Tuesday, February 26, 2008

အခမဲ့ ဗိုက္ႀကီးျခင္း - ၃

သားဖြားေဆာင္ႀကီးက အသစ္ပါ။ ေရာက္ေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိလို႔ ေကာင္တာမွာ သြားေမးေတာ့လည္း ထုိင္ေစာင့္ေနပါတဲ့။ အလွည့္က်ရင္ ေခၚလိုက္မယ္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ရက္ခ်ိန္းယူဖို႔ ဖုန္းဆက္ကတည္းက လုိခ်င္တဲ့ အခ်ိ္န္ကို ေျပာျပထားေတာ့ သူတို႔က သူတို႔ ဘာသာ စီစဥ္ၿပီး သူ႔အခ်ိန္က်ရင္ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေခၚေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ပထမဆံုး အႀကိမ္ဆိုေတာ့ ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ ၿပီးေတာ့ ဘာစာအုပ္မွလည္း ထပ္စရာမလို က်ဴး (Queue) နံပါတ္ေတြ ဘာေတြလည္း (စကၤာပူမွာလို) ယူစရာမလို ဆိုေတာ့ နားမလည္စြာ စိတ္မ႐ွည္ စိုးရိမ္စြာနဲ႔ပဲ ေစာင့္ေနရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ နာစ္မႀကီး တစ္ေယာက္က နာမည္ေခၚၿပီး လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမတ္ႏိုးေလးကို ခ်ီၿပီး လိုက္သြားပါတယ္။ အရပ္ေတြ ဘာေတြတိုင္း၊ ေပါင္ေတြ ဘာေတြ ခ်ိန္လုပ္ပါတယ္။ ေပါင္ခ်ိန္စက္ကေတာ့ လက္တံနဲ႔ ဟာပဲ။ Made in England ဆုိၿပီး အခိုင္အခံ့နဲ႔ ပံုစံကေတာ့ နည္းနည္း ဂႏၶ၀င္ ဆန္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာေတာ့ ေဆးခန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ေပါင္ခ်ိန္စက္ေတြ မ်ားတယ္။

ပထမဆံုးေန႔မွာ နာစ္မႀကီးနဲ႔ပဲ ေတြ႕ရတာပါ။ ၀မ္းဆဲြသည္ (Midwife) ေပါ့။ သူက ေမးခြန္းေတြ ေမးၿပီး ကြန္ျပဴတာထဲ ႐ိုက္ထည့္ေနပါတယ္။ သူမကို ဘာေရာဂါေတြ ျဖစ္ဖူးသလဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း က်န္းမာေရးနဲ႔ ဆိုင္တာေတြေမးပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္ အဖိုးအဖြားေတြမွာေရာ ဆီးခ်ိဳ ႐ွိလား၊ ေသြးတိုး႐ွိလား စသည္စသည္ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တတ္တဲ့ ေရာဂါေတြ ေမးပါတယ္။ ကေလး ေမြးဖူးတယ္ဆိုေတာ့ ကေလးေမြးတုန္းက အေၾကာင္းေတြ (႐ိုး႐ိုး ေမြးတာလား။ ရက္ေစ့မွ ေမြးတာလား။) စသည္ စသည္ ေမးၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။ ဗိုက္ကိုေတာ့ လံုး၀ ကိုင္ေတာင္ မၾကည့္လိုက္ပါဘူး။ ဘာေဆးေသာက္ေနသလည္း ဆိုေတာ့ ေဖာလစ္အက္ဆစ္နဲ႔ သံဓါတ္ေဆး ေသာက္ေနတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ကြန္ျပဴတာထဲမွာ မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ဘာေသာက္ ညာေသာက္လည္း မေျပာလိုက္ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဟိုေျပာ ဒီေျပာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အခုမွ ၾသစေၾတးလ်ကို ေျပာင္းလာတာတို႔ ဒီမွာ ေဆြမ်ိဳးေတြ ဘာေတြ မ႐ွိဘူးဆိုေတာ့ သနားသြားၿပီး ဆက္သြယ္ရမည့္ ေနရာေတြ အခ်က္အလက္ေတြ ေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ပါတ္ ျပန္လာဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာေတာ့ ဆရာ၀န္က သူ႔အခ်ိန္ကုန္မွာ စိုးလို႔ လူနာမွတ္တမ္း ကတ္ေပၚမွာပဲ အျမန္ ေကာက္ျခစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပထမဆံုးေန႔ သြားကတည္းက Ultra-sound နဲ႔ အေျခအေနကို အစ အဆံုး ျမင္ေနရေတာ့ စိတ္ေအးရပါတယ္။ ဥပမာ အႁမြာဟုတ္ မဟုတ္တို႔၊ သားဥႁပြန္မွာ သေႏၶ သြားတည္ေနတာလား တို႔ကေတာ့ Ultra-sound နဲ႔ဆိုမွ ျမင္ႏိုင္တာေလ။ ဒီမွာေတာ့ ပထမဆံုးေန႔က ဒီလိုပဲ ေမးဟယ္ ေျဖဟယ္နဲ႔ ကုန္သြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗိုက္က ၄လေလာက္ ႐ွိေနပါၿပီ။

ေနာက္တစ္ပါတ္ သြားမွ ဆရာ၀န္နဲ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ကေတာ့ အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီးနဲ႔ တူပါတယ္။ အေသအခ်ာေတာ့ မသိလိုက္ရဘူး။ သူလည္း ဒီလိုပဲ ေမးတယ္၊ ေျဖတယ္ပါပဲ။ သူကေတာ့ ဓါတ္ခြဲခန္းက အေျဖေတြကို အေသအခ်ာ ၾကည့္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ထပ္လိုတဲ့ အတြက္ ေသြးျပန္စစ္ခိုင္းပါေသးတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ဒီဆရာ၀န္လည္း ဓါတ္ခြဲခန္း အေျဖေပၚ မူတည္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ် ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် လုပ္ရတာပါ။ သူ႔အလွည့္မွာေတာ့ တစ္ခု ပိုလာတာက ဗိုက္ကို ကပ္ၿပီး အသံခ်ဲ႕စက္ေလးနဲ႔ ကေလးႏွလံုး ခုန္သံကို ၾကားရပါတယ္။ အစကတည္းက ဗိုက္သာႀကီးလာတာ ဘာမွန္း ညာမွန္း မသိေသးေတာ့ ကေလး ႏွလံုးခုန္သံ ၾကားလိုက္ရမွ ရင္ေအးသြားပါေတာ့တယ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးက ကေလး ႏွလံုးသံကို ၾကားေစၿပီး ေပ်ာ္သလားလို႔ ေမးေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။

စိတ္ထဲမွာေတာ့ စကၤာပူမွာလို Ultra-sound နဲ႔ အေသအခ်ာ မျမင္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ေတာ့ ပူပါေသးတယ္။ ကေလးက ဘယ္နားမွာမွန္း ဘယ္လို ေနမွန္း မသိရ။ ကေလးမွ မူမွန္ရဲ႕လား သို႔ေလာ သို႔ေလာေတာ့ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ ဆရာ၀န္က Detailed Scan လုပ္ဖို႔ ေျပာလိုက္လို႔။ အခ်ိန္ကလည္း တန္ေနၿပီေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ခရစ္စမတ္ ကာလဆိုေတာ့ ဇန္န၀ါရီမွ လုပ္လို႔ ရလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္က်မွပဲ ကေလးရဲ႕ အေျခအေန ေကာင္းတာကို အေသအခ်ာ သိလိုက္ရပါတယ္။ ေယာက္်ား ကေလးဆိုတာပါ သိလိုက္ရလို႔ ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ က်န္တာေတြ အားလံုးက ပိုက္ဆံေပးစရာ မလိုပါဘူး။ Medicare ကတ္ေလး ျပလိုက္႐ံုပါပဲ။ Detailed Scan အတြက္ေတာ့ ကိုယ့္ပိုက္ဆံကို စိုက္ေပးထားၿပီး ေနာက္မွ ျပန္ေတာင္းရတာပါ။ အျပည့္ မရပါဘူး။ ၄ပံု ၃ပံုေလာက္ ျပန္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါတစ္ခုတည္းပဲ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပိုက္ဆံ ေပးရတာပါ။ က်န္တာေတြကေတာ့ အခမဲ႔ပါ။ ေဆးေတြ ဘာေတြေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ၀ယ္ေသာက္ရပါတယ္။ ကေလး ကာကြယ္ေဆးကေတာ့ အခမဲ႔ပါ။

ေနာက္တစ္ခါ ေဆး႐ံု သြားရေတာ့ ၀မ္းဆဲြသည္ နာစ္မနဲ႔ပဲ ေတြ႕ရတာပါ။ အဲဒီလိုပဲ နာစ္မနဲ႔ ေတြ႕ရမည့္ အလွည့္မွာ နာစ္မနဲ႔ ေတြ႕။ ဆရာ၀န္နဲ႔ ေတြ႕ရမည့္ အလွည့္မွာ ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေခါက္နဲ႔ တစ္ေခါက္ေတြ႕ရတဲ့ နာစ္မကလည္း မတူပါဘူး။ အလွည္႔က်တဲ့ နာစ္မနဲ႔ပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔က Record ေတြကို အေသအခ်ာ သိမ္းထားတယ္ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ စကၤာပူမွာလို ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ အၿမဲ ေတြ႔ရလည္း သူက ကို္ယ္ကို မွတ္မိဦးမွေလ။ သူလည္း Record ျပန္ၾကည့္ ရတာပါပဲေလ။ ေတာ္ေသးတယ္ ဒုတိယ ကေလးမို႔လို႔။ ပထမကေလး ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွန္းမသိ ညာမွန္းမသိ ျဖစ္ေနဦးမယ္။ စိုးရိမ္ေနရဦးမယ္။ ေနာက္ၿပီး အစစ အရာရာက Free ဆိုေတာ့ တန္တယ္ေလ။ (Free ပဲ ဆိုပါေတာ့။ တစ္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ ကိုယ့္၀င္ေငြထဲက Medicare အတြက္ဆိုၿပီး ၁.၅% ေပးရတာကို တန္ေအာင္ သံုးေပးရမယ္..ဟင္းဟင္း)။

အဓိက ႀကိဳက္တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ နာစ္မေတြက အရမ္းကို ဂ႐ုစိုက္ပါတယ္။ ဘိုေတြက ဂ႐ုမစုိုက္ရင္လည္း မရဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကသာ ဂ႐ုမစုိက္တာေတြကို ႐ိုးဟုိးဟုိးေနတာ။ အဲဒီလိုနဲ႔ က်င့္သားရလာေတာ့ သူတို႔ေတြ ကို္ယ့္ကို ဂ႐ုတစိုက္႐ွိေနရင္ေတာ့ မေနတတ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အခ်ိန္ေပး ေဆြးေႏြးတယ္။ အေသအခ်ာ ႐ွင္းျပတယ္။ တစ္ေခါက္ တစ္ေခါက္ အေတာ္ၾကာပါတယ္။ အနည္းဆံုးကေတာ့ နာရီ၀က္ပဲ။ ကိုယ္ေျပာသမွ်ကိုလည္း ကြန္ျပဴတာထဲ မွတ္ထားတယ္။ စနစ္တက်လည္း ႐ွိတယ္။ ကေလးေမြးဖူးထားေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဘာလိုမယ္ ညာလိုမယ္ သိေနတာလည္း ပါတယ္။ သိပ္စိတ္မပူရေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ကေလးေမြးတာကေတာ့ ၀မ္းဆြဲသည္ေတြက ကၽြမ္းေနေလာက္ပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္မွာလည္း ဒီလိုပဲ ဆိုေတာ့ သိပ္ စိတ္မပူေတာ့ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္က နာစ္မေတြဆို ကေလးေခါင္းကို (ဗိုက္အျပင္ကေန) ကိုင္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ကေလးက ဘယ္ႏွေပါင္ ႐ွိတယ္၊ ကေလးက ပက္လက္လား ေမွာက္ရင္လား တန္းေျပာႏိုင္တယ္ဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာဆို ၀မ္းဆြဲသည္ နာစ္မႀကီး တစ္ေယာက္ ႐ွိတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူေမြးေပးထားတာဆိုၿပီး လမ္မွာေတြ႔ရင္ လာစမ္း.. ငါေမြးေပးထားတဲ႔ ေကာင္ကမ်ားဆိုၿပီး ေခါင္း ေခါက္ေခါက္သြားတတ္တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ေဆး႐ံုမွာ ေမြးလို႔။

အခုေတာ့ ဒုတိယ ကေလးမို႔လို႔လည္း သိပ္မသည္းေတာ့တာေရာ၊ ကိုယ္က နည္းနည္း ပါးပါး နားလည္ေနတာေရာ ဆိုေတာ့ စိတ္ပူစရာ မ႐ွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဆး႐ံုမွာ Ultra-Sound စက္ အစုပ္ကေလး တစ္လံုးမွာ မ႐ွိတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀င္မက်ဘူး။ ထီေတြ ဘာေတြ ေပါက္ရင္ တစ္လံုးေလာက္ လႉလိုက္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ လင္မယားကေတာ့ ေျပာေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီက စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြကလည္း ဘာမွန္း မသိဘူးေလ။ Ultra-Sound စက္ကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ သူပဲ ကိုင္ရမယ္တို႔ ဘာတို႔ကလည္း ႐ွိသလား၊ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာပဲ လုပ္ရမယ္တို႔ ဘာတို႔မ်ား ႐ွိသလား၊ ဒါေတြ သိပ္လုပ္လြန္းအားႀကီးရင္ ကေလးကို ထိခိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုၿပီး မလုပ္တာလား ကိုယ္မွ မသိႏိုင္တာ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကေလးေရာ လူႀကီးေရာ က်န္းမာရင္ ေတာ္ပါၿပီ။ ။

4 comments:

Anonymous - 2/28/08, 2:44 PM

မိခင္ေရာ ကေလးပါ က်န္းမာေၾကာင္း သိရလုိ႕ ၀မ္းသာပါတယ္... အင္း.. ေကာင္းလုိက္တာ အခမဲ့ (နီးနီး) ဗုိက္ၾကီးခြင့္ရတာကုိ..

Andy Myint - 2/29/08, 9:19 PM
ဟုတ္ပါတယ္ စာဖတ္သူ... ဘယ္မွာ ေမြးေမြး မိခင္ေရာ ကေလးပါ က်န္းမာဖို႔က အေရးႀကီးဆံုးပါပဲ။
စိုးထက္ - Soe Htet ! - 3/2/08, 10:28 PM

ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးကေတာ့ ဒီမွာ ဗိုက္ႀကီးၿပီး ကေလးေမြး မွာေတာင္ ေၾကာက္ေနတာ ... ႏိုင္ငံ ျခားသား ျဖစ္သြားမွာ စိုးလို႕ တဲ့ :P
အစစ အဆင္ေျပပါေစ ဗ်ိဳ႕ :)

Andy Myint - 3/5/08, 11:49 PM
မေၾကာက္ပါနဲ႔ ကိုစိုးထက္ရယ္.. ႏိုင္ငံသားဆိုတာ ခံယူမွ ျဖစ္တာပါ။ ကိုစိုးထက္လို ဆရာ၀န္ႀကီး တစ္ေယာက္လံုး ႐ွိေနမွေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးတာက ပိုေကာင္းတာေပါ့။

Post a Comment

Many thanks for dropping a comment…

Film