Friday, August 01, 2008

ရင္မွခံစားမႈမ်ား ဘေလာက္႐ွင္ထံသို႔

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာက္ေလး Hit တစ္သိန္း ျပည့္မယ္ အခ်ိန္ကို ေပ်ာ္႐ႊင္ရင္ခုန္စြာ ေစာင့္ေနၿပီး အဲဒီအတြက္ အမွတ္တရ ပို႔စ္ေရးေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္မႈ လဲြေနတယ့္ ညီအစ္မ တစ္ေယာက္ စာကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ နည္းနည္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားလို႔ အိတ္ဖြင့္စာလိုမ်ိဳး ေရးလိုက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အိတ္ဖြင့္စာ သိပ္မဆန္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးတဲ့ ပံုစံအတိုင္း အမ်ားကို ႐ွင္းျပသလို မဖြဲ႔မႏြဲ႔ဘဲ တိုတို ျပတ္ျပတ္ပဲ ေရးသြားပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အျပင္မွာလည္း စိတ္ဆိုးတတ္ျခင္း၊ ခြင့္လြတ္တတ္ျခင္းမ႐ွိ ခံစားခ်က္ကင္းတယ္ ဆိုတာ ေပါင္းဖူးတဲ့ သူေတြ သိပါတယ္။

ဒီစာကို မဖတ္ခင္ ဒီ Post ကို အရင္ သြားဖတ္ၾကည့္ပါ။ ဒါမွ ေရေရလည္လည္ နားလည္သြားမွာပါ။ သူကေတာ့ Invited reader ေတြ အတြက္ပဲ ဖြင့္ထားေပမယ့္ Feed Reader မွာေတာ့ ဖတ္လို႔ ရလိုက္ပါတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေျပာရရင္ေတာ့ သူ႔ Post တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာက္ရဲ႕ Feed Roll မွာ လင့္လုပ္လိုက္မိပါတယ္။ ေနာက္ပို႔စ္ေတြကို မလုပ္မိပါဘူး။ အဲဒါကို ဘယ္လို နားလည္မႈလြဲသြားလည္း မသိ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တဲ့ Post ေတြကိုပဲ လင့္လုပ္တယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့ သူ႔စာေတြကို (လင့္ဖို႔) ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူး ဆံုးျဖတ္ရေအာင္ ဘယ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို အယ္ဒီတာ ရာထူးေပးထားလို႔လားတဲ့။ သူ႔ စီဗံုးမွာေတာင္ လာမေအာ္တဲ့သူက သူ႔စာေတြကို ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူး ဆံုးျဖတ္ခြင့္ မ႐ွိပါဘူးတဲ့။ သူ႔ စာေတြကို တင္ခ်င္သလိုတင္၊ လင့္ခ်င္သလို လင့္ဖို႔ အခြင့္အေရး ကၽြန္ေတာ္ကို မေပးထားပါဘူးတဲ့။

သူက ကၽြန္ေတာ္ကိုေတာ့ နာမည္နဲ႔ တကြ မေျပာထားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ နာမည္ႀကီး ဘေလာ္ဂါဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို ေျပာမွန္း ရိပ္မိလိုက္ပါတယ္။ အဟြတ္.. အဟြတ္။ (ေပါက္ကရ ေျပာလို သီးတာ။) တကယ္ေတာ့ သူေျပာတာက သူစာေတြကို ဓါတ္ပံုေလးနဲ႔ လင့္ေပးထားတယ္လို႔ ေျပာလာလို႔ သိတာပါ။ ျမန္မာဘေလာက္ေတြမွာ Image နဲ႔တကြ Feed preview လုပ္ေပးထားတာ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာက္ပဲ ႐ွိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူေျပာတဲ့ ပိုစ္က ကၽြန္ေတာ္လင့္ဖူးတဲ့ ပို႔စ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆိုတယ္ ယူလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဒီ Feed Roll ဘယ္လို လုပ္သလဲဆိုတာ ပို႔စ္တစ္ခု ေရးဖူးပါတယ္။ Technical Post တစ္ခုအေနနဲ႔ပဲ ေရးၿပီး ဘာေၾကာင့္ ဘယ္သူေတြကို လင့္သလဲ မေျပာထားပါဘူး။ ဒီ Feed Roll က Queue လိုပါပဲ။ အခု ၂၀ - အခု ၃၀ ပဲ ဆန္႔ပါတယ္။ ေနာက္က ပို႔စ္ေတြ တက္လာရင္ အရင္ လင့္ထားတဲ့ ပို႔စ္ေတြက ထြက္ေပးရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ Published Date နဲ႔ ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ စီထားတဲ့ အတြက္ ေနာက္မွ Published လုပ္တဲ့ Post ေတြက အေပၚဆံုးမွာ ႐ွိေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမရဲ႕ ပို႔စ္က ဟုိးေအာက္ဆံုး ေရာက္ေနတာလည္း သတိထားမိတဲ့ သူေတြ ထားမိမွာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ပို႔စ္ေတြက ေပၚလာၿပီး အခ်ိန္ အနည္းငယ္ အၾကာမွာ ေပ်ာက္သြားတာပါ။

ဒါေပမယ့္ Queue ႏွစ္ခု ထားပါတယ္။ တစ္ခုက Google Reader ကေန Share လုပ္လိုက္တာပါ။ ဒီ Queue က အခု ၃၀ ဆန္႔ပါတယ္။ အရင္ လင့္ထားတဲ့ သူေတြက ေနာက္အခု ၃၀ လာရင္ ထြက္ေပးရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ပင္တိုင္ ဘေလာက္ေတြပါ။ ထားပါေတာ့ စာေပေလာက စကားနဲဆို Columnist ေတြေပါ့။ သူတို႔ကေတာ့ Share လုပ္စရာ မလိုဘဲ အလိုလို တက္လာပါတယ္။ ပံုမွန္ဆုိ ဒီ Queue က ဘေလာက္ တစ္ခုစီအတြက္ ၂ ခု ဆန္႔ပါတယ္။ ေရးအားေကာင္းတဲ့ ဘေလာက္ ဆရာမႀကီး မႏိုင္းႏိုင္းစေနတို႔ ၊ ဟင္းခ်က္ ဆရာမႀကီး မလုလုတို႔၊ အဖြဲ႔လိုက္ ေရးတဲ့ အုိးေ၀ လိုမ်ိဳးဆို ၃ ခုေပးထားပါတယ္။ ဘယ္လိုလူေတြကို ပင္တိုင္ အေနနဲ႔ ေရြးလဲ ဆိုေတာ့ ႐ွင္းပါတယ္။ Feed Roll က သူမ်ား ဖတ္ဖို႔ လုပ္ထားတာ ဆိုေတာ့ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ ဘေလာက္ေတြကို ပင္တိုင္ ထည့္ထားပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ခင္တဲ့ မႏုစံတုိ၊ ကိုေစာတုိ႔ See N Be Seen တို႔ကို ထည့္ထားပါတယ္။ (ေမာင္တိန္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျဖဳတ္ခုိင္းလို႔ ျဖဳတ္လိုက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ လင့္ခ်င္တာဆို မေျပာမဆို လင့္လိုက္တာပါပဲ။) ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘေလာက္ေလာကထဲ ဆြဲေခၚလာေပးတဲ့ မပန္တို႔ မဂ်စ္တူးတို႔လည္း ပါပါတယ္။ သူတို႔ စာေတြကို ႀကိဳက္လို႔ မေကတို႔ ကိုTZAတို႔ ညီမေနေနတို႔လည္း ပါပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ႀကိဳက္လည္းကေတာ့ ကိုယ့္ အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုယ္ေပါ့။

အခုေလာက္ဆို Feed Roll ဘယ္လို အလုပ္လုပ္ၿပီး ဘာေၾကာင့္ ပို႔စ္ေတြက ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္ ျဖစ္လည္းဆိုတာ သိေလာက္ပါၿပီ။ Google Reader နဲ႔ကေတာ့ သူေျပာသလို ႀကိဳက္တာကို Share တယ္ဆိုတာ ဒီလို Share လုပ္တာေတြ တင္ထားတဲ့ ဘေလာက္တုိင္းအတြက္ အနည္းနဲ႔ အမ်ား မွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း ၆၀% ေလာက္ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ ပုိ႔စ္ေတြက ကိုယ့္ ဘေလာက္ေလး လူစည္ေအာင္ ထားထားတာပါ။ ဥပမာ ဟိုမင္းသားနဲ႔ မင္းသမီး ခုိးေျပးတဲ့ အေၾကာင္းတို႔ ဘာတို႔ေပါ့။ ေနာက္ၿပီး လူေတြ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ပို႔စ္ - ဥပမာ အခု သူ႔ရဲ႕ ပို႔စ္လိုမ်ိဳး (သူက မလင့္ရဘူးဆိုလို မလင့္ေတာ့ပါဘူး) ။ ေနာက္ အာဇာနည္ေန႔လိုမ်ိဳးဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံု ပါတဲ့ ပို႔စ္ (ဒါမွ ဘေလာက္လာတဲ့ သူေတြက အာဇာနည္ေန႔ အေငြ႔အသက္ေလး ခံစားရမွာပါ။ အဲဂလို အေၾကာင္း မ်ိဳးစံု ႐ွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ ႐ံုးေရာက္တဲ အခ်ိန္ေလးမွာ ျမန္မာ ဘေလာက္ ေတြထဲက အသစ္တက္လာတဲ့ ပို႔စ္ အခု ၁၀၀ ေလာက္ကို အျမန္ ဖတ္ၿပီး Share လိုက္တာဆိုေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ေကာင္းရက္နဲ႔ မျမင္လိုက္တာေတြ ႐ွိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ Share လိုက္ေပမယ့္ ဘယ္သူေရးမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး။ အခုလို Share တဲ့ ေနရာမွာ အဂတိလိုက္လားဆုိေတာ့ လိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ မတင္ခ်င္တဲ့ဟာဆို ႀကိဳက္ေပမယ့္ မတင္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လဲ ကိုယ့္ဘေလာက္နဲ႔ ကိုယ္ပဲ။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ကို ထိခိုက္ႏိုင္တဲ့ ပို႔စ္မ်ိဳးေပါ့။

သူ ဘယ္လို ခံစားရလဲေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ ပို႔စ္ကို တျခားတစ္ေယာက္က Share ေပးထားရင္ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မေကတို႔လို စာဖတ္နာတဲ့ လူေတြ၊ ဂ်စ္တူးလို ေရ႔ြးၿပီးမွ Share တဲ့ သူေတြ၊ မပန္တို႔လို Visitor မ်ားတဲ့ သူေတြဆီမွာ ျမင္ရရင္ ပိုေပ်ာ္ပါတယ္။ ကို TZA တုိ႔လို Post ထဲမွာပါ ထည့္ေရးေပးလို႔ကေတာ့ ၾကည္ႏူးမဆံုးေပါ့။ သူတို႔မွ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားသူေတြ Share ထားရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ၿပီး ဘာရယ္မဟုတ္ ခင္သြားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြ မ Share တဲ့ အခါမွာေတာ့ သူလို႔မျဖစ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘေလာက္မွာ လာလည္တဲ့ သူနည္းတဲ့ အခါ ပို႔စ္ေတြကို ႏိုင္ေအာင္ တင္ပါတယ္။ စာကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းေအာင္ ေရးပါတယ္။ အဲေနာက္ဆံုး ဘာျဖစ္လည္းကြာ ဘေလာက္က အေပ်ာ္လုပ္တာပဲ ဆိုၿပီး Serious မျဖစ္ပါဘူး။

ဘေလာက္ေတြကို Share ခြင့္ ႐ွိမ႐ွိကေတာ့ Debatable ပါ။ ကမၻာနဲ႔ ခ်ီၿပီး ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ Google News က သတင္းေတြက Preview အေနနဲ႔ Share ေပးထားတာကို ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ Google က သတင္းဆိုက္ေတြဆီကေန ခြင့္ျပဳခ်က္ မယူထားပါဘူး။ ခြင့္ျပဳခ်က္ ယူမယ္ဆိုလည္း Email ပို႔ဦး ေစာင့္ဦးနဲ႔ အလုပ္ ျဖစ္ေတာ့ မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ Feed Roll စလုပ္တုန္းက ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူတိုင္းက ၾကည္ျဖဴေနလို႔ ခြင့္မေတာင္းေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားတာလည္း ကၽြန္ေတာ္က Preview ပဲ ျပတယ္။ ဘယ္သူေရးလဲ ဆိုတာကို သိရင္ ျပတယ္။ သြားလည္လို႔ ရေအာင္ လင့္ကို ေပးထားပါတယ္။ ျမန္မာ အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့လည္း ဘုိေတြလို ေကာ္ပီ႐ိုက္ေတြ ဘာေတြ တရားမစြဲေလာက္ဘူးဆိုၿပီး ရဲရဲႀကီး Share ေနတာပါ။ ေမာင္တိန္လို ခင္တဲ့သူကေတာ့ သူ႔ဘေလာက္ကို မလင့္ပါနဲ႔ ေျပာထားတာေတာင္ ႀကိဳက္လြန္းရင္ လင့္လိုက္တာပဲ။

သူ႕စီဗံုးမွာ လာမေအာ္ပဲနဲ႔ သူ႔စာေတြကို Share ခြင့္ မ႐ွိတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ တခ်ိဳ႕ သိတဲ့ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က Reader ကေနပဲ ဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ တျခားသူေတြ အတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ Feed ကိုလည္း Full ထုတ္ေပးထားတယ္။ ခေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ျမန္မာ ဘေလာက္ အခု ၃၅၀၀ ေက်ာ္ကို လိုက္လည္ၿပီး မဂၤလာပါ လိုက္ေအာ္ရရင္လည္း တေန႔တေန႔ ထမင္းစားဖို႔ ပိုက္ဆံေတာင္ ႐ွာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စီဗံုးေတြမွာ လိုက္ေအာ္ခဲပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ မပန္နဲ႔ ေမာင္တိန္ စီမွာပဲ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ သြားေအာ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ့္မန္႔လည္း ေရးခဲပါတယ္။ ဒါေတြ မလုပ္ေပမယ့္ စာကိုေတာ့ ဖတ္ပါတယ္။ အားေပးပါတယ္။ ကိုယ့္စီမွာ လာေအာ္ရင္ လာေကာ္မန္႔ေရးရင္ေတာ့လည္း ႀကိဳက္တာ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္မ႐ွိေတာ့ သူမ်ား ဘေလာက္ေတြကို က်က်နန မလည္ျဖစ္ဘူး။ တကယ္ဆို စာေရး စာဖတ္ဖို႔ထားတဲ့ ဘေလာက္ေတြမွာ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ ဒီလို ႏႈတ္ဆတ္ဖို႔ အလာပ သလာပ ေျပာဖို႔ Social Networking Site တစ္ခု ျဖစ္တဲ့ Facebook က သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ေတြကိုေတာင္ မေတြ႕ျဖစ္ပါဘူး။

အခုလိုဆိုရင္ေတာ့ သူလည္း နားလည္မႈလြဲေနတာေလး ႐ွင္းသြားမယ္ ထင္ပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြလည္း ပဲႀကီးေလွာ္ၾကား ဆားညပ္မွာ စိုးလို႔ ဒီ ပို႔စ္မွာ ေကာ့မန္႔ ပိတ္ထားပါတယ္။

Film


Files