Sunday, August 10, 2008

သမီးေလးရဲ႕ တိုးတက္မႈ (၁၂လ - ၁၆လ)

သမီးေလး ျမတ္ႏိုး အေၾကာင္းေတာင္ မေရးတာ ၾကာသြားတယ္။ ဒီလို မေရးျဖစ္တဲ့ ကာလ မွာပဲ သမီးရဲ႕ တိုးတက္မႈေတြက အရမ္းကို မ်ားေနတာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္သြားတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ျပန္ေရးရမယ္။

တစ္ႏွစ္ေက်ာ္လာတာနဲ႔ သမီးက အေတာ္ကို တတ္ေနပါၿပီ။ ဒီအေတာအတြင္းမွာ အဓိက တိုးတက္မႈကေတာ့ လမ္းေကာင္းေကာင္း ေလွ်ာက္တတ္လာတာပါပဲ။ သမီးေလး ေျခလွမ္း စလွမ္းတုန္းကကို မွတ္မိေသးတယ္။ မိဘေတြဆီ အျမန္ေျပးလွမ္းလာတာ။ ေနာက္ေတာ့ ဒီဘက္ခုံကို ကိုင္ထားရာကေန ဟိုဘက္ခံုကို လွမ္းၿပီး ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆက္တီခံုကေန တီဗီြစင္ဘက္ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ သူဘယ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို သူသိၿပီး ဒီထက္ပို ေလွ်ာက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေလွ်ာက္ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေ၀းသထက္ ေ၀းေအာင္ ေလွ်ာက္ႏိုင္ၿပီး ဧည့္ခန္းထဲမွာ အေတာ္ ေလွ်ာက္တတ္လာေတာ့ တျခား အခန္းေတြကိုပါ ေလွ်ာက္သြားၾကည့္တယ္။ ၁၂ လေလာက္မွာ လမ္းကို မလဲေအာင္ ေလွ်ာက္တတ္ေပမယ့္ လမ္းမွာ ခံုေတြ ဘာေတြ ႐ွိေနရင္ ေကြ႔ပတ္ မသြားတတ္ပါဘူး။ ခံုကို ကိုင္ၿပီး နည္းနည္းခ်င္း လွည့္ရတယ္။ ေနာက္ တစ္ပတ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ေနမွ ေကြ႕တတ္သြားတာ။ ၿပီးေတာ့မွ ေျပးတတ္သြားတယ္။



ေျပးတတ္သြားတုန္းက လမ္းေတာင္ မေလွ်ာက္ေတာ့ဘဲ အၿမဲ ေျပးေနေတာ့တယ္။ ၁၃လေလာက္မွာ ေျခေထာက္ကို ေဆာင့္တတ္ၿပီ။ သမီးေရ `Stomp Stomp´ ဆို ေျခေထာက္ကို ေဆာင့္ျပတယ္။ ၁၄လ - ၁၅လမွ အေတာ္ကို ေလွ်ာက္တတ္ ေျပးတတ္ေနၿပီ။ သူ႔အဘိုး အဘြားေတြ သြားႀကိဳေတာ့ ၁၄လ။ ေလဆိပ္မွာ ေလွ်ာက္သြားေနလို႔ မနည္း လိုက္ဖမ္းရတယ္။ အဲဒီမွာ ေတြ႔တဲ့ သူထက္ႀကီးတဲ့ ကေလးေလး ႏွစ္ေယာက္နဲ႔လည္း ေဆာ့လိုက္ေသးတယ္။ အခုဆို ေျပးသြား႐ံုတင္မက၊ သူႀကိဳက္တဲ့ ကာတြန္း ဇတ္ေဆာင္လို ေျခေထာက္ႏွစ္ဘက္ကို ပြတ္သြားတယ္။ လိမ္ဖယ္ လိမ္ဖယ္ လုပ္ၿပီး သြားတယ္။ ဖိနပ္ကို ႐ွပ္႐ွပ္ ႐ွပ္႐ွပ္လုပ္ၿပီး ေလွ်ာက္တယ္။ ေနာက္ျပန္ ေလွ်ာက္တတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ၾကမ္းျပင္ရဲ႕ အေပ်ာ့ အမာ အၾကမ္းကိုလည္း ခံစားတတ္္တယ္။ သံပန္တလင္း ဆိုရင္ တစ္မ်ိဳး၊ ေကာ္ေဇာ္ေပၚမွာ တစ္မ်ိဳး၊ သစ္သားေပၚမွာ ဆိုရင္ တစ္မ်ိဳးမွန္ သိတယ္။ စမ္းၾကည့္တယ္။



ဒီလေတြ အတြင္းမွာလည္း သမီးရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာ အခ်ိဳးအစားက အေတာ္ကို ေျပာင္းသြားပါၿပီ။ အရင္က ေခါင္းႀကီးႀကီးေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ ေခါင္းက တစ္ကုိယ္လံုးရဲ႕ ၄ခ်ိဳး ၁ခ်ိဳးေလာက္ ႐ွိတယ္။ အခုေတာ့ ၅ပံု ၁ပံုေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။ အရပ္ ထြက္လာတယ္ေပါ့။ အရပ္ထြက္လာေတာ့လည္း အရင္လို လံုးလံုးေလး မဟုတ္ေတာ့ျပန္ဘူး။ လက္တံ ေျခတံေတြ ႐ွည္လာတယ္။ ေဖာင္းေဖာင္း တုတ္တုတ္ေလးေတြက နည္းနည္း ေလွ်ာ့သြားတယ္။ ခါးလ်ားႀကီးကလည္း ႐ွည္ထြက္လာတယ္။ ၾကည့္လိုက္ရင္ ပိန္သြားသလိုပဲ။ အေလးခ်ိန္ကေတာ့ ၁၀ကီလိုခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ ႐ွိပါတယ္။ ဒါေတြကလည္း လမ္းေလွွွ်ာက္ဖို႔ အတြက္ ျပဳျပင္ေပးလိုက္သလိုပါပဲ။ အေျခလည္း ခိုင္လာတယ္။ အရင္တုန္းက သူနဲ႕ ကစားေဖာ္ အသက္တစ္ႏွစ္ ပိုႀကီးတဲ့ ကေလးေလးက ခ်စ္လို႔ ဖတ္လိုက္ရင္ ယိုင္တိုင္ ယိုင္တိုင္ ျဖစ္ေနတာ အခုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ေတြ႔ရင္ ဖတ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾက ေဆာ့ၾကနဲ႔။

ေစ်းေတြ ဘာေတြ သြားရင္လည္း ေအာက္ဆင္းေလွ်ာက္ခြင့္ ေပးလိုက္ရင္ အရမ္း ႀကိဳက္ေပါ့။ ဟိုဆိုင္၀င္ ဒီဆိုင္၀င္ လုပ္တယ္။ အနားက Mall မွာ႐ွိတဲ့ KMart က သူ႕ကစားကြင္းလိုပဲ။ တစ္ပတ္ တစ္ခါေလာက္ သူ႕ကို ေခၚသြားၿပီး ကေလး ကစားစရာ ေရာင္းတဲ့ အတန္းမွာ လႊတ္ေပးထားလို႔ကေတာ့ ေပ်ာ္သည္ပဲ။ ဟိုအ႐ုပ္ဆြဲ ဒီအ႐ုပ္ဆြဲနဲ႔။ အဘိုးေတြ အဘြားေတြကလည္း အလို လိုက္တယ္ေလ။ အျပင္သြားခ်င္ၿပီဆို သူတို႔က သြားကပ္လိုက္ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ အခန္း အျပင္ထြက္ၿပီး တိုက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားလို႔ ရတယ္။ အျပင္သြားရၿပီဆို အရမ္းေပ်ာ္တာ။ ဘာေၾကာင့္ပဲ သြားရ သြားရ။ ညည အဘြားနဲ႔ အမႈိုက္ သြားပစ္ဖို႔ ထြက္ၾကတယ္။ ညဖက္ေရာက္ၿပီဆို အဘြားကို ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္ အလြတ္ေတြ ယူလာၿပီး အမႈိုက္ သြားပစ္ဖို႔ ေခၚတယ္။ အျပင္ထြက္ရင္ ေအးေတာ့ အၿမဲတမ္း အေႏြးထည္း ၀တ္ေပးေတာ့ အျပင္သြားခ်င္ရင္ အေႏြးထည္ ယူလာၿပီး လက္ထုိးေပးတယ္။ အျပင္သြားခါနီး ဖိနပ္စီးဖို႔ သမီးေရ ႐ွဴးသြားယူ ဆိုရင္ သူ႔႐ွဴးဖိနပ္ေလး သြားယူတယ္။

၁၅လ ေက်ာ္ကတည္းက ပစၥည္းေတြနဲ႔ အေခၚအေ၀ၚေတြကို တြဲၿပီး မွတ္မိေနပါၿပီ။ ႐ွဴးလို႔ ေျပာလိုက္ရင္လည္း သိတယ္။ အေႏြးထည္ သြားယူဆိုလည္း ရတယ္။ အသားပတ္လို႔ လိမ္းေပးေနက် body lotion ကိုလည္း သြားယူခိုင္းရင္ သိတယ္။ ရီမုတ္ သြားယူဆိုရင္လည္း ရတယ္။ ပစၥည္းေတြရဲ႕အသံုးခ်ပံုကိုလည္း သိေနပါၿပီ။ ဦးထုပ္ဆိုရင္လည္း သူ႔ေမာင္ေလး ေခါင္းမွာ သြားေဆာင္းေပးတယ္။ ေျခအိတ္ဆိုရင္လည္း သြားစြပ္ေပးတယ္။ နားကေလာ္တဲ့ Q Tip ေလးနဲ႔ ကေလး နားေခါင္းကို ႐ွင္းေပးတာ ၾကည့္ထားၿပီး ကေလးကို သြားသြား ထိုးေနလို႔ အၿမဲ ၾကည့္ေနရတယ္။ ဓါတ္မီးနဲ႔ ႏွာေခါင္းထဲကို အရင္ ထိုးၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး သ႔ူကုိ ခိုင္းလို ရေနပါၿပီ။ ပစၥည္း တစ္ခုကို ေပးလိုက္ၿပီး သြား အဘြားကို သြားေပးဆိုရင္ ယူသြားၿပီး အဘြားကို သြားေပးတယ္။ အိမ္ခန္းထဲမွာ ေစာင္သြားယူဆိုရင္လည္း သြားယူတယ္။ သူ႔ကို ခိုင္းလို႔ ရသလို သူကလည္း ျပန္ခိုင္းတတ္ပါတယ္။ ႏို႔ဆာတဲ့ အခ်ိန္ ႏို႔ဗူးကို ထိုးျပတယ္။ ထမင္းဆာရင္ သူထမင္းဗူး (႔ပုလင္း)ေတြ သိမ္းထားတဲ့ ဗီဒိုကို သြားဖြင့္တယ္။ အျပင္သြားမယ္ ဆိုၿပီး လက္ၫွိဳး ထိုးျပတယ္။ လက္ၫွိဳး တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လူႀကီးေတြကို ခိုင္းစားတတ္ေနပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ သူေမွ်ာ္လင့္ထားတာက တစ္မ်ိဳး လူႀကီးေတြက လုပ္ေပးတာက တစ္မ်ိဳးဆိုရင္ သူက စိတ္တိုေသးတယ္။ သူက ႏို႔ဆာေနတာကို လူႀကီးေတြက မသိဘဲ ထမင္းေကၽြးရင္လည္း မႀကိဳက္ဘူး။

သမီးက တူတူ ပုန္းတမ္း ေဆာ့ရတာကို ႀကိဳက္ပံုရတယ္။ ဟုိးငယ္ငယ္တုန္းက အဘြားနဲ႔ ေစာင္ၿခံဳတမ္း ကစားတယ္ ဆိုၿပီး ေစာင္နဲ႔ ကြယ္လိုက္ ဟလိုက္လုပ္ရင္ ခိခိ ခိခိနဲ႔။ မတ္တပ္ ရပ္တတ္ေတာ့လည္း ခံုကို ကိုင္ၿပီး ရပ္ေနရင္ ေခါင္းေလးကို ေစာင္း၊ ခံုနဲ႔ ကြယ္ၿပီး တူပုန္းတယ္။ အခုလည္း ေျပးတတ္ လႊားတတ္လာေတာ့ အဘြားနဲ႔ တူပုန္းတမ္း ကစားတယ္။ အစကေတာ့ အဘြားက ပုန္းတာကို လိုက္႐ွာၿပီး ေတြ႔ရင္ အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ ႐ွာလို႔ မေတြ႔တာ ၾကာသြားရင္ ေပ်ာက္သြားၿပီ ဆိုၿပီး ငိုပါေရာ။ ေနာက္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ပုန္းတတ္လာတယ္။ သူက အရင္ ေျပးသြားၿပီး တံခါးၾကားမွာ ပုန္းတယ္။ နံရံ အကြယ္မွာ ပုန္းတယ္။ လူႀကီးေတြက သူကို ႐ွာလို႔ မေတြခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရင္ သူက ေနာက္မွာ အသည္းေတြ ယားေနတယ္။

အစားအေသာက္ေတြကလည္း လူႀကီးစာထဲက ႏိႈက္ေကၽြးလို႔ ရေနၿပီ။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း လူႀကီးစာေတြပဲ စားခ်င္လာတာပါ။ လူႀကီးေတြ စားရင္ သူလည္း လိုက္စားရမွ။ သူဘာသူလည္း စားခ်င္္တယ္။ အစကေတာ့ ေခါက္ဆြဲလိိုမ်ိဳးကို ေပးထားတယ္။ အီတလီ ေခါက္ဆြဲဆို ဆီလည္း မပါ ေဆာ္ဒါလည္း မမ်ားေတာ့ ျပဳတ္ေကၽြးထားရင္ ကိုင္လို႔လည္း လြယ္ေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လက္နဲ႔ မစားဘဲ ဇြန္းတို႔ ခက္ရင္းတို႔နဲ႔ စားခ်င္လာတယ္။ ပထမေတာ့ မခပ္တတ္ဘူး။ ခပ္တတ္ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္ထဲကို ၀င္ေအာင္ မထည့္တတ္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေခါက္ဆြဲလိုမ်ိဳးဆိုရင္ သူ႔အတြက္ အလြယ္ဆံုးပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ထမင္းျဖဴလိုမ်ိဳးပါ ပါးစပ္ထဲ ၀င္ေအာင္ ထည့္တတ္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေျပာင္းဖူးေစ႔ လိုမ်ိဳးေလးေတြပါ ဇြန္းနဲ႔ စားတတ္လာတယ္။ အခု ၁၆လမွာ ဇြန္းနဲ႔ မိုင္လိုလိုမ်ိဳး အရည္ကို ခပ္ေသာက္တတ္ေနပါတယ္။ အခုဆို သူ႔ထမင္းကို သူကိုယ္တိုင္ စားရမွ။ ၾကမ္းျပင္ေတြ ဘာေတြ ညစ္ပတ္ခ်င္ ညစ္ပတ္ပါေစ လုပ္တတ္ေအာင္ ဆိုၿပီး လႊတ္ထားေပးလိုက္ေတာ့ အေတာ္ စားတတ္လာတယ္။ ေ႐ွာက္ခ်ိဳသီးလိုမ်ိဳးကိုလည္း သူ႔အတြက္ ေသးေသးေလးေတြ အခြြံခြာ လွီးေပးထားရင္ မစားဘူး။ လူႀကီးေတြလို အစိပ္လိုက္ ကိုင္စားရမွ သေဘာက်တယ္။ သမီးက မသင္ေပးမိေတာ့ ႏို႔ဗူးစို႔တာ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ကိုင္ၿပီး မစုိ႔တတ္လာတာ ၁၃လ ေက်ာ္မွပဲ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ကိုင္စုိ႔တတ္ေတာ့တယ္။ အဘြားက သူ႔ Rocking Chair မွာ တင္ေပးထားၿပီး ႏို႔ဗူးေပးထားလိုက္တာ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ဘာသာသူ ကိုင္ၿပီး စို႔တတ္လာတာပဲ။ အခုဆို ေအာက္မွာ သြား ၃ ေခ်ာင္း၊ အေပၚမွာ ၄ ေခ်ာင္းပဲ ထြက္ပါေသးတယ္။ ေဘးက အံသြားေတြကေတာ့ မာေနပါၿပီ။ ေတာ္႐ံု တန္႐ံု အစာကိုေတာ့ စားလို႔ ၀ါးလို႔ ရေနပါတယ္။

သမီး ငယ္ငယ္တုန္းက ပစၥည္းေတြကို လႊတ္ခ်႐ံုပဲ လႊတ္ခ် တတ္တာပါ။ ၁၄ ေလာက္ေရာက္မွ ကိုင္ေပါက္တတ္တာပါ။ ေဘာလံုးေလး ၀ယ္ေပးလိုက္ေတာ့မွပဲ ေဘာလံုးကုိ ပုတ္ခ်တတ္သလို ပစၥည္းေတြကို လက္ကေန ကိုင္ေပါက္တတ္တာပါ။ အဲဒီလို တတ္လာတာရယ္ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြပါ တိုးတက္လာတာေပါင္းလိုက္ေတာ့ စိတ္ဆုိးရင္လည္း ပစၥည္းကို ကိုင္ေပါက္တတ္လာတယ္။ လက္ထဲမွာ ဖုန္းကိုင္ထားရင္ ဖုန္းကို ကိုင္ေပါက္တယ္။ ဒီအက်င့္ကို ေပ်ာက္ေအာင္ လူႀကီးေတြက ဒီလို လုပ္တာ မႀကိဳက္ေၾကာင္းကိုေတာ့ သင္ေပးေနရတယ္။

ဒီအ႐ြယ္က စၿပီး ဒါကိုေတာ့ လူႀကီးေတြက မႀကိဳက္ေၾကာင္း မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းနဲ႔ ေျပာရင္ သိတတ္ မွတ္တတ္ေနပါၿပီ။ ပူပူဆိုၿပီး အႏၲရာယ္ ႐ွိေၾကာင္း ေျပာထားရင္လည္း မွတ္ထားတယ္။ ဒါ စားစရာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ပါးစပ္ထဲ မထည့္ရဘူးဆိုရင္လည္း သိတတ္လာပါၿပီ။ အေမနဲ႔ အေဖမွာ အေဖက အကုန္ အလိုလိုက္ေတာ့ အေဖကို ဆိုရင္လည္း မေၾကာက္တတ္ဘူး။ အေဖ ကြန္ျပဴတာ သံုးရင္ ေအာက္ကလာေအာ္ၿပီ။ အေဖက သူ႔ကိုဆိုရင္ ေပးကိုင္တာကိုး။ အေမကိုဆိုရင္ေတာ့ သြားေတာင္ မေတာင္းဘူး။ သူ႔အေမက အရမ္း ပစားမေပးေတာ့ အေမ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီးမွ သူလုပ္ခ်င္တာကို လုပ္တတ္တယ္။ သူ႔ေမာင္ေလးကို နမ္းခ်င္ရင္ေတာင္ အေမမ်က္ႏွာကို အရင္ ၾကည့္တယ္။ အေမက ဘာမွ် မေျပာဘူးဆိုတာကို သိမွ အနားတိုးတယ္။

၁၅လေက်ာ္မွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို မွတ္မိၿပီး စိတ္ထဲမွာ ပံုေဖာ္တတ္လာပါတယ္။ သမီးေရ ေဖတို႔ ဟိုးအေ၀ႀကီးကို သြားၾကတာေလ.. ဆိုရင္ ျပန္စဥ္းစားၿပီး `ဟိုး´ လို႔ ေျပာၿပီး လက္ကေလးကလည္း ဟိုးအေ၀ႀကီးဆိုတာကို ျပတတ္တယ္။ သူ႔ကို အတိတ္က တစ္ခုခု ဥပမာ သမီးေရ ဒီေန႔ ေစ်းသြားတုန္းက ၀ုတ္၀ုတ္ေတြ႔တယ္ေလ ဆိုရင္လည္း စဥ္းစားၿပီး ျပန္မွတ္မိတဲ့ ပံုပါပဲ။ အျပင္သြားရင္လည္း သူ႔ေမာင္ေလးမပါရင္ သတိရ လြမ္းတတ္တယ္။ သူ႔ေမာင္ေလး မပါဘဲ သြားေတာ့ အျပင္မွာ ကေလးေလးေတြ ေတြ႕ရင္ လက္ၫွိဳးထိုး ေတာင္းၿပီး ငိုပါေရာ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ သူ႔ေမာင္ေလးကို နမ္းလို႔ မၿပီးေတာ့ဘူး။ နမ္း႐ံုတင္ မဟုတ္ဘဲ ေခါင္းေလးနဲ႔တိုးေခြ႕၊ ပါးခ်င္းကပ္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ေရာ။ အေဖက မနက္ဆိုရင္ အလုပ္ သြားရမယ္ ဆိုတာကိုလည္း လက္ခံ နားလည္လာပါတယ္။ မနက္ အလုပ္သြားရင္ ၾကည္ၾကည္ ျဖဴျဖဴပဲ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ညေန ႐ံုးက ျပန္လာရင္ေတာ့ လက္ကေလးနဲ႔ ေျခေထာက္ကို ျဖစ္ျဖစ္ လာပုတ္လိုက္ရမွ ေက်နပ္တယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ အေဖ ႐ံုးမသြားဘဲ မိသားတစ္စုလံုး အျပင္ထြက္ လည္ရမယ္ ဆိုတာကိုလည္း သိေနသလိုပဲ။ အဲဒီေန႔က်ရင္ အေဖကို မနက္ အိပ္ရာထကတည္းက ကပ္တယ္။ အဘြားကို ပုန္ကန္တယ္။

အေကာင္ေလးေတြ အထူးသျဖင့္ ေခြးေတြ ႐ွိတယ္ဆိုတာ နားလည္လာၿပီး ခ်စ္တတ္လာပါတယ္။ ေခြးတို႔ ဘာတို႔ ေတြ႔ရင္ လက္ကေလးကို ဖ်စ္တီးတတ္တယ္။ Mall မွာ Pet ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္က ေခြးေပါက္ကေလးေတြကို ဆိုရင္ အရမ္း အသည္းယားၿပီး အရမ္း ခ်စ္ခ်င္တယ္။ တီဗီြမွာ အေကာင္ေတြ အေၾကာင္းဆိုရင္လည္း ႀကိဳက္ၿပီး ၾကည့္တတ္တယ္။ အေကာင္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ တီဗြီက တျခားဟာေတြလည္း ၾကည့္တတ္လာတယ္။ ကာတြန္းကားေလးေတြ ၾကည့္တတ္တယ္။ အထဲမွ ကစားေနရင္ သူက အျပင္မွာ နားလည္တယ္။ မနက္ဆိုရင္ အိပ္ရာက ႏိုးတာနဲ႔ အဘြားနဲ႔ တီဗီြေ႐ွ႕ ေရာက္ေနၿပီေလ။ သမီး ႀကိဳက္တဲ အစီအစဥ္ေတြ့ အထဲမွာ အခုလာေနတဲ့ So You Think You Can Dance လည္း ပါတယ္။ လူႀကီးေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ သူကလည္း လိုက္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပါရင္ ထကပါေရာ။

တစ္ခါ တစ္ေလ အနားက ပန္းၿခံကို ေခၚသြားၿပီး ေဆာ့ရင္ အရမ္း ေပ်ာ္တာ။ ရာသီဥတု မေကာင္းေတာ့ သိပ္မသြားျဖစ္ပါဘူး။ အိမ္မွာ ႐ွိတဲ့ ကစားစရာေတြကိုလည္း ေကာင္းေကာင္း ေဆာ့တတ္ေနၿပီ။ သူဘာသူ တစ္ခုခု စဥ္းစားၿပီး လုပ္ေဆာ့တယ္။ သူအႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ ဗူးေတြ ခြက္ေတြ ဆြဲထုတ္လာၿပီး ေဆာ့တာပါပဲ။ မိန္းကေလး မို႔လား မသိ မီးဖိုေခ်ာင္ဆို အင္မတန္ ႀကိဳက္တယ္။ အဘြားကလည္း ဟင္းခ်က္ရင္ သူ႔ေျမးကို ခ်ီၿပီး ခ်က္တယ္ေလ။ ျမတ္ႏိုးတို႔က အဲဒါမ်ိဳးဆို သိပ္ႀကိဳက္တာေပါ့။ ေရာင္စံု ခဲတံေတြနဲ႔လည္း ေလွ်ာက္ျခစ္တတ္ေနတယ္။ စိတ္ပါရင္ ေလွ်ာက္ျခစ္မယ္။ တစ္ခါလည္း ေရာင္စံုခဲတံ ၁၀ ေခ်ာင္းေလာက္ကို ၀ထၱဳစာအုပ္အ႐ြယ္ စာအုပ္ေပၚကို ရေအာင္ စီၿပီး တင္တယ္။ မရရင္ စိတ္တိုၿပီး ထေအာ္တယ္။ အဲဒီလို ကစားတဲ့အခါ အာ႐ံု နည္းနည္း ၾကာၾကာ စိုက္တတ္လာပါၿပီ။ သူ႔ ဖီလင္နဲ႔သူ ကစားေနတာပဲ။ ဟုိထဲကဟာ ဒီထဲထည့္၊ ဒီဟာကို ဟုိေပၚတင္နဲ႔။ ေနာက္ၿပီး သမီးက ကြန္ျပဴတာတို႔ ဖုန္းတို႔နဲ႔ ေဆာ့ရမယ္ဆို သိပ္ႀကိဳက္တာ။ ဖုန္းမွာ အခ်စ္ မ်က္၀န္း ဖြင့္ေပးထားရင္ ဖုန္းေလး ကိုင္ၿပီး ကေနေရာ။ ၿပီးေတာ့ သမီးက ကစားစရာ အႀကီးေတြနဲ႔ပဲ ေဆာ့ၿပီး ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ေတာ့ မေဆာ့တတ္ဘူး။ ကစားစရာ အေသးေလးေတြ အစား မီးဖိုထဲက ခြက္ေတြ ပံုးေတြနဲ႔ ေဆာ့တာ။

ဒီ အ႐ြယ္ အထိေတာ့ သမီးက စကားေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မေျပာတတ္ေသးပါဘူး။ ဟိုေအာ္ ဒီေအာ္ေတာ့ လုပ္တယ္။ သူ႔ပါးစပ္ထဲ ႐ွိတာကို ေလွ်ာက္ေအာ္တယ္။ လူႀကီးေတြ ေျပာတာကို သံေယာင္လိုက္တယ္။ တီဗီြမွာ အစီအစဥ္တစ္ခုမွာ Count Down လုပ္ရင္ `ဒါ့... ဒါ့ .... ဒါ့့´ ဆိုၿပီး လိုက္ေအာ္တယ္။ `သား...´ ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ေျပာတတ္တယ္။ ရန္ကုန္က သူ႔`ႀကီးႀကီး´နဲ႔ Chat ရင္လည္း ေခၚတတ္တယ္။ စကၤာပူက `တီတီ´ လည္း ခြဲေခၚတတ္တယ္။ Web Cam ရဲ႕ သေဘာကိုလည္း သိတယ္။ ကြန္ျပဴတာေ႐ွ႕မွာ သူ႔အေဒၚေတြ ႀကီးႀကီးေတြကို Skype လိုမ်ိဳးနဲ႔ Chat ရင္ သူက အကုန္ လုပ္ျပတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳး တတ္ေနတာေတာ့ `ပန္း´ ဆိုၿပီး ပန္းပင္ေတြ ျမင္ရင္ ေျပာတတ္တယ္။ အဘြား ေျမး ဆိုေတာ့ အျပင္သြားရင္ ပန္းပင္ေတြ ျမင္ရင္ မေနႏိုင္ဘူး `ပန္း..´ ဆိုၿပီး လက္ၫွိဳး ထိုးၿပီး ေအာ္ေတာ့တာပဲ။ အမႈိက္ေတြ ေတြ႔ရင္ `ခ်ိ..ခ်ိ´ ဆိုၿပီး ေအာ္ေအာ့ ခ်ိခ်ိေတြကို ႀကံဳးခိုင္းတယ္။ အဘြားကိုလည္း `ႏိုင္ႏိုင္း´တဲ့။ ဘယ္သူမွလဲ မသင္ေပးရပဲနဲ႔၊ စကၤာပူသူ တ႐ုတ္မႀကီးက။ အိပ္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ `ႏိုင္ႏိုင္း.. ႏိုင္ႏိုင္း´ဆိုၿပီး ေယာင္ေနတယ္။

အလွလည္း ႀကိဳက္တယ္။ အသားပက္မွာ စိုးလို႔ Lotion လိမ္းေပးရင္ ၿငိမ္ခံေနတာပဲ။ အုန္းဆီ လိမ္းေပးၿပီးရင္လည္း မွန္မွာ သြားၾကည့္ရတာ သေဘာက်တယ္။ ၿပီးရင္ တျခား လူေတြကို လိုက္ျပတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူဘာသူ လိမ္းတယ္။ လက္မွာ တို႔ေပးလိုက္ရင္ ပါးေတြ ေခါင္းေတြကို လိမ္းတယ္။ လိမ္းၿပီးလို႔ `ဟယ္.. ေမႊးလုိက္တာ´ ဆိုရင္ အရမ္း သေဘာက်တယ္။ အကုန္ သူ႔ဘာသူ လုပ္ရမွ။ ေရခ်ိဳးရင္ သူ႔အတြက္ ေရတစ္ပံုးကို ခြက္တစ္ခြက္နဲ႔ ထားေပးရတယ္။ သူ႕ဘာသူ ခပ္ခ်ိဳးခ်င္တယ္။ လူႀကီး သြားတိုက္တာ ေတြ႔ရင္ သူလည္း သြားတိုက္တယ္။ ဒီအ႐ြယ္မွာေတာ့ အကုန္ စမ္းၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လုပ္ေနခ်င္ေနေတာ့တာပဲ။ မလုပ္ရရင္ စိတ္ဆိုးမယ္။ ေအာ္မယ္။ အခုလည္း အျမင့္ တက္ၿပီး ခုန္ခ်တာကို ႀကိဳက္ေနတယ္။ ခုန္ေတြေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး အဘြားေပၚ ခုန္ခ်ရတာကို ႀကိဳက္ေနတယ္။ မနည္း ၾကည့္ေနရတယ္။

Soe Peiသားသမီးမ်ား လူေလးက နည္းနည္း မည္လာတာနဲ႔ မိဘကို အႏိုင္က်င့္ခ်င္ၿပီ။ အခုဆို ဆိုးတတ္လာတယ္။ သူလိုတာ မရရင္ အာၿပဲၿပီး ငိုတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း `အာပါ..အာပါ´ ဆိုၿပီး ေရရြတ္ေနေသးတယ္။ သူ႔ကို ညာလို႔ ပတ္လို႔လည္း မရေတာ့ဘူး။ အရင္တုန္းကဆို တစ္ခုခုကို ေတြ႔သြားၿပီး လိုခ်င္ၿပီဆိုရင္ ဖြက္လိုက္လို႔ ရတယ္။ စိတ္ေျပာင္းလိုက္ရင္ ေမ့သြားေရာ။ အခုေတာ့ မေမ့ေတာ့ဘူး။ သူလိုခ်င္တာကို သူမွတ္မိေနတယ္။ စိတ္ေျပာင္းေပးလည္း မရဘူး။ ဒါဆို ဒါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာေနတာ.. နင္ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါးဦးေႏွာက္ ဟိုဖက္ လွည့္လိုက္တာနဲ႔ ဒီဖက္က ဟာကို ေမ့သြားတယ္။ အခုေတာ့ ေခြးဦးေႏွာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ညာလို႔မရေတာ့ဘူး။ လူဦးေႏွာက္လည္း ျဖစ္ေရာ ငါတို႔ မိဘေတြကို ေရာင္းစားေရာ... ဆိုၿပီး။

ေန႔ခင္းဆိုလည္း သိပ္မအိပ္ေတာ့ဘူး။ အိပ္ခ်င္စိတ္ကို ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္တတ္ၿပီ။ သူအိပ္ေနရင္ လူႀကီးေတြက တစ္ခုခု လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သိၿပီး သူလည္း မက်န္ခဲ့ေအာင္ မအိပ္ဘူး။ အေဆာ့ကလည္း မက္တယ္။ အဘြားနဲ႔ဆို တေနကုန္ ေဆာ့တယ္။ အိပ္လိုက္ရင္ မေဆာ့ရမွာ စိုးလို႔ မအိပ္ဘူး။ ညက်ရင္လည္း တစ္အိမ္လံုး အိပ္မွ အိပ္ခ်င္တယ္။ မိဘေတြ အခန္းနဲ႔ အဘိုးအဘြားခန္းကို ကူးသန္းၿပီး ေဆာ့ေနတာပဲ။ အဘြားက အိပ္ခ်င္ေနၿပီ သူက မအိပ္ေသးဘူး ျဖစ္ေနတယ္။

ညက်ရင္လည္း အဘြားနဲ႔ အိပ္ခ်င္တယ္။ အဘြားေဘးမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီးမွာ အခန္းထဲကို ခ်ီသြင္းရတယ္။ အိပ္ယာႏိုးတဲ့ အခ်ိန္ မိဘေတြ ခ်ီရင္ မရဘူး။ အငို မတိတ္ဘူး။ အဘြားလာေခၚမွ။ ခက္ေတာ့တာပဲ။ အဘြားကို အရမ္းကို သံေယာဇဥ္ တြယ္ေနၿပီ။ အဘြားကလည္း တခ်ိန္လံုး သူနဲ႔ ေဆာ့ေပးတယ္။ သူ႔ကို အကုန္ အလို လိုက္တယ္ေလ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ ေကာင္းတာေပါ့။ ညက်ရင္ တီဗီြေကာင္းေကာင္း ၾကည့္လို႔ရတယ္။ သမီးက အခန္းထဲမွာ အဘြားနဲ႔ သြားေဆာ့ေနတယ္ေလ။ ေမ့ေလာက္႐ွိမွ တစ္ခါ အျပင္ထြက္လာၿပီး မိဘေတြဆီ လာေဆာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဘြား ျပန္သြားရင္ လြမ္းဖ်ား လြမ္းနာ ျဖစ္မွာကို စိုးရိမ္ရတယ္။ အခုေတာ့ အိပ္ယာႏိုး မ်က္စိ ပြင့္တာနဲ႔ အဘြားကို ျမင္ရမွ ျဖစ္ေနတယ္။ ရန္ကုန္က လူေတြကလည္း ဒါကိုပဲ စိတ္ပူေနတာ။ သံေယာဇဥ္ တြယ္တတ္တဲ့ အခ်ိန္က်မွ အဖြားန႔ဲ လာေတြ႕ေနေတာ့ အဘြားကို မခြာႏိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ တစ္လ ႏွစ္လေလာက္ ေနရင္ေတာ့ သူ႔ကို ကေလးထိန္းေက်ာင္း ပို႔မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ အရင္ကေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွ မူႀကိဳ ပို႔မလုိ႔ပဲ။ အခုေတာ့ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ဆို ပို႔ေတာ့မယ္။ ဒါမွ သူငယ္ခ်င္း အသစ္ေတြ ရၿပီး အဘြားတစ္ေယာက္တည္းကို အရမ္း မတြယ္တာေနေအာင္လို႔။

သြားငုတ္တို လူငုတ္တုတ္ (၁၀လ - ၁၁လ)
Pet ကေလး အ႐ြယ္ (၈လမွ ၉လ)
သမီးရဲ႕ အစားအစာနဲ႔ တိုးတက္မႈ ( ၅လမွ ၈လ အထိ)
ေလးလေက်ာ္႐ြယ္ ခ်စ္စဖြယ္
၃လျပည့္
အျမင္အာ႐ုံ တိုးတက္မႈ (၂ လခြဲ အ႐ြယ္ အထိ)
တစ္လျပည့္အလႉ
သမီးေလးရဲ႕ တိုးတက္မႈ

9 comments:

ဇနိ - 8/10/08, 9:01 PM

သမီးေလးက အေတာ္လည္း သိေနတတ္ေနၿပီ
သမီးေလးက ပိုပိုၿပီး ခ်စ္စရာ ေကာင္းေကာင္းလာတယ္...
း)
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ..

pp - 8/10/08, 11:11 PM

ကေလးဓာတ္ပံုေတြမ်ားမ်ားတင္ပါလား ျမတ္ႏိုးေလး ျပံုးတာ အရမ္းသေဘာက်တယ္ ခ်စ္စရာေလး ...

Anonymous - 8/11/08, 6:22 AM

သမီးေလး ငုိေနတဲ့ပံုက ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ႐ံုးပိတ္ရက္ဆုိ အေဖနဲ႔ အျပင္ထြက္လည္ရမယ္ဆုိတာ သိေနတယ္ဆုိေတာ့ ဂ်လယ္ေလးပဲ။

Anonymous - 8/11/08, 10:39 AM

ျမတ္နုိးက အရမ္းတတ္ေနျပီ။ ခ်စ္ဖုိ႕ ေကာင္းလိုက္တာ။ ကေလးသနားပါတယ္။ အဘြားကုိ အရမ္းတြယ္တာေနကာမွ ျပန္ခြဲရမွာ။

Peanut - 8/11/08, 3:28 PM

အေဖေတြ သမီးကုိ ပုိခ်စ္တယ္ဆုိတာ မွန္တယ္ေနာ္... :D
သားေလးအေၾကာင္းထက္ သမီးေလးအေၾကာင္းကုိ ပုိေရးသလားလုိ...သားေလးအေၾကာင္းလဲေရးပါအုံးဗ်ဴိ ့..... :P အဘြားျပန္သြားရင္ေတာ့ျမတ္ႏုိးေလးသနားပါတယ္... =( ..

Andy Myint - 8/11/08, 10:03 PM
ေက်းဇူး ကိုဇနိ။ ခင္ဗ်ားေရာ ဘာေလး လိုခ်င္သလဲ။ သားေလးလား သမီးေလးလား။ :)

တင္ေပးမယ္ PP။ အခုတေလာေတာင္ မ႐ိုက္ျဖစ္ဘူး။

ဂ်လယ္ ျဖစ္ေနၿပီ စာဖတ္သူေရ.. မႏိုင္ဘူး။

ဟုတ္တယ္ စာဖတ္သူ.. သူ႔အဘြားက အဲဒါဆိုလည္း သူနဲ႔ ထည့္ေပးလိုက္ပါလားတဲ့ ေတာင္းေနတယ္

အဟက္ အဟက္.. သားေလးကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္။ အရင္တုန္းကဆို ကၽြန္ေတာ္က သားေလးပဲ လိုခ်င္တာ။ သားေလး အေၾကာင္းလည္း ေရးပါမယ့္ Peanut ရယ္။
ဇနိ - 8/11/08, 10:55 PM

က်ေနာ္က ဘာေလးေနေန ခ်စ္မွာပဲ - အစြဲမထားဘူး
း)

May Moe - 8/11/08, 11:32 PM

ျမတ္ႏိုး ေလး ရယ္ေနတာ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းလိုက္တာ ။ သားသားေလး ပုံေတြလည္း တင္ပါအုန္းေနာ္ ။ WESHEME ကို တကယ္ အားမိက်ပါတယ္

syp - 8/11/08, 11:37 PM

ျမတ္ႏိုးေလးရဲ႕ပံုကို ေကာ္ပီသြားတယ္ရွင္... အရမ္းကိုခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတယ္။

Post a Comment

Many thanks for dropping a comment…

Film


Files