႔ဆိုရင္ လူႀကီးေတြလည္း ေကာင္းေကာင္း မစားရဘူး။

အစာေကၽြးေနေပမယ့္ ႏို႔ေတာ့ ပံုမွန္ ၀င္ေအာင္ တိုက္ရပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အစာ စားေအာင္ ကေလးဆာခ်ိန္မွာ အစာကို အရင္ေကၽြးၿပီး ႏို႔ကို ေနာက္မွ တိုက္ပါတယ္။ သမီးကေတာ့ အစာစားၿပီး ေတာ္ေတာ္ ၾကာတာေတာင္ ႏို႔ကို မစို႔ခ်င္ပါဘူး။ (သူ႔မိဘေတြလိုပဲ) အစားအစာ အဆန္းအျပားကို ပို ခံုမင္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆာေနခ်ိန္မွာ ႏို႔ကို အရင္တိုက္ပါတယ္။ နည္းနည္းၾကာမွ အစာေကၽြးပါတယ္။ ထမင္းအစာဆို မျငင္းပါဘူး။ အေရးႀကီးတာေတာ့ အစာ အဟာရ အသစ္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ထိေပးသလို ေသာက္ေနတဲ့ ႏို႔ပမာဏလည္း သိသိသာသာႀကီး မက်သြားဖို႔ ပါပဲ။

တိုးတက္မႈ

သမီးက ၄လေက်ာ္မွာ ေမွာက္တတ္ေနေပမယ့္ ျပန္ မလွန္တတ္ေသးပါဘူ။ ၅လေက်ာ္မွ ေမွာက္လိုက္ လွန္လိုက္ လုပ္တတ္သြားတာပါ။ အဲဒီလိုပဲ ေမွာက္လိုက္ လွန္လိုက္နဲ႔ တစ္ေနရက တစ္ေနရာကို ေ႐ႊ႔႕သြားပါတယ္။ သူ႔အတြက္ အသစ္အဆန္း ပစၥည္းေတြဆို လက္ကေလးနဲ႔ ကိုင္ၾကည့္၊ ကုတ္ျခစ္ၾကည့္ လုပ္တတ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ပါးစပ္ထဲ ထည့္ၿပီး ကိုက္ၾကည့္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ လူႀကီးက ေစာင့္ၾကည့္ေနရပါတယ္။ ၅လေက်ာ္မွာေတာ့ လူႀကီးနဲ႔ ေဆာ့ရတာကို ႀကိဳက္လာပါတယ္။ သူ႔အေဒၚနဲ႔ ေဆာ့ရတာဆို သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ တုန္းကေတာ့ အိမ္မွာ အဖိုး အဖြား၊ အေဒၚအျပင္ လာလာလည္တဲ့ ဦးေလး အေဒၚေတြေၾကာင့္ လူေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ေနရတာကို ႀကိဳက္သြားပါတယ္။ ေၾသာ္ဇီကုိလည္း ေျပာင္းလာေရာ အိမ္မွာ အေဖ အေမပဲ ႐ွိတာ ဆိုေတာ့ မေနတတ္ေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ သူ တစ္ခါတစ္ခါ ဂ်ီၿပီး ငိုေနရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားထဲမွာေတာ့ `ပ်င္းတယ္၊ ပ်င္းတယ္´ ေအာ္ ငိုေနသလိုပါပဲ။ နည္းနည္း ၾကာသြားေတာ့မွပဲ သူဟာသူ ေဆာ့တတ္လာၿပီး အဆင္ေျပသြားပါေတာ့တယ္။ သူ႔ကစားစရာေလးေတြနဲ႔လည္း ေဆာ့တတ္လာပါတယ္။

သူ႔ကို ခ်ီးမြမ္းတာလည္း ႀကိဳက္တတ္ လာပါတယ္။ ေရခ်ိဳးတဲ့ အခါ ေျခေထာက္ေလးေတြကို ကန္ကန္ၿပီး ေဆာ့ေနတာကို လူႀကီးေတြက ခ်ီးက်ဴးရင္ ပိုလုပ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူဒီလို လုပ္ေနတာကို ဘယ္သူေတြ ၾကည့္ေနေသးလည္း ဆိုတာကို လွည့္ၿပီး ၾကည့္ပါတယ္။ ၆လမွာေတာ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ကိုင္ေပးထားရင္ ရပ္တတ္ပါၿပီ။ `ဟယ္.. သမီးေလးက ရပ္ႏိုင္တယ္ေဟ့´ လို႔ ေျပာရင္ သေဘာ က်ေနတတ္ ပါေသးတယ္။ အခု ၈လ ျပည့္ခါနီး အထိေတာ့ သူ႔ဘာသာသူ တစ္ခုခုကို ဆြဲကိုင္ၿပီး မထတတ္ေသးပါဘူး။ လူႀကီးက နည္းနည္း ကိုင္ေပးလိုက္ရင္ေတာ့ ဆြဲထူ ရပ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး တကယ္ဆိုရင္ ဒီအ႐ြယ္မွာ ထိုင္ေနတတ္ပါၿပီ။ သမီးကေတာ့ မထိုင္ေသးပါဘူး။ သမီးက ၇လေလာက္ အထိ ေလးဘက္ မသြားတတ္ေသးပါဘူး။ စကၤာပူမွာ ေနတုန္းက အိမ္က ေက်ာက္ျပား ခင္းထားၿပီး ခ်ီမယ့္ လူႀကီးေတြကလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိတာဆိုေတာ့ ေအာက္ကို သိပ္မခ်ထား ျဖစ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ ဒီမွာက ေကာေဇာခင္းထားၿပီး တေနကုန္ သူ႔ကို ခ်ီမထား ႏိုင္ေတာ့ ေအာက္ခ်ထားတာနဲ႔ သူ႕ဘာသာသူ သြားတတ္သြားပါတယ္။ စစသြားတုန္းကေတာ့ မိေက်ာင္းတြားသြား ပါတယ္။ သူ႔ေျခေထာက္ေလးေတြနဲ႔ ကန္ကန္ၿပီး သြားတာ ေျခဖ၀ါးေလးေတြကို ေသြးျခည္ဥၿပီး ေပါက္ေတာင္ ေပါက္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေလးဘက္သြားပါတယ္။ ေလးဘက္လည္း သြားတတ္ေရာ တစ္အိမ္လံုး ေလွ်ာက္သြားပါေရာ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ရဲ႕ အခန္းေတြေျမပံုကို သူ႔စိတ္ထဲမွာ ႐ွိေနပါၿပီ။ မီးဖိုထဲကို လာေခ်ာင္းဖို႔၊ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ လိုက္လာဖုိ႔တို႔ တတ္လာပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ေလွကားတက္သလို အဆင့္ေတြကို တက္တတ္ေနပါၿပီ။ အစတုန္းကေတာ့ ကြန္ျပဴတာ စကန္နာ အထူႀကီးေပၚကို ေလးဘက္ေထာက္တက္၊ ၿပီးေတာ့ ေက်ာ္ဆင္း၊ ခြဆင္း လုပ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ထိုင္ခံုက နည္းနည္းပိုျမင့္တဲ့ Cushion ကုိ ျဖဳတ္ၿပီး ေအာက္ခ်ေပးထားလိုက္ေတာ့ သူ႕အတြက္ ကစားစရာ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီေပၚကိုတက္တယ္။ ပထမေတာ့ မဆင္းတတ္လို႔ လူႀကီးကို ေအာ္ငိုၿပီး ေခၚတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ဘာသာသူ ဆင္းေတာ့ ျပဳတ္က်တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ဆင္းတတ္သြား ပါၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ျမင့္တဲ့ စကၠဴပံု တစ္လံုးနဲ႔ ေလွကားထစ္လို လုပ္ေပးထားေတာ့ အဲဒီ အေပၚအထိ တက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမင့္ေတာ့ သိပ္မတက္ပါဘူး။

သမီးဟာ အခုဆို အႏၱရာယ္ကို သိတတ္၊ မွတ္တတ္၊ ကာကြယ္ တုန္႔ျပန္တတ္လာပါတယ္။ ဒီကို ေရာက္ခါစက သူ႔အေမ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ သူကို ေရခ်ိဳးေပးဖို႔ ေရခ်ိဳးတဲ့ ဇလံုကို ထဲထည့္ခ်ိန္မွာ ေခ်ာ္ၿပီး လဲသြားတာ ေတာ္ေတာ္ လန္႔သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီ ဇလံုထဲမွာ ေရ႐ွိရင္ သူ႔ကို ထည့္ေပးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ ဇလံုရယ္၊ ေရခ်ိဳးခန္းရယ္ကို ေတာ္ေတာ္ လန္႔ၿပီး အမွတ္ထားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီ ဇလံုကို မေၾကာက္ေအာင္ သူေဆာ့ေနတဲ့ေနရာမွာ ထားၿပီး ကစားစရာေတြထည့္ေဆာ့၊ သူ႔ကို ထည့္ေဆာ့ လုပ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေမေရာ အေဖေရာ ႐ွိတဲ့ အခ်ိန္မွ ဧည့္ခန္းထဲမွာပဲ ေရခ်ိဳးေပးရပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဇလံုထဲမွာ ေရ႐ွိေနရင္ ေအာက္ခ်လို႔ မရလို႔ သူ႔ကို အရင္ထည့္ၿပီးမွ အေပၚက ေရေလာင္းခ်ိဳးေပး လုပ္ရပါတယ္။ သူ႔ကို တစ္ခါတစ္ေလ Basin မွာ လက္ေဆးေပးရင္ေတာင္ ေၾကာက္တတ္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မွန္ထဲမွာ သူ႔ပံုေတြ႔ရင္ေတာ့ သူ႔နဖူးနဲ႔ သြားသြားေဆာင့္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ တူ၊တူမေလးေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက တီဗြီ၊ တယ္လီဖုန္းဆိုတာ ေမြးကတည္းက သိလာတဲ့ Concept တစ္ခုလိုပါပဲ။ သူတို႔ အတြက္က အသံၾကားရတဲ့ ဖုန္းထဲမွာ လူ႐ွိေနလားဘာလား စဥ္းစားစရာမလိုပါဘူး။ တဖက္က ေျပာေနတဲ့ သူဟာ အေ၀းတစ္ေနရာမွာ ႐ွိေနတယ္။ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ အေ၀းက လူကို စကားေျပာလို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ Concept က အလိုလို နားလည္ေနသလိုပါပဲ။ အခု သမီးအလွည့္က်ေတာ့ ကြန္ျပဴတာက ကီးဘုတ္ကို ႏွိပ္ေနရင္ ကီးဘုတ္ကို မၾကည့္ ေမာ္နီတာမွာ ဘာျဖစ္သြားသလဲကိုပဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။ တီဗြီက Remote ကို လူႀကီးက ကိုင္လိုက္ရင္ တီဗြီဖြင့္လာမလား ဘာျဖစ္သြားမလဲ ဆိုတာကို တီဗြီကိုပဲ ဖတ္ကနဲ လွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ အိမ္က Remote မွာကလည္း Power ခလုပ္က အႀကီးဆံုးနဲ႔ အေရာင္ကြဲေတာ့ အဲဒီ ခလုပ္ေလးကို ႏွိပ္ၿပီး တီဗြီပြင့္သြားရင္ ႀကိဳက္ပါတယ္။ DVD Player က ခလုတ္ကို သြားသြားႏွိပ္ၿပီး မီးေလးေတြ လင္းလာလိုက္ မွိတ္သြားလိုက္ဆိုရင္လည္း သေဘာက်ၿပီး လူႀကီးကို လွမ္းလွမ္း ၾကည့္ပါတယ္။ သူလုပ္လိုက္တယ္ေပါ့။

အခု ၈လ ေရာက္ခါနီမွာ သြားငုတ္တိုေလး တစ္ေခ်ာင္းေပၚေနပါၿပီ။ မေပါက္ခင္တုန္းက သြားဖုန္းယားေတာ့ ဂ်ီက်တတ္ၿပီး သူ႔အေမက လက္ထည့္ေပးထားလို႔ ကိုက္ေနရရင္ၿငိမ္ေနပါတယ္။ သူ႔ေမး႐ိုးေလးကလည္း အားေတာ္ေတာ္ ထည့္တတ္ေနပါၿပီ။ အစားအစာကို နည္းနည္း ၀ါစားရရင္ ေက်နပ္ပါတယ္။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကေတာ့ ဒီ၃လမွာ သိပ္တက္မလာဘူးေတာင္ ေျပာလို႔ရတယ္။ ၁၇ ေပါင္မွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနပါၿပီ။ အရပ္ကေတာ့ ထြက္လာပါတယ္။ သြားလာ လႈပ္႐ွား ေဆာ့တတ္လာတာရယ္ ႏို႔အျပင္ တျခား အစာေကၽြးတာ ရယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္မွာပါ။ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာကေတာ့ အေတာ္ကို တိုးတက္လာပါတယ္။ နည္းနည္း သိတတ္၊ ခံစားတတ္လာပါၿပီ။ အျပင္သြားရမယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ။ အေဖအေမကိုလည္း ပိုသိ ပိုခင္တြယ္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ႐ံုးသြားၿပီဆိုရင္ ငိုၿပီး က်န္ခဲ့တတ္ပါတယ္။ ကစားေဖာ္လည္း ခင္လာပါတယ္။ အိမ္ကိုလာလည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း သမီးေလးနဲ႔ဆိုရင္ အတူတူ ေဆာ့ခ်င္ပါတယ္။

ေလးလေက်ာ္႐ြယ္ ခ်စ္စဖြယ္
၃လျပည့္
အျမင္အာ႐ုံ တိုးတက္မႈ (၂ လခြဲ အ႐ြယ္ အထိ)
တစ္လျပည့္အလႉ
သမီးေလးရဲ႕ တိုးတက္မႈ

Wednesday, November 21, 2007

Feed ေတြကို ဘယ္လို ေခ်ာင္းၾကည့္

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ Technical နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ Post ေတြ ေရးရတာ လက္မေတြ႔ပါဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ စာဖတ္တဲ့ လူမ်ားစုရဲ႕ Interest နဲ႔ မကိုက္မွာစိုးလို႔ရယ္၊ Technical ဆိုရင္ တိတိက်က် ေရးရၿပီး ႐ႊီးျဖန္းလို႔ မရတာရယ္၊ အဂၤလိပ္လို ေရးထားတာေတြက Google မွာ ႐ွာလိုက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ေတြ႔ႏိုင္တာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ ၿပီးေတာ့ အလုပ္ လုပ္လည္း ဒါ၊ အပ်င္းေျပ ဘေလာက္လည္း ဒါပဲ ဆိုရင္လည္း မျဖစ္ေသးျပန္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ မေရးျဖစ္တာပါ။ ဒီ Postအတြက္ ကိုရန္ေအာင္ Request လုပ္ထားတာ ၾကာေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုမွ မအားတာနဲ႔ မေရးျဖစ္တာပါ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ Feed Peek ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ နာမည္ ေပးထားတာပါ။ Feed Reader လို Standard Term မဟုတ္ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္း Blog ေတြ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ Blog ေတြမွာ ဘာေတြ အသစ္ေရးထားလည္းဆိုတာကို တစ္ထိုင္တည္း ႀကည့္ရေအာင္ လုပ္ရင္းနဲ႔ လုပ္ျဖစ္သြားတာပါ။


ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္က Feed Peek နဲ႔ ဆိုင္တာေတြပဲ ေျပာပါရေစ။ Blogger (Blogspot) အတြက္ပဲ အကံ်ဳး၀င္ႏိုင္ပါတယ္။

Feed

စာဖတ္သူဟာ RSS ေတြ၊ Atom ေတြ Feed နဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးသားလို႔ ယူဆလိုက္ပါမယ္။ လြယ္လြယ္ပဲ Feed လို႔ သံုးလိုက္ပါမယ္။ Feed ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ Web Page တစ္ခုမွာရွိတဲ့ Content (Data) ေတြကို Presentation (Formatting) မပါဘဲနဲ႔ ကိုယ္ဆီကေန (သူ႔ Site သြားစရာမလိုဘဲ) ဆြဲထုတ္ ႏိုင္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

default နဲ႔ full

Blog က Feed ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ Feed Reader ေတြနဲ႔ ဖတ္ၾကပါတယ္။ ဒီ Reader ေတြမွာ Site တစ္ခုက Feed ကို Subscribe လုပ္ဖို႔ Standard ျဖစ္ေနတဲ့ လိေမၼာ္ေရာင္ Icon ေလးကို ႏွိပ္လိုက္႐ံုပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ Feed Address (URL) တစ္ခု ႐ိုက္ထည့္ရပါတယ္။ ဥပမာ

http://wesheme.blogspot.com/feeds/posts/default
ဒါမွမဟုတ္
http://wesheme.blogspot.com/feeds/posts/full
ဒီေနရာမွာ default နဲ႔ full မတူတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ Feed ကို အျပည့္အစံု ထုတ္ေပးထားတဲ့ Blog ကေနဆိုရင္ ႏွစ္ခုစလံုး ဖတ္လို႔ရပါမယ္။ Feed ကို Blogger Settings မွာ Short ပဲ ထုတ္ေပးထားရင္ေတာ့ full ကို ၾကည့္လို႔ မရပါဘူး။ default ကေနေတာ့ တပိုင္းတစ ဖတ္လုိ႔ ရပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ default နဲ႔ဆို Blogger Settings မွာ Feed Redirect လုပ္ထားရင္ Redirect လုပ္ထားတဲ့ URL ကို အလိုလို ေရာက္သြားပါမယ္။ default ပါတဲ့ URL ကေတာ့ Subscribe လုပ္လို႔ အသင့္ေတာ္ ဆံုးပါပဲ။

summary

ကၽြန္ေတာ့္ Feed Peek အတြက္ေတာ့ Post တစ္ခုလံုးက စာေတြ ယူၿပီး ျပစရာ မလိုပါဘူး။ နည္းနည္း အျမည္းေလာက္ ဆိုရင္ ရပါၿပီ။ အဲဒီ အတြက္ ေနာက္ထပ္ Feed URL တစ္ခုကို သံုးပါတယ္။

http://wesheme.blogspot.com/feeds/posts/summary
ဒါဆိုရင္ Post ကေန အေ႐ွ႕က စာနည္းနည္းေလာက္ပဲ ပါလာပါေတာ့တယ္။

max-results

ပံုမွန္ဆုိရင္ ဒီလို summary feed ကို ဆြဲထုတ္လိုက္ရင္ တစ္ခါတည္း Feed ၂၅ ခု ပါလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က Site တစ္ခု ဆီကေန ၂ ခုေလာက္ပဲ လိုခ်င္ပါတယ္။ ၂ ခုဆိုရင္ မနည္း မမ်ားပါ။ အစကေတာ့ ၁ ခုတည္း ျပမလို႔ပါပဲ။ ၁ခုတည္းဆိုရင္ အခုျမင္ေနရတာက ေနာက္ဆံုး Post ဟုတ္လား မဟုတ္လား အလြယ္ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ ၂ ခု ဆိုရင္ ဒုတိယ တစ္ခုက ဖတ္ၿပီးသားဆို ပထမဟာက ေနာက္ဆံုး ဆိုတာ သိႏိုင္တယ္။ ၂ ခုစလံုး အသစ္ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ တစ္ပတ္စာ အတြက္ကေတာ့ ၂ ခုဆိုရင္ ေလာက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ULR ကို ဒီလို ထပ္ျပင္လိုက္ပါတယ္။

http://wesheme.blogspot.com/feeds/posts/summary

?max-results=2

orderby

ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုး တင္တဲ့ (Publish လုပ္တဲ့) Post ေတြက အရင္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ (ကၽြန္ေတာ့္ အက်င့္လို) အရင္ေရးထားတဲ့ Post ေတြမွာ စာလံုးေပါင္းမွားတာ ေတြ႔လို႔ ျပင္လိုက္ရင္ ျပင္လိုက္ရင္ Updated ျဖစ္တဲ့ Post ေတြက အရင္ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေသခ်ာေအာင္ Published လုပ္ထားတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ စီလိုက္ပါတယ္။

http://wesheme.blogspot.com/feeds/posts/summary?

orderby=published&max-results=2

Yahoo Pipes

Blogspot ရဲ႔ Feed URL အေၾကာင္းသိၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ Site အမ်ားႀကီးက Feed ေတြကို ေရာေပါင္းဖို႔ အတြက္ Web Site ႐ွာေတာ့ Yahoo က Pipes ဟာ အင္မတန္ ေကာင္းမြန္းၿပီး အင္မတန္ Powerful ျဖစ္တာကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ Yahoo Pipes ဟာ RSS ေတြ XML feed ေတြကို Process လုပ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ User Interface ကလည္း ႐ို႐ွင္းၿပီး လြယ္တဲ့ အတြက္ အျမန္ပဲ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ (သူ႔အေခၚနဲ႔ဆို) Pipe တစ္ခု စလုပ္ပါတယ္။


Fetch Feed

ဒီ Control ကေန Feed ေတြကို ဆြဲယူပါတယ္။ အေပၚမွာ ျပထားတဲ့ URL လိုမ်ိဳးကို Blog နာမည္ေလးပဲ ေျပာင္းၿပီး တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ထည့္ပါတယ္။

Sort

ဟိုလူကို ခင္လုိ႔ သူ႕ Blog က Feed ေတြကို အေပၚမွာ ထားလိုက္မယ္ဆိုတာမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ ေနာက္ဆံုးမွ Published ျဖစ္တဲ့ Post ေတြကို အရင္ ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီလို လုပ္ဖို႔ Sort Control နဲ႔ Published Date ေတြကို ႀကီးစဥ္ ငယ္လိုက္ စီပါတယ္။ အလုပ္ထဲမွာ Database က Date ေတြကို စီရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ (ႀကီးစဥ္ ငယ္လိုက္) စီသလိုမ်ိဳး ပါပဲ။ ကြန္ျပဴတာမွာကလည္း စီတာကို Sort ေျပာလိုက္ Order ေျပာလိုက္ပါပဲ။

Loop နဲ႔ SubString

Loop က Item တစ္ခုခ်င္းစီကို Process လုပ္ဖို႔ပါ။ ဒီေနရာမွာေတာ့ Item တစ္ခုစီက Content ေတြကို Sub String သံုးၿပီး ၁၇၅ လံုး ျဖစ္ေအာင္ ထပ္ျဖတ္ပါတယ္။ Summary ယူထားတာေတာင္ စာလံုးေရက ၄၀၀ ေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီး အရမ္း ႐ွည္ေနတာနဲ႔ ထပ္ျဖတ္ရတာပါ။

Output

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ Output Control ထဲ ထည့္လိုက္ရပါတယ္။ အခု လုပ္ထားတဲ့ Pipe ကိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ သြားၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။ Output ကေန ထြက္လာတာ RSS XML ပါ။ XML ေတြဟာ System တစ္ခုကေန တျခားတစ္ခုကို Data ေတြ အလဲအလွယ္လုပ္ဖို႔ ဘံု ဘာသာ စကားပါ။ အားလံုး နားလည္ႏိုင္တဲ့ Language ပါ။ ဒါေပမယ့္ XML က က်စ္လစ္မႈ မ႐ွိပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ Javascript ကေန XML ကို သံုးမယ္ဆို Parse လုပ္ေနရဦးမယ္။ အဲဒီအတြက္ JSON Format နဲ႔ Output ကို ေျပာင္းထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီလို JSON ရဖို႔ Pipe ရဲ႔ URL မွာ _render ဆိုတဲ့ Query string တစ္ခု ထပ္ထည့္ေပးရပါတယ္။

http://pipes.yahoo.com/pipes/pipe.run?_id=DrM0O58u3BGU1K1cJphxuA

&_render=json


နမူနာ XML တစ္ခုပါ
<Person>

    <firstName>Andy</firstName>

    <lastName>Myint</lastName>

    <address>

        <streetAddress>Main Road</streetAddress>

        <city>Sydney</city>

        <state>NSW</state>

        <postalCode>10001</postalCode>

    </address>

    <phoneNumbers>

        <phoneNumber>02 1234 5678</phoneNumber>

        <phoneNumber>04 5678 1234</phoneNumber>

    </phoneNumbers>

</Person>



JSON (Javascript Object Notation)

JSON က Javascript မွာ Object ေတြကို Serialize လုပ္တာပါ။ Javascript ကေန Data ေတြကို အလြယ္ Load လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါ နမူနာ တစ္ခုပါ
{

    "firstName": "Andy",

    "lastName": "Myint",

    "address": {

        "streetAddress": "Main Road",

        "city": "Sydney",

        "state": "NSW",

        "postalCode": 10001

    },

    "phoneNumbers": [

        "02 1234 5678",

        "04 5678 1234"

    ]

}



Javascript

JSON ကေနရလာတဲ့ Data ေတြကို Javascript ထဲထည့္ၿပီး Process လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ လိုခ်င္တဲ့ Format ေတြ ဘာေတြ ထည့္လို႔ရသြားပါတယ္။ JSON URL ကေနပဲ Callback Method အေနနဲ႔ Javascript ကို လွမ္းေခၚထားပါတယ္။

http://pipes.yahoo.com/pipes/pipe.run?_id=DrM0O58u3BGU1K1cJphxuA

&_render=json&_callback=feedPeek
အဲဒီမွာ feedPeek ဆိုတာ Javascript Function တစ္ခုပါ။ Argument တစ္ခု လက္ခံထားပါတယ္။ Caller ကေန လွမ္းျဖည့္ေပးဖို႔ပါ။ အဲဒီ obj ဆိုတဲ့ Parameter ထဲမွာ JSON က Data ေတြဟာ Object အေနနဲ႔ ၀င္သြားပါတယ္။
function feedPeek(obj) {

  for (var i = 0; i <  obj.count ; i++) {

    if (i == obj.count) break;

    var ent = obj.value.items[i];

    var url = ent.link;

    var pDate = ent.pubDate;

    var author = ent.author.name;   

    var re = /<\S[^>]*>/g;

    var pCnt = ent.summary.content.replace(re, "");

    var title = l(url, ent.title,true);

    var rmLink = l(url,"<img src=\"http://andymyint.googlepages.com/new_windows.JPG\"/>",true);

    var mnth = pDate.substring(5,7);

    var ma = a();

       

    w('<div class="FeedPeek">');  

        d("FeedPeekTitle",title);

        d("FeedPeekAuthor", ma[parseInt(mnth,10)] + ' ' + pDate.substring(8,10) + ' - ' + author);

        d("FeedPeekSummary",pCnt + '...' + rmLink);   

    w('</div>');  

    }

}

Javascript ထဲမွာ ျမင္တဲ့ အတိုင္းပဲ dot notation နဲ႔ data ေတြကို အလြယ္ ယူသံုးသြားပါတယ္။ အေပၚက JavaScript ကို File တစ္ခုထဲမွာ ထည့္ၿပီး တစ္ေနရာရာမွာ Host လုပ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ Blog ရဲ႕ Edit Template HTML မွာ တစ္ေနရာရာမွာ Host လုပ္ထားတဲ့ Script ကို လင့္ျပန္လုပ္ပါတယ္။ HTML Code ေတြထဲမွာ </title> ဆိုတဲ့ Code ေအာက္တစ္လိုင္းမွာ ထည့္ပါတယ္။ External Script ေတြကို ထည့္ပံုကို ဒီေနရာမွာ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။


ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ Feed Peek ကို ဘယ္လို Implement လုပ္ထားသလဲဆိုတာ သိရပါၿပီ။ အက်ဥ္းသေဘာပဲ ေရးထားေပမယ့္ တကယ္လုပ္ၾကည့္မယ္ဆို မခက္ပါဘူး။ Yahoo Pipes တို႔ JSON တို႔ကို တျခားေနရာမွာ သံုးမယ္ဆိုလည္း အသံုးတည့္မွာပါ။


ၿပီးေတာ့ Layout-> Page ELements ကို သြားပါတယ္။ "Add a Gadget" လုပ္ၿပီး "HTML/JavaScript " Element ကို ထည့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခုဏက Address ကို သံုးၿပီး



ထည့္ပါတယ္။ စာေတြက ဆက္တိုက္ပါ။ လိုင္း တစ္လိုင္း မဆင္းပါဘူး။


တကယ္လို႔ ဒါမ်ိဳး လိုက္လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ JavaScript ေတြ ကူးၿပီး တစ္ေနရာမွာ Host လုပ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Yahoo Pipes ကို Clone လုပ္ၿပီး ကုိယ္လိုခ်င္သလို ျပင္ယူပါ။ Script ရဲ႕ scr="..." ဆိုတဲ့ Address ကို ျပန္ျပင္ၿပီး သံုးလို႔ ရပါၿပီ။

Thursday, November 15, 2007

၀င္ကစြပ္

အယ္လ္ဂိုး ေျပာတာ ၾကားဖူးတယ္ “ျမန္ျမန္ သြားခ်င္ရင္ တစ္ေယာက္တည္း သြား၊ ေ၀းေ၀း သြားခ်င္ရင္ အမ်ားနဲ႔ သြား” တဲ့။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူကို သြားခဲ့တယ္။ အေျခ နည္းနည္း က်ေအာင္ လုပ္ဖို႔ တစ္ေယာက္တည္း အရင္ သြားတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုေတာ့ (ေရတိုမွာ) အလုပ္ တြင္က်ယ္တယ္။ ေနာက္မွ အမ်ိဳးေတြ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေရာက္လာၾကတယ္။ အခုလည္း ေၾသာ္ဇီကို ေျပာင္းလာေတာ့ တစ္မိသားစုလံုး ေခၚမလာဘဲ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ အရင္လာၿပီး သူငယ္ခ်င္း မိသားစု အိမ္မွာ တည္းပါတယ္။ ေရာက္လာၿပီးတာနဲ႔ ပထမဆံုးနဲ႔ အဓိက လုပ္ရမွာကေတာ့ ေနဖို႔ အိမ္႐ွာရတာပါပဲ။ စက္တင္ဘာလ အလယ္ေလာက္မွာ ဒီကို ေရာက္ၿပီး အလုပ္က ေအာက္တိုဘာလ ဆန္းတာနဲ႔ စလုပ္ရမွာ ဆိုေတာ့ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ အခ်ိန္ရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရာက္လာၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ကို အသည္းအသန္ ႐ွာရပါတယ္။

စကၤာပူမွာ အိမ္ငွားဖို႔ ႐ွာတုန္းကေတာ့ စေနေန႔ သတင္းစာက Classified မွာ ႐ွာပါတယ္။ ႀကိဳက္တာ ေတြ႔ရင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖုန္းဆက္ၿပီး ပြဲစားကို ေကာက္ခ်ိန္းၿပီး အဆင္ေျပရင္ သြားၾကည့္ လုပ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ အိမ္က အင္တာနက္မွာ ႐ွာလုိ႔ ရပါတယ္။ Web Site ေတြကလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက အိမ္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ကိုယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ ၾကည့့္လို႔ မရဘဲ စေနေန႔ မနက္လိုမ်ိဳးမွာ “Open House” လုပ္တယ္ဆိုၿပီး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ အိမ္ကို ဖြင့္ထားေပးပါတယ္။ အဲဒီက်မွ အိမ္ငွားမယ့္ လူေတြက ၾကည့္လို႔ (Inspection လုပ္လို႔) ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ဟာေတြက ၾကည့္ဖို႔ ဆိုၿပီး ႀကိဳတင္ၿပီးေတာင္ Appointment ယူထားရပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဖြင့္ထားရင္ အတင္းပဲ ၀င္ၾကည့္လိုက္တာပဲ။ Open House လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ကုိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ Web Site မွာ ေဖာ္ျပထားၿပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ကိုေတာ့ Local Newspaper လို တစ္ပတ္တစ္ေစာင္ ထုတ္တဲ့ အခမဲ့ သတင္းစာေစာင္မွာ ၾကည့္ရျပန္ေတာ့ အဲဒီ သတင္းစာကို သြားယူၿပီး မွတ္ထားရပါတယ္။ Web Site နဲ႔ သတင္းစာေစာင္ ႏွစ္ခု ေပါင္းမွ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဘယ္ကဘယ္လို လြတ္သြားမွန္း မသိတာေတြ ႐ွိပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ခက္တာျပန္က Open House ေတြက တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု အခ်ိန္ ကပ္ေနၿပီး အိမ္ေတြကေတာ့ လွမ္းပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ တစ္ပါတ္လံုး အိမ္ေတြ႐ွာ၊ ၾကည့္ရမယ့္ ဟာေတြ စားရင္းလုပ္ထားၿပီး စေနေန႔က်ရင္ သြားရမယ့္ Route ကို ေသာၾကာေန႔ ညကတည္းက ဆြဲထားပါတယ္။ ဒီအိမ္အရင္ၾကည့္မယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုအိမ္ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး။ ၾကားရက္မွာ ကတည္းက အိမ္ရဲ႔ အျပင္ပန္းနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို စနည္းနာထားရပါတယ္။

စေနေန႔ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ကားနဲ႔ လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေတာင္ေျပး ေျမာက္ေျပး လုပ္ရတာပါ။ အိမ္တစ္အိမ္ ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဆင္းၾကည့္ၿပီး သူက ေနာက္တစ္လံုးကို ဘယ္လို ေမာင္းရမယ္ ဆိုတာကို ႀကိဳၾကည့္ထားပါတယ္။ ေနာက္အိမ္က နီးနီးနားနားဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး ဆင္းၾကည့္ၾကပါတယ္။ ၾကည့္တာလည္း ၁၅ မိနစ္ထဲကို လာတဲ့သူေတြက အုပ္လိုက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ႐ွိေနတဲ့ ၅မိနစ္ ၁၀ မိနစ္အတြင္းမွာ လူအုပ္က ၇စု ၈စုေလာက္ လူက ၁၀ ေယာက္ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ ႐ွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက အေစာႀကီး ကတည္းကေတာင္ လာေစာင့္ေနေသးတယ္။ အခ်ိန္တန္ၿပီဆို ပဲြစားက ေကာ့ေကာ့ ေကာ့ေကာ့နဲ႔ ေရာက္လာၿပီး လူအုပ္ႀကီးက ေနာက္ကေန တစ္၀ုန္း၀ုန္း တက္ၿပီး အိမ္ငွားမယ့္ လူေတြက ေကာ္မန္ဒိုေတြ Urban Operation မွာ ၀င္စီးသလို တစ္ခန္း၀င္ တစ္ခန္းထြက္ အျမန္၀င္ၾကည့္ ဘီဒို တံခါးေတြ ဖြင့္ၾကည့္ လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒါေတာင္ အိမ္ေတြက Unfurnished ငွားတာဆိုေတာ့ ေထြေထြထူးထူး ၾကည့္ေနစရာ မလိုပါဘူး။ ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ကိုပဲ ဦးစားေပးၾကည့္ပါတယ္။ ပထမဆံုးၾကည့္တဲ့ အိမ္ဆို ငွားသာ ငွားတာ မီးဖိုတို႔ ေရခ်ိဳးခန္းတို႔က စုတ္ျပတ္ေနတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး ခင္းထားတဲ့ ေကာ္ေဇာက အဆင္ေျပလား သန္႔လားၾကည့္ အလင္းေရာင္ ရလားၾကည့္ အခန္းဖြဲ႕ပံုၾကည့္၊ ဒီေလာက္ပါပဲ။

ႀကိဳက္ၿပီေဟ႔ ဆိုရင္ ယူမယ္ မယူဘူးကို ပါးစပ္နဲ႔ ေျပာ႐ံုနဲ႔ မရျပန္ဘူး။ အိမ္ငွားဖို႔ကို Form ေတြ ဘာေတြ တင္ရျပန္တယ္။ ပဲြစားဆီက Tenancy Application From ကို တစ္ခါတည္း ေတာင္းရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ ပြဲစားေတြဆိုရင္ ႏွစ္ေယာက္ေနမယ္ဆို ႏွစ္ေစာင္ ေတာင္းရၿပီး ႏွစ္ေယာက္စာ ေဖာင္ျဖည့္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဆီ Fax နဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ လူကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ျဖစ္ ပို႔ခိုင္းပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ ပြဲစားက ေ႐ြးၿပီး အိမ္႐ွင္က ဘယ္သူကို ငွားမယ္ ဘာဟယ္ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လူနည္းနည္း တစ္ေယာက္တည္းသမား ႏွစ္ေယာက္သမားနဲ႔ တစ္ေနကုန္ အလုပ္သြားေနမယ့္ သူကိုပဲ ငွားတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာက အိမ္ငွားရင္ Rental History ဆိုၿပီး အရင္ ငွားခဲ့တဲ့ အိမ္မွာ ေကာင္းေကာင္း ေနခဲ့လား၊ အိမ္လခ မွန္မွန္ ေပးရဲ႕လားကို စစ္ပါတယ္။ ငွားမယ့္သူက အရင္တုန္းက ဘယ္အိမ္မွာ ဘယ္ပြဲစားနဲ႔ ငွားထားတယ္ ဆိုတာကို Form ထဲမွာ ျဖည့္လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒါကို သူတုိ႔ ပဲြစား အခ်င္းခ်င္း Fax ေတြ ဘာေတြ ပို႔ၿပီး ေမး ေနာက္ၿပီး Tenant Central Database ဆိုလား ဘာလားနဲ႔ စစ္တယ္ ဆိုပဲ။ ျပႆနာက အခုမွ ဒီကို ေရာက္ပါတယ္ ဆိုမွ ဘယ္လိုလုပ္ History ႐ွိပါ့မလဲ။ အဲဒါနဲ႔ ဒီမွာ ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက Main Applicant လုပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က Secondary Applicant လိုမ်ိဳး လုပ္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း နာမည္ ေပါက္မွ ျဖစ္မယ္ေလ။ ေနာက္တစ္ေနရာမွာ ထပ္ငွားရင္ History ႐ွိေအာင္လို႔။

ဒီမွာကေတာ့ အထပ္အျမင့္ေတြက Condo လိုမ်ိဳးပဲ ႐ွိၿပီး ပံုမွန္ကေတာ့ ၃ထပ္ အိမ္ေလးေတြပါ။ Public Housing လိုမ်ိဳး (အခုထိ) မေတြ႕မိပါဘူး။ စ႐ွာတာကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေနတဲ့ ေနရာမွာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူတို႔ လမ္းထဲမွာ နီးနီးနားနား ေနခ်င္တာပါ။ အဲဒီနားမွာ Mall တို႔၊ Child Care တို႔လည္းနီၿပီး ရထားလမ္းဆံု ဆိုေတာ့ သြားရလာရတာ အဆင္ေျပတယ္ေလ။ ေစ်းနီးနီး ေက်ာင္းနီးနီးဆိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ ႐ွာတဲ့သူေတြ ငွားခ်င္္တဲ့ သူေတြက မ်ားေနေတာ့ အိမ္႐ွင္ေတြ ပဲြစားေတြကလည္း ခပ္တင္းတင္းပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ အခန္းတစ္ခန္းကို ႀကိဳက္တာနဲ႔ ငွားမယ္လုပ္ပါတယ္။ Form ျဖည့္ရတာလည္း PR ေလွ်ာက္ရတာ က်ေနတာပဲ မ်ိဳးစံုေအာင္ ျဖည့္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေျခအေနကလည္း ကိုးလိုးကန္႔လန္႔။ ေရာက္တာကလည္း အခုမွ ေရာက္တယ္၊ အလုပ္ကလည္း ေနာက္လမွ လုပ္မွာ။ Rental History ကလည္း မရွိဆိုေတာ့ Form ျဖည့္ရတာနဲ႔ကို အဆင္မေျပလွမွန္း ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေတာင္ ခံစားမိပါတယ္။ အိမ္႐ွင္ေတြ ပြဲစားေတြသာ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ First Thrown-out ထဲမွာ ပါသြားမယ္ ဆိုတာ သိေနပါတယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ Form ျဖည့္ၿပီးေတာ့ ပြဲစားကိုလည္း လိုအပ္ရင္ ႐ွင္းျပလို႔ရေအာင္ လူကိုယ္တိုင္ သြားပို႔ ပါတယ္။ စေနေန႔ ၾကည့္ၿပီး တနလၤာေန႔ သြားပ႔ိုရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ေနတာနဲ႔ အေၾကာင္းျပန္မယ္တဲ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပဲြစား ေနတာက တစ္ေနရာမွာဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ခြင့္ယူၿပီး လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မသြားတတ္ ေသးတာရယ္၊ ဒီအခန္းေလးကို အလုပ္ျဖစ္သြားေစခ်င္ေတာ့ အထာလည္းသိတဲ့ သူက လိုက္ပို႔ေပးတာပါ။ Form တစ္ခုထဲ မဟုတ္ပါဘူး။ Passport ေကာ္ပီတို႔၊ အလုပ္က Pay Slip ဒါမွမဟုတ္ Employment Contract တို႔၊ အရင္ငွားထားတဲ့ အိမ္မွာ လခ ေပးထားတဲ့ Rental Receipt တို႔ကို တထပ္ႀကီး တင္ရျပန္တယ္။ အဲဒါကို 100 Points System နဲ႔ စစ္ျပန္တယ္။ ထားပါေတာ့ Passport တို႔၊ Driver Licence တုိ႔က ၄၀ ပိြဳင့္၊ Employment Letter တို႔ Pay Slip တို႔က ၃၀၊ Electricity Bill တို႔၊ Phone Bill တို႔၊ Bank Statement တို႔၊ စာရြက္ေတြက ၂၀ စသည္ စသည္နဲ႔ ပိြဳင့္ေတြ ေပါင္းသြားၿပီး အနည္းဆံုး ၁၀၀ ႐ွိရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ မ႐ွိပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ပြဲစားေတြ အိမ္႐ွင္ေတြက ဘယ္လိုေကာင္ သူတို႔ အိမ္ေပၚ တက္ေနမွာလည္းကို စစ္တာေနမွာေပါ့။ ဒီေနရာမွာေတာ့ သူတို႔ေတြ ေအာ္ေအာ္ေနတဲ့ Discrimination တို႔ Privacy တို႔က မ႐ွိပါဘူး။ ေသခ်ာတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီမယ့္သူ တစ္ေယာက္မွ မ႐ွိဘဲ ဒီမွာ အိမ္ငွားလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။

ဒီက လူေတြက ဘာစနစ္ ညာစနစ္ေတြ ထြင္၊ ၿပီးေတာ့ ေ႐ွး႐ိုးစြဲကလည္း႐ွိ၊ ဟိုစာ႐ြက္ၾကည့္ ဒီစာ႐ြက္ၾကည့္နဲ႔ ႀကိဳးနီ စနစ္ကလည္း ႐ွိေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ History ဆိုတာကို ျပန္ျပန္ ၾကည့္တာပဲ။ Immigrant ေတြ ၀င္တဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ဒီလိုမ်ိဳး ႐ွိေတာ့ အခုမွ ၀င္လာတဲ့ သူေတြအတြက္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုေတာ့ တ႐ုတ္၊ ကုလား၊ အျဖဴေတြက သူတို Society နဲ႔ သူ ႐ွိတယ္ေလတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာပါတယ္။ ျမန္မာေတြကေတာ့ နည္းေသးေတာ့ သိပ္မ႐ွိလွပါဘူး။ စကၤာပူမွာေတာ့ ႐ွိတယ္ ေျပာလို႔ရတယ္။ ေရာက္လာရင္ ကူညီမယ့္ အမ်ိဳးေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြက ႐ွိေနၿပီေလ။

ပထမ အပတ္မွာ ေလး၊ငါးခန္းေလာက္ၾကည့္ၿပီး တစ္ခန္းပဲ ေလွ်ာက္လိုက္မိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ အခန္းေလးအေပၚ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ထားမိတယ္။ အေၾကာင္းမသိေသးေတာ့လည္း ဒီလိုပဲေလ။ တနလၤာေန႔က ေလွ်ာက္လိုက္တာကို ပြဲစားက ဗုဒၶဟူးေန႔ အေၾကာင္းျပန္မယ္ဆုိတာကို ဗုဒၶဟူးေန႔ ေန႔လည္ ေရာက္တဲ့ အထိ ပြဲစားက ဖုန္းမေခၚလာတာနဲ႔ သူဆီကို လွမ္းဆက္လိုက္ေတာ့ အသံနားေထာင္ရတာ အဆင္မေျပပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေခၚၿပီး လခ (တကယ္ေတာ့ တစ္ပတ္ကို ဘယ္ေလာက္နဲ႔ တြက္တာပါ) ကို နည္းနည္း တိုးေပးလိုက္ေတာ့ “လခက အဓိက မဟုတ္ပါဘူး။ Rental History က အဓိက” ဘာညာ ေလွ်ာက္ေျပာၿပီး ၾကာသပေတးေန႔က်ရင္ ျပန္ေခၚမယ္ဆိုၿပီး နာမည္ေတြ ဘာေတြ အေသအခ်ာ ေမးၿပီး နည္းနည္းေတာ့ စိတ္၀င္စားဟန္ ျပလာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုေ႐ႊပြဲစားက လူရၿပီးသားပါ။ အဲဒီလူနဲ႔ အဆင္မေျပရင္ တိုးေပးထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ငွားမယ္လို႔ ယူဆရတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၾကာသပေတးေနက်ေတာ့ ဖုန္းျပန္လာပါတယ္။ အဆင္မေျပပါဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ပ်က္သြားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဒါဆို ဘာေၾကာင့္လည္း ဆိုတာ ျပန္ေမးလိုက္ကြာ ဆိုလို႔ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူမ်ားလို႔တဲ့။ ဒီမွာက အိမ္ငွားရင္ ကေလး႐ွိလား ေခြး႐ွိလားက အစ ျဖည့္ရပါတယ္။ ဘယ္ႏွေယာက္ေနမွာလည္း ဆိုေတာ့ နာမည္ခံ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လင္မယားရယ္ ၃ ေယာက္ ျဖည့္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ လူမ်ားလို႔ ဆိုၿပီး အပယ္ခံလိုက္ရတာပါ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ပဲ 2 Adults ဆိုၿပီး ျဖည့္ပါေတာ့တယ္။ ေနၿပီး ၂လ ၃လေလာက္ ေနမွ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူမနဲ႔ကို ေနရာ လဲလိုက္ေတာ့မယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခ်ိန္က ႏွစ္ပတ္ပဲ ႐ွိတာမွ တစ္ပတ္က ကုန္သြားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပတ္မွာ လူက ေသြးပ်က္လာပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေနတဲ့ ရပ္ကြက္နဲ႔ နီးတဲ့ တျခား ရပ္ကြက္ေတြရယ္၊ အလုပ္နဲ႔ နီးတဲ့ ရပ္ကြက္ေတြရယ္မွာပါ ႐ွာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခက္တာက စေနေန႔ွ ေန႔တပိုင္းေလာက္မွာမွ ၁၅မိနစ္သာသာ ဖြင့္တဲ့ အိမ္ေတြကုိ တစ္ရပ္ကြက္ထဲ မဟုတ္ ဟိုးဖက္ ေတြမွာပါ လိုက္ၾကည့္ရေတာ့တာပဲ။ အခ်ိန္ေတြက ကပ္ေနေတာ့ မနက္ကတည္းက အိမ္ကထြက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းကပဲ Ready-Made ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ လုပ္လာၿပီး ကားေပၚတင္လာ၊ လမ္းမွာ စားရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႐ိုး႐ိုးလမ္းက သြားရင္ မမီမွာ စိုးလို႔၊ ပိုက္ဆံ ေပးရတဲ့ Freeway (Express) ကေန ေမာင္းၿပီး ဟိုရပ္ကြက္ ဒီရပ္ကြက္ ေျပးရပါတယ္။ ရပ္ကြက္ ၃-၄ ခုေလာက္ေျပးလိုက္ၿပီး အိမ္ ၇ခန္း ၈ခန္းေလာက္ေတာ့ ၾကည့္လိုက္ရပါတယ္။ တနဂၤေႏြေန႔က်ေတာ့ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ အထဲက ၄-၅ ခန္းကို ငွားဖ႔ို ေဖာင္ေတြကို တေထာႀကီးျဖည့္ ေကာ္ပီ ကူးထားတာေတြ ထည့္နဲ႔ ႐ႈပ္ေနတာပဲ။

တနလၤာေန႔က်ေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းပဲ သူငယ္ခ်င္းက ႐ံုးလစ္ၿပီး လိုက္ပို႔ရျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ပဲြစားေတြက ရပ္ကြက္ တစ္ခုမွာဆို ဘူတာ႐ံုနားေလးေတြမွာ ႐ွိတတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ေနရာစံု ေလွ်ာက္ထားေတာ့ ေနရာစံု သြားရတာပါ။ ပထမဆံုး သြားတင္တဲ့ ပြဲစားက တျခားစာ႐ြက္ေတြ လိုေသးတယ္ဆိုလို႔ အိမ္ျပန္႐ွာ တင္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီ ေရာက္ေတာ့လည္း အိမ္က ငွားၿပီးသြားၿပီတဲ့။ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ၊ စေနေန႔ကမွ Open House လုပ္တာေလဆိုေတာ့ အဲဒီေန႔ကပဲ ေဖာင္တင္တဲ့ သူနဲ႔ အဆင္ေျပသြားၿပီတဲ့။ အဲဒီ အိမ္ေလးက သူငယ္ခ်င္းအိမ္နဲ႔ နီးလို႔ လိုခ်င္လို႔ ေဖာင္ျဖည့္ကတည္းက အိမ္ငွားခက တစ္ပတ္ ၃၀၀ကို ၃၂၀ တိုးေပးထားတာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိတ္ကလည္းတို၊ စိတ္လည္း မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ Rental History ကိုေတာင္းေနတယ္။ မဟုတ္ဘူး.. စကၤာပူက အခုမွ လာတာလို ႐ွင္းျပရတယ္။ ေနာက္တစ္ေနရာက်ေတာ့လည္း ပြဲစားက အလုပ္မ်ားေနလို႔ Form ကိုေတာင္ မစစ္ႏိုင္ဘဲ ယူထားလိုက္ေတာ့ ငါေဖာင္ေလးကိုမွ စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ပါ့မလား၊ ၾကည့္ရင္ေရာ ငါ့အေျခအေနကို နားလည္ပါ့မလားလို႔ စိတ္ပူစြာနဲ႔ပဲ ထားခဲ့ရတယ္။

အဂၤါေန႔ေရာက္ေတာ့ ျပဳတ္သြားတဲ့ Application ေတြရယ္၊ တင္လို႔မရတာရယ္နဲ႔၊ ေမွ်ာ္လင့္စရာက ၂ ခုပဲက်န္ေတာ့တယ္။ ဒီအပတ္ၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ စေန၊တနဂၤေႏြ တစ္ေခါက္က်န္ေသးေပမယ့္ ၿပီးတာနဲ႔ ႐ံုးတက္ရမွာဆိုေတာ့ အဲဒီ ၂ခုကိုပဲ အားကိုးေနရပါတယ္။ တစ္ခုကေတာ့ ပြဲစားက ေခၚလာပါတယ္။ မင္းတို႔ အေျခအေနကို ႀကိဳက္တယ္တဲ့ Professional ေတြတဲ့၊ တျခားငွားမယ့္ သူေတြက ေက်ာင္းသားေတြမို႔ မႀကိဳက္ဘူးတဲ့။ အင္း..မဆိုးဘူးဆိုကာမွ အိမ္႐ွင္က ခရီးထြက္ေနလို႔ ေနာက္တစ္ပတ္ ႏွစ္ပတ္ေနမွ အေၾကာင္းျပန္မယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ က်န္တဲ့ တစ္ခုကို အတင္းဖုန္းဆက္ေတာ့ သူက ၾကည့္လိုက္မယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ေနမွ မင္းတို႔ ငွားလို႔ရတယ္ ဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္လာတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီ အိမ္က သူငယ္ခ်င္းေနတဲ့ ရပ္ကြက္မွာ မဟုတ္ဘဲ ကပ္ရပ္ေနရာမွာပါ။ ရထားနဲ႔ တတန္သြားမွ ေရာက္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ Mall ေတြ ဘာေတြ မ႐ွိပါဘူး။ ေစ်းကလည္း နည္းနည္း ပိုေပးရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ငွားမယ့္သူမ႐ွိလို႔ ၿပိဳင္ဘက္မ႐ွိ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ရသြားတာနဲ႔ တူပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပြဲစားက အျဖဴေတြ မဟုတ္ဘူး၊ ကုလားေတြ ဆိုေတာ့ သိပ္ေထြေထြ ထူးထူး ရစ္မေနဘဲ ႐ွိတဲ့ သူကို ငွားလိုက္တယ္။

တိုက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သစ္ၿပီး၊ က်ယ္လည္းက်ယ္ပါတယ္။ ေရခ်ိဴးခန္းကလည္း အျပင္မွာရယ္ အိပ္ခန္းထဲမွာပါ ပါပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ပိုေပးရတာပါ။ Location ကေတာ့ ေကာင္းတယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အနားက ဘူတာမွာကလည္း ရထားတုိင္း မရပ္ပါဘူး။ နာရီ၀က္ေလာက္ေနမွ တစ္စင္းလာပါတယ္။ ဘူတာကလည္း မၫွာမတာ ေျပာရမယ္ဆို ရန္ကုန္က ၿမိဳ႕ပတ္ ရထား ဘူတာေတြနဲ႔ သူမသာ ကိုယ္မသာပါပဲ။ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္မယ့္ ေန႔က မခ်ဳပ္ခင္ အဲဒီနား တ၀ုိက္ ေလွ်ာက္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Mall ေတြ ဘာေတြနဲ႔ မနီးေပမယ့္ Grocery ဆိုင္ေတြနဲ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ မဆိုးလွပါဘူး။ နည္းနည္း ၾကာၾကာ ေနၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနရတာ မဆိုးပါဘူး။ ေပးထားတဲ့ အခ်ိန္ အတြင္းမွာ အိမ္ရတာရယ္၊ ေနရတဲ့ အိမ္က အဆင္ေျပတာရယ္ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ေနာက္က်ရင္ေတာ့ စည္ကားတဲ့ ေနရာကို ေျပာင္းခ်င္ ေျပာင္းမယ္ေပါ့။

တကယ္ေတာ့ အိမ္႐ွာတာ အိမ္ငွားတာ အခုမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကဆို အိမ္ပိုင္ မ႐ွိေတာ့ အိမ္ေျပာင္းရသလား မေမးနဲ႔။ ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာပဲ ဟိုလမ္းကေန ဒီလမ္းေျပာင္းလုပ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဟုိရပ္ကြက္ေျပာင္း ဒီရပ္ကြက္ေျပာင္းလုပ္တယ္။ ေနာက္ဆံုး အခန္း၀ယ္လိုက္ေတာ့ မွပဲ မေျပာင္းရေတာ့ဘူး။ အဲဒီက်မွ အေျခတက် ႐ွိေတာ့တယ္။ အဲဒီအခန္း ၀ယ္ၿပီးမွပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ဟိုသြားလိုက္ ဒီသြားလိုက္နဲ႔ ၾကာၾကာ မေနျဖစ္ျပန္ဘူး။ တစ္ေနရာ တစ္ေနရာမွာလည္း ၂ႏွစ္ ၃ႏွစ္ေလာက္ပဲ ေနျဖစ္ၿပီး အေျခမက်ျပန္ဘူး။ အခုေတာ့ ဘ၀က အိမ္ငွားေနရတဲ႔ အျပင္ ႏိုင္ငံပါ ငွားေနရတယ္။ ၃-၄ ႏွစ္ၾကာရင္ေတာ့ အိမ္တစ္လံုး ၀ယ္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္ေပမယ့္ အပိုင္ ႏိုင္ငံမွာေနဖို႔ကေတာ့…….. ေ႐ႊျပည္ေတာ္ရယ္.. ေမွ်ာ္ေလတိုင္း.. …..

Monday, November 05, 2007

Beef Noodle

ဒီေလာက္ အစားအေသာက္ ေပါတဲ့ စကၤာပူမွာ ေနတုန္းက ျမန္မာျပည္က အစားအစာေတြကို သတိရၿပီး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္စားတယ္။ စကၤာပူက ထြက္လာျပန္ေတာ့လည္း စကၤာပူက အစားအေသာက္ေတြကို သတိရၿပီး လုပ္စားျပန္ေရာ။ အဲဒီမွာ သူမ ႀကိဳက္တဲ့ အစာ တစ္ခုက Beef Noodle။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႀကိဳက္ေတာ့ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနတုန္းကေတာ့ အမဲသားလည္း မစားဘူး။ အမဲအူျပဳတ္ဆို အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္လို႔ ဆိုင္က လမ္းဒီဘက္ျခမ္းမွာဆို ဟိုဘက္လမ္း ကူးၿပီး ေလွ်ာက္တယ္။ ႀကိဳက္တဲ့ သူေတြ အတြက္ေတာ့ ေမႊးတယ္ေပါ့။ ဒူးရင္းသီးလိုေလ။ တျခားႏိုင္ငံေတြ ေရာက္ေတာ့မွ အမဲသား စားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ဒီက ႏြားေတြက ဆန္စပါးစိုက္ေပးတဲ့ ေက်းဇူး႐ွင္ေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ စားလို႔လည္း ပိုႏူးညံ့ၿပီး အမဲသား ေ႐ွာင္မယ္ဆိုရင္ အစားအစာ အဆန္းအျပားေလးေတြ စားရေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလို အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ အစားႀကဴးတယ္။ စကၤာပူ ေရာက္တုန္းက အမဲအူျပဳတ္လိုမ်ိဳးကို ေခါက္ဆြဲ (နန္းႀကီးလံုး) နဲ ေရာင္းေတာ့ ပထမေတာ့ မစားရဲၾကဘူး။ ေနာက္ေတာ့ စမ္းစားၾကည့္ေတာ့ အနံ႔လည္း မျပင္းတာနဲ႔ စားျဖစ္သြားတယ္။ သိပ္ေတာ့ မႀကိဳက္လွပါဘူး။ အဲဒီဆိုင္မွာ တကယ္ႀကဳိက္တာက Beef Noodle။ အမဲသားကို အစိမ္းႏွပ္ထားတာကို ေရေႏြးထဲမွာ ခဏျပဳတ္ၿပီး နန္းႀကီးလံုးနဲ႔ ေကာ္ရည္နဲ႔ စားရတာ။ Gravy လို႔လည္း ေခၚတယ္ Dry လို႔ ေျပာလိုက္လည္း ရတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ Gravy စားမလား Soup စားမလား ရတယ္။ Soup ဆိုရင္ေတာ့ အမဲျပဳတ္ရည္နဲ႔ ခပ္က်ဲက်ဲ ခပ္သြက္သြက္ေပ့ါ။

အခုလည္း လုပ္စားမယ္ဆိုၿပီး စမ္းလုပ္ၾကည့္တယ္။ သူတို႔ လုပ္တဲ့ အတိုင္း ဟုတ္ခ်င္မွေတာ့ ဟုတ္မယ္။ အမဲသားေတြ ကီလို၀က္ေလာက္ ၀ယ္ထားၿပီး ေရခဲေသတၱာ (Freezer) ထဲမွာ ခဲထားတာကို ထုတ္ၿပီး ေရခဲမေပ်ာ္ခင္ မာမာေလး ျဖစ္ေနတုန္း လက္သန္းေလာက္ အ႐ွည္၊ တက္ႏိုင္သေလာက္ ခပ္ပါပါး လွီးတယ္။ ေရခဲမ႐ိုက္ထားတာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းမွာပါ။ ေရခဲ႐ိုက္ထားေတာ့လည္း ပါးပါးလွီးလို႔ ပိုလြယ္တာေပါ့။ ညကတည္းက လွီးထားၿပီး ဆားနယ္၊ ႐ွာလကာရည္ (Vinegar) အမည္းေရာင္နဲ႔ နယ္၊ သံပုရာသီး နည္းနည္း ၫွစ္ၿပီး ေရခဲေသတၱာ (Refrigerator)ထဲ ျပန္ထည့္ထားလိုက္တယ္။ မနက္က်ေတာ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ လွီးရတယ္။ ႀကံမဆိုင္ကို ၀ယ္လာတဲ့ အတိုင္းကို ေရ ႏွစ္ထပ္၊ သံုးထပ္ေလာက္ ေဆးၿပီး ေသးေသးေလးေတြ ရေအာင္လွီးတယ္။ တကယ္တမ္း စားတဲ့ အခါက်ေတာ့ ႀကံမဆိုင္ကပဲ အအီေျပေစတာေလ။ ပဲပင္ေပါက္ကို ေရေႏြးေဖ်ာထားတယ္။ တ႐ုတ္နံနံ ကို ႏုတ္ႏုတ္စင္းထားတယ္။ ေ႐ွာက္ရြက္ရရင္ ေ႐ွာက္႐ြက္ကို ပါးပါး လွီးတယ္။ သူတို႔ ဆီမွာ ၀ယ္စားတုန္းကေတာ့ ေ႐ွာက္႐ြက္ မပါပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ထည့္စားတာ။ ေနာက္ၿပီး ဆိုင္မွာ စားရင္ ေကာင္းတာက ငရုတ္ခ်ဥ္။ သူတို႔ဟာက င႐ုတ္သီးကို ေထာင္းထားတာကို ေရက်ဲက်ဲနဲ႔ ဆိုေတာ့ င႐ုတ္ဆီလိုလည္း မဟုတ္ဘဲ စားလို႔ေကာင္းတယ္။ အသားဖတ္ေလးေတြကို င႐ုတ္ခ်ဥ္နဲ႔ တုိ႔စားလို႔ အင္မတန္ေကာင္း။

စားခါနီးက်မွ ေကာ္ရည္ကို က်ိဳတယ္။ ၆ေယာက္စာေလာက္ဆို ေကာ္မႈန္႔ (Corn Starch) ကို လဘက္ရည္ဇြန္း ၁၀ ဇြန္း ေမာက္ေမာက္ကုိ ေရေအးနည္းနည္းနဲ့ ေဖ်ာ္ၿပီး က်ိဳတယ္။ ပူလာမွ ေရေႏြးထပ္ထည့္ၿပီး တစ္အိုးစာ က်ိဳတယ္။ ေမႊေနတုန္း အေရာင္ရေအာင္ ပဲငံျပာရည္ အျပစ္ရည္ထည့္၊ ပိုေမႊးေအာင္ အက်ဲလည္းထည့္၊ ဆားခပ္၊ ၾကက္သားမႈန္႔ နည္းနည္းပါ ခပ္လိုက္တယ္ (အခ်ိဳမႈန္႔အစား)။ ေမႊရင္း ေမႊရင္းနဲ႔ ေကာ္ရည္ေတြက ျပစ္ေစးလာေတာ့ မီးေလွ်ာ့ၿပီး တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ပဲ ေမႊေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္အိုးတစ္လံုးနဲ႔ ေရေႏြးက်ိဳထားၿပီး ေလညွင္းပြင့္ ၃-၄ ပြင့္ေလာက္ ပစ္ထည့္ထားတယ္။ ဒီအိုးက အမဲသား ျပဳတ္ဖို႔။ ေနာက္ထပ္ အိုးတစ္လံုးနဲ႔လည္း ေရေႏြးက်ိဳထားျပန္တယ္။ ဒီဟာက မုန္႔ဖတ္ကို ေရေႏြးေဖ်ာဖို႔။

စားခါနီးက်မွ မုန္႔ဖတ္ေတြကို ေရေႏြးေဖ်ာေနခ်ိန္မွာ အမဲသား တစ္ခါစားစာကို သူ႔အိုးထဲ ထည့္ျပဳတ္လိုက္တယ္။ မုန္႔ဖတ္ေတြ အေတာ္အတန္ ႏူးညံ့သြားၿပီး ဆိုမွ စားမယ့္ ပန္းကန္ထဲထည့္၊ အမဲသားကလည္း တစ္မိနစ္ေလာက္ပဲ ပြက္ပြက္ ဆူေနတဲ့ အိုးထဲမွာ ျပဳတ္ၿပီးထည့္၊ ေကာ္ရည္ ေယာက္ခ်ိဳ တစ္ဇြန္းေလာက္ ထည့္လိုက္ၿပီး ပြဲျပင္ေပးလိုက္တယ္။ စားမယ့္သူက အခပ္ေတြ၊ အရြက္ေတြ သူဘာသူ ႀကိဳက္သေလာက္ ထည့္စားပါေစ။ င႐ုတ္ေကာင္းေလးပါ ခပ္လည္း ခပ္ပါေစ။ င႐ုတ္ဆီနည္းနည္း ထည့္စားလည္း ပိုေကာင္းတယ္။ လာစားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ၿမီး႐ွည္နဲ႔ တူတယ္ ဆိုမွပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လည္း ဟုတ္သားပဲ ေတြးမိတယ္။ ၿမီး႐ွည္ကေတာ့ ၀က္သားနဲ႔၊ ပဲငပိနဲ႔ လုပ္ထားတာေပါ့။ ေကာ္ရည္ကလည္း ျပစ္ျပစ္တံုးတံုးပါ။ ဒီလိုနဲ႔ စားလိုက္ၾကတာ အီသြားေတာ့ လွည့္ေတာင္ မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ေပမယ့္ မုန္႔ဖတ္ေတြနဲ႔ အမဲသား နည္းနည္း က်န္ေနေသးပါတယ္။ အမဲသား ထည့္ျပဳတ္တဲ့ အိုးကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို အဆီက်ေနပါၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ ညေနစာကို အဲဒီ ျပဳတ္ရည္ထဲ က်န္တဲ့ အမဲသားေတြထည့္ မုန္႔ဖတ္ေတြထည္ၿပီး Soup လုပ္ေသာက္ လိုက္တယ္။ ေ႐ွာက္႐ြက္ေတြ ဘာေတြ ခပ္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ေမႊးသြားၿပီး ေသာက္လို႔ ေကာင္းသြားေတာ့ အျပတ္ ႐ွင္းပစ္လိုက္ေတာ့တယ္။

ဒီလို Beef Noodle က စကၤာပူမွာ ေနရာတိုင္းလိုလို မွာ ရႏိုင္ၿပီး ေနာက္တစ္မ်ိဳး စားခဲ့ရေသးတယ္။ သူကေတာ့ ဘိုအရသာ။ မုန္႔ဖတ္က Spaghetti မုန္႔ဖတ္ကို Beef Stew နဲ႔စားရတာ။ Stew ကေတာ့ ဘိုစတိုင္ ခ်က္ထားတာ။ ႐ွမ္းမုန္ညင္းခ်ဥ္လို မ်ိဳး (အဲဒီေလာက္ေတာ့ မျပင္းဘူး) လည္းထည့္ေပးတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳး Food Republic မွာ စားခဲ့တဲ့ တ႐ုတ္ျပည္ နယ္တစ္နယ္က (ယူနန္လား မသိ) Beef Noodle။ Beef Stew လိုမ်ိဳးပဲ။ အဲဒီေလာက္ မျပစ္ဘဲ အရည္နည္းနည္း က်ဲက်ဲ နဲ႕စားရတယ္။ သူမွာ ထူးျခားတာကေတာ့ မုန္႔ဖတ္ပဲ။ မုန္႔ဖတ္က ဂ်ံဳလံုးႀကီးကို ဓားနဲ႔လွီးလွီးၿပီး ေရေႏြးထဲကို ထည့္လိုက္ေတာ့ က်က္သြားတာ။ အဲဒါေတြနဲ႔ စာရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်က္စားတဲ့ Beef Noodle က အရသာ မျပင္းဘဲ လုပ္ရလြယ္တဲ့ Noodle တစ္မ်ိဳးပါပဲ။

Film