Sunday, February 24, 2008

အခမဲ့ ဗိုက္ႀကီးျခင္း - ၂

ဒီလိုနဲ႔ ဓါတ္ခြဲခန္းက အေျဖရေတာ့ ဆရာ၀န္ (GP) ဆီျပန္သြားပါတယ္။ အဲဒီက်မွ GP က Private ေဆး႐ံုသြားမလား Public သြားမလား ေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က Health Insurance မ၀ယ္ရေသးေတာ့ Public ဆီပဲ သြားမယ္ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ က်န္းမာေရး အာမခံက ၀ယ္ထားလည္း ၀ယ္၀ယ္ၿပီးခ်င္း သံုးလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူးေလ။ ၁ ႏွစ္တိုင္သည္ ၆လ တိုင္သည္ ေစာင့္ရဦးမယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တာပဲ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ လူေတြက မက်န္းမာေတာ့မွပဲ အာမခံ ထားၾကေတာ့မွာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ ေနရာနားက ခ႐ိုင္ေဆး႐ံု (Hornsby Ku-ring-gai Hospital) ကို ၫြန္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ကေတာ့ အားေပးတယ္။ သူမွာ သားသမီး ၃ ေယာက္႐ွိတာ ပထမ ကေလးကိုပဲ Private ေဆး႐ံုမွာ ေမြးတယ္။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္ကို အဲဒီ ေဆး႐ံုမွာ ေမြးတာတဲ့။ သူငယ္ခ်င္း မိသာစုကလည္း အဲဒီေဆး႐ံုမွာပဲ သူတို႔ သမီးေလးကို ေမြးတာေလ။

အဲဒီဆရာ၀န္နဲ႔ ေဆးခန္းကေတာ့ အိမ္နားမွာ နီးေတာ့ သြားျဖစ္တယ္။ သမီးတုန္ အတြက္ ကာကြယ္ေဆး ထိုးဖို႔လည္း သြားရ၊ တစ္ခါတစ္ေလ ဖ်ားသလိုလို ျဖစ္ရင္လည္း သြားရတယ္။ စကၤာပူမွာ တုန္းကေတာ့ ကေလးအတြက္ဆို ကေလး အထူးကုဆီပဲ သြားတယ္။ အခုက်ေတာ့ အေထြေထြကုနဲ႔ ျပရတာ စိတ္ေတာ့ သိပ္မခ်သလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူမွာ ကေလး ၆ လေလာက္ အထိပဲ ေနတာေတာင္ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ အဲဒီ ေဆးခန္းမွာ သံုးခဲ့ရတယ္။ ဒါေတာင္ ေမြးေမြးၿပီးခ်င္း ၃-၄ရက္မွာ အသား၀ါလို႔ ေဆး႐ံုတက္ရတဲ့ အတြက္ ၁၅၀၀ ေက်ာ္ မပါေသးဘူး။ အဲဒီ တစ္ေထာင္ဆိုတာ ကာကြယ္ေဆးထိုးတာနဲ႔ ပံုမွန္ စစ္ေဆးတဲ့ အတြက္ပဲ ႐ွိေသးတယ္။ ကာကြယ္ေဆးကလည္း တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ေစ်းႀကီးပါတယ္။ Rotavirus ကာကြယ္ေဆးတို႔ Pneumococcal vaccines တို႔ဆို အေတာ္ ေစ်းႀကီးတယ္ ေျပာလို႔ရတယ္။ ေၾသာ္ဇီမွာေတာ့ ကာကြယ္ေဆးထုိးတာေရာ အေထြေထြကုနဲ႔ ျပတာေရာက အခမဲ့ပါပဲ။ Medicare ကပဲ ေပးသြားပါတယ္။

ေဆး႐ံုက ခ႐ိုင္ေဆး႐ံုလိုမ်ိဳးဆိုေတာ့ အေတာ္ႀကီးပါတယ္။ အေဆာက္အအံုေတြကေတာ့ အႀကီးႀကီးေတြ အသစ္ေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဧရိယာ က်ယ္က်ယ္ေပၚမွာ ဟိုနားမွာ တစ္ေဆာင္ ဒီနားမွာ တစ္ေဆာင္ပါ။ တခ်ိဳ႕ အေဆာင္ေတြက နည္းနည္းႀကီးၿပီး တခ်ိဳ႕အေဆာက္ေတြကေတာ့ လူေနအိမ္ သာသာေလးေတြပါ။ ရန္ကုန္ အေထြေထြ ေဆး႐ံုႀကီးလိုပဲ အုတ္နီနီ အေဆာင္ေတြကို ျမင္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္တာေတာ့ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္(ပင္မ) အထဲက ဆရာေတြ ေနဖို႔ ေပးထားတဲ့ အုတ္နီနီ အိမ္ပုေလးေတြလိုပါပဲ။ ခ႐ိုင္ေဆး႐ံုဆိုေပမယ့္ လူလာတာ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ ေအးေအးလူလူပါပဲ။

စကၤာပူမွာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ဖူးတဲ့ ေဆး႐ံုေတြက Public ပဲျဖစ္ျဖစ္ Private ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတြက စည္ကား ၀န္ထမ္း နာစ္ေတြက အေျပးအလႊားပါပဲ။ စကၤာပူမွာတုန္းက သူမ အစာအိမ္ေယာင္သလို ျဖစ္လို႔ SGH (Singapore General Hospital) ကို ေရာက္ရပါေသးတယ္။ အဲဒီေဆး႐ံုႀကီးကေတာ့ ၀င္းကလည္း အေတာ္က်ယ္ၿပီး အထဲက အေဆာင္ေတြကလည္း အေတာ္ႀကီးၿပီး တခ်ိဳ႕ေတြက အသစ္ေတြပါ။ Health Science Authority တို႔လိုမ်ိဳးေတြ National Heart Centre တို႔ National ဘာ စင္တာ ညာစင္တာေတြလည္း ႐ွိပါတယ္။ ျမန္မာ နာစ္မေလးေတြလည္း သင္တန္းတက္ေနတာ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က ဘူဇြာေတြ၊ အာဏာ႐ွင္ေတြ လာလာတက္တဲ့ Raffles Hospital ကိုလည္း လူမမာေမး ေရာက္တတ္ပါေသးတယ္။ အလုပ္ ကိစၥနဲ႔ CGH (Changi General Hospital)တို႔ အသစ္ေဆာက္ထားတဲ့ KKH (KK Women’s and Children Hospital) တို႔ TTSH (Tang Tok Seng Hospital) တို႔ကိုလည္း ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီ အေဆာက္အဦးေတြကေတာ့ ေဆး႐ံုနဲ႔ မဆိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ပ်ံလန္ေနတာပဲ။ စကၤာပူမွာ ေရာက္ဖူးတဲ့ ေဆး႐ံုေတြထဲမွာ နည္းနည္း ေဟာင္းတာဆိုလို႔ NUH (National University Hospital) တစ္ခုပါပဲ။

KKH

TTSH

CGH

စကၤာပူမွာ ဆရာ၀န္ေတြနဲ႔ ပက္သတ္ၿပီးေတာ့ သတိထားမိတာေတာ့ ေတြ႔ဖူးတဲ့ အထူးကု ဆရာ၀န္ေတြက အင္မတန္ ေအးေဆးၿပီး စကားေျပာ ခ်ိဳသာ ညင္သာပါတယ္။ ကိုယ္ေျပာတာကို ေသခ်ာ နားေထာင္တယ္။ အခ်ိန္ေပး ေဆြးေႏြးတယ္။ ပိုက္ပိုက္ကလည္း အနည္းဆံုး ၅၀ က စေပးရတာကိုး။ ေတြ႕ဖူးတဲ့ အေထြေထြကုေတြကေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ ပံုမွန္ေမးခြန္းေတြကို စက္ေသနတ္ ပစ္သလိုေမးမယ္ လူကို ဘတ္ဘတ္ ဘတ္ဘတ္နဲ႔ ဟုိစမ္း ဒီစမ္း အျမန္လုပ္မယ္။ ကိုယ္က ေဆြးေႏြးခ်င္ရင္ေတာင္ ၾကည္သလိုလို မၾကည္သလိုလိုနဲ႔။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဗီဇာအတြက္ ေဆးစစ္ေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ပဲ။ ဒီထက္ ဆိုးတာကေတာ့ ဗမာ ဆရာ၀န္ပဲ။ တစ္ေခါက္သြားျပပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဗမာဆရာ၀န္ဆိုတာ သိလို ေ႐ြးၿပီး သြားျပတာ မဟုတ္ဘူး။ ေနတဲ႔နားက ေဆးခန္းမွာ သြားျပတာ သူက အဲဒီမွာ ထိုင္တာ။ ပထမေတာ့ ဗမာဆရာ၀န္ဆိုတာ သိလိုက္ရလို႔ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေနာက္မွ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္က အင္မတန္ စပ္စုတယ္။ ဟိုေမး ဒီေမးလုပ္။ ေမးလို႔ ေျပာျပထားေတာ့လည္း အမွတ္မ႐ွိဘူး။ လူကို အလုပ္ၾကမ္း သမားလိုလို ဆက္ဆံတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္။ ဗမာ ဆရာ၀န္ ဆိုေတာ့ ဗမာလို ႐ွင္းျပလို႔ရလို႔ လာတာ ေကာင္းတယ္တဲ့ တျခားမွာဆို ေျပာျပဖို႔ မလြယ္ဘူးတဲ့။ တစိတ္တပိုင္းေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဗမာလို ေျပာလို႔ရရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က ေဆးပညာ စကားလံုးေတြ မတတ္ေပမယ့္ တျခားဆရာ၀န္ေတြနဲ႔ေတာ့ ကိုယ္ခံစားေနတာကို ေျပာျပလို႔ ရပါေသးတယ္။ ကိုယ္တင္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ ဗမာေတြ အားလံုး ဗိုက္နာ ေခါင္းကိုက္ကေတာ့ ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဒီ ဗမာဆရာ၀န္ေတြပဲ ဗမာေတြကို အထင္ေသးၿပီး ဆက္ဆံတာ။ ျမန္မာျပည္က ရပ္ကြက္ထဲက ဆရာ၀န္ေတြနဲ႔မ်ား ကြာပ။ ျမန္မာျပည္မွာဆို ဆရာ၀န္နဲ႔ လူနာက နည္းနည္းေတြ႔တာ ၾကာရင္ မိသားစုလိုေတာင္ ခင္သြားတာ။ အဲဒီ ဗမာဆရာ၀န္ကုိ အနာၾကည္းဆံုးကေတာ့ ေဆးထိုးေပးလိုက္တာကိုပဲ။ ဗမာေတြ ေဆးထိုးေပးရင္ ေရာဂါေပ်ာက္တယ္ ဆိုၿပီး ယံုထားတဲ့ ငဖ်င္းေတြဆိုၿပီး ဗမာ ကိုယ္တိုင္က ထင္ေနတာကို နာၾကည္းတာ။

ထားပါေတာ့ ဒီလို စကၤာပူက အပ်ံစား ေဆး႐ံုေတြကို ေတြ႔ဖူးထားေပမယ့္ ဆစ္ဒနီ ဆင္ေျခဖံုးရဲ႕ ေအးေအးသာသာ အေနအထားကို သိထားၿပီးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ဒီလို အုတ္နီနီ အေဆာက္အဦးေလးေတြကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ သိပ္ေတာ့ မအံ့ၾသပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ လာတာကလည္း Information & Technology Science Park လိုမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူးေလ။ ေဆး႐ံုကလည္း ျဖစ္ေနေတာ့ သမားဆို အိုမွ လိုမ်ိဳးကလည္း ျဖစ္ေနျပန္ အိုတဲ့ ေဆး႐ံုကပဲ အစဥ္အလာ႐ွိသလို ျဖစ္ေနျပန္ဆိုေတာ့ အေဆာက္အဦးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေထြအထူး မခံစားလိုက္ရပါဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သားဖြားေဆာင္က အသစ္ႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပင္မေဆာင္နဲ႔ တခ်ိဳ႕အေဆာင္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္သစ္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အေဟာင္းနဲ႔ အသစ္ကေတာ့ ဒြန္တြဲေနတုန္းပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ဒီေဆး႐ံု (Hornsby Ku-ring-gai Hospital) က ကုတင္ ၁၀၀၀ ဆန္႔ ေဆး႐ံုဆိုေတာ့ အေတာ္ႀကီးတယ္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေဆး႐ံု မသြားခင္ အေထြေထြကု ဆရာ၀န္က ေဆး႐ံုက ဖုန္းဆက္ခုိင္းပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ေတာ့ လိပ္စာေတြ၊ ကို္ယ္၀န္႐ွိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီေတြ ေမးၿပီး ရက္ခ်ိန္းေပးပါတယ္။ ၾကားထဲမွာ သူတို႔က ျဖည့္ဖို႔ေဖာင္ေတြကို စာတိုက္က ပို႔လိုက္ပါတယ္။ ႀကိဳတင္ ျဖည့္ထားဖို႔ရယ္ လိုအပ္တဲ့ စာ႐ြက္ စာတမ္းေတြ စုထားဖို႔ မွာထားပါတယ္။ ေဆး႐ံုေရာက္ေတာ့ Admission အရင္လုပ္ ၿပီးေတာ့မွ သားဖြားေဆာင္ကို သြားရပါတယ္။

(ဆက္ေရးမည္။)

4 comments:

Anonymous - 2/24/08, 4:30 AM

I think you dont have to feel a fuss about that loser as he or she is showing off his own insecurity and inferiority complex. I mean it is natural for the some folks to patronize on new comers as if they have conquered the earth or the world is theirs to play. It is natural for pygamies to play giants.

Andy Myint - 2/25/08, 10:26 PM
Nice talking.. right.. no hard feeling to such person..
Anonymous - 3/10/08, 5:48 AM

There are two major problems in overseas Burmese (and other minorities) communities in more affluent countries.

1) New comers are not prepared for challenges in the promised land. They think opportunites will come by while they are waiting at home.

2) Those who arrived earlier, relatively established (to new comers) may try to patronize or exploit or mis inform new comers.

In UK, an Chinese (all Non Indian Asians are called Chinese in UK) student, professional or business traveller might receive the worst treatment from an Asian waitress or waiter in a quite posh restaurant or even some cheap Asian eatries outlets.

In United States, those who have immigrated earlier will de-moralize new comers that without a local education, one will never make it, and will even suggest a Master degree holder with some professional experience to enroll in a community colleges those offer AGTI or Polytechnic level education.

Some tactics for a new immigrant who try to make it in new land to thwart those unwanted insults are to get a good job, to buy a biger house, to drive a better car, to dress well, to groom a superior manners, to fake a native accent, to show off with conspcious spending. But those may not worth to give a shit to fellow Burmese or Asians or blacks or whites as at the end of the day, it is you who matters.

So while new commers should strive hard to improve themselves and their families and friends, seniors should be more supportive and less negative towards new comers. You dont have to let them stay at your home if you worry that you wake up in the middle of the night hearing some noises in your daughter's room, but you can always morally support them and at least dont de motivate them. Afterall you were in their shoes not long ago. Weren't you?

Andy Myint - 3/11/08, 9:51 AM
Dear Reader, many thanks for long comment and explaining issue and culture in UK & US. It gives me some thoughts. Thanks again.

Post a Comment

Many thanks for dropping a comment…

Film