Sunday, August 30, 2009

ဘြဲ႔လြန္ တက္သင့္ မသင့္ (၅)

ကၽြန္ေတာ္ ၾသစေၾတးလ်ကို ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းတစ္ခုခု တက္မည္လို႔ မေရာက္ခင္ ကတည္းကေတာ့ ေတြးမိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာတဲ့ အထိ မတက္မိဘဲ ေနသြားပါတယ္။ ေရာက္ခါစ ႐ုန္းကန္တာနဲ႔ သားေလးေမြးတာနဲ႔ တစ္ႏွစ္ဆိုတာ အလြယ္ေလး ကုန္သြားပါတယ္။ အရင္အလုပ္ကေန ထြက္မည္ဆိုတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ေၾသာ္ဇီမွာ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္လို႔ Director ကို ေျပာထားလို႔ သူတို႔က မထြက္ရင္ ေက်ာင္းစားရိတ္ ခံေပးမည္ ညေနဖက္လည္း ေက်ာင္းသြားခြင့္ ေပးမည္ ေျပာပါေသးတယ္။ အဲဒီ ပညာကလည္း ကၽြန္ေတာ္ အနည္းငယ္ တီးေခါက္မိၿပီး ႀကိဳက္ေနတဲ့ ဘာသာရပ္ပါ။ Healthcare Informatics ပါ။ Sydney မွာလည္း အဲဒါနဲ႔ ပက္သတ္ၿပီး ေက်ာင္းေကာင္းေတြ ရွိပါတယ္။

အဲဒီ အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ စဥ္းစားလိုက္ရပါတယ္။ ပစ္ရမွာလည္း အဆီ တ၀င္း၀င္းနဲ႔ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ ဘာသာရပ္က စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းသလို တကယ္တတ္ရင္ အထက္တန္းကို ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ခက္ေနတာက အဲဒီ ပညာနဲ႔ ပက္သတ္ရင္ အလုပ္က သီးသန္႔ဆန္သြားပါတယ္။ Specialise ျဖစ္သြားတဲ့ သေဘာမ်ိဳးေပါ့။ ကိုယ့္ရဲ႕ Career Path က ခုိင္မာသြားႏိုင္သလို က်ဥ္းေျမာင္းၿပီး ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိလည္း ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ အလုပ္ေတာ့ မရ မျဖစ္ေပမည့္ အလုပ္ လိုခ်င္ရင္ အလုပ္ရွိရာ သြားရမည့္ အေျခအေန ေရာက္ႏိုင္လို႔ပါ။ ဥပမာ တျခားၿမိဳ႕ သြားလုပ္ရမွာမ်ိဳးေတြေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ အဲဒီ ေက်ာင္းမတက္ျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီ အေၾကာင္းကိုေတာ့ IT ေလာကထဲက ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ စိတ္ကူးေနသူေတြ အတြက္ စဥ္းစားစရာ တစ္ခု ေရြးခ်ယ္စရာ တစ္ခု ရမယ္ထင္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ အလုပ္သစ္ေရာက္ေတာ့ အလုပ္သစ္ထဲမွာ ပထမလေတြက ႐ုန္းကန္ရျပန္ေတာ့ ေက်ာင္းကို မစဥ္းစားႏိုင္ျပန္ဘူး။ ကိုယ္ကသာ ေက်ာင္းကို မစဥ္းစားႏိုင္ေပမယ့္ ေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းၿပီး သြားတာေတြ ၾကားေန ျမင္ေနရေတာ့ ငါေတာ့ ဒီကိစၥကို အျမန္ စလံုးေရ စ မွ ျဖစ္ေတာ့မည္လို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ သူမ်ားလုပ္လို႔ လိုက္လုပ္တယ္ ေျပာလို႔ ရပါတယ္။ ကိုယ္က ေနာက္သူတို႔နဲ႔ ယွဥ္ရင္ ကိုယ့္ဆီမွာ တစ္ခုခု လိုေနတာမ်ိဳး ျဖစ္ၿပီး ေနာင္တရရမွာထက္ စာရင္ေတာ့ ေက်ာင္းတက္လိုက္တာ မမွားဘူး ေတြးလိုက္ပါတယ္။

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ ဘေလာ့ ဖတ္သူေတြထဲကေန စစ္တမ္း ေကာက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရတဲ့ အေျဖက မာစတာကို ႏိုင္ငံျခားမွာ တက္ထားတဲ့သူေတြက လူမ်ားစု ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဆင့္ဆင့္ တက္လွမ္းရတဲ့ ကိစၥေတြဟာ အဖ်ားက်ဥ္းသြားတဲ့ ေလွကား တက္ရသလိုပါပဲ။ ထိပ္ဆံုးကို ေရာက္ေလ တက္ႏိုင္တဲ့သူက နည္းလာေလပါပဲ။ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးေတြ အတြက္ ဂရပ္ဆြဲရင္ ၀ိုင္ခြက္ပံု ျဖစ္မျဖစ္ၾကည့္ၿပီး အဆင့္ဆင့္ တက္လွမ္းလာၾကတာ အခ်ိဳးက် မက် သိႏိုင္ပါတယ္။ စစ္တမ္းေကာက္ထားတာကေန ရတဲ့ အေရအတြက္ကို ဂရပ္ဆြဲလိုက္ေတာ့ အ၀က်ယ္ ဗိုက္က်ယ္ ပံုမွန္ ၀ိုင္ခြက္ပံု ရပါတယ္။ ဒါဟာ အေျခအေန ေကာင္းတဲ့ ျဖစ္စဥ္ တစ္ခုကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။


အဲဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ရွာေတာ့ ေက်ာင္း အေထြအထူး မေတြ႔ပါဘူး။ Computer Science အတြက္ Course က အခ်ိန္ပိုင္း တက္ဖို႔ေတာင္ မနည္းရွာရပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ Open University Australia ဆိုတာက ေၾကာ္ျငာေနတာနဲ႔ သူတို႔ Website www.open.edu.au ကို ၾကည့္ၾကည္ပါတယ္။ သူက အေ၀းသင္ပါပဲ။ Distance Education ဆိုတာနဲ႔ စာရင္ ပိုၿပီး ၾကားေကာင္းတဲ့ Open ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း အငိုက္မိသြားပါတယ္။

တက္ဖို႔ Course ေတြကလည္း Project Management ေတြလိုမ်ိဳးက မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီဖက္မွာ စိတ္မပါျပန္ဘူး။ ရွားရွားပါးပါး IT နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး Post Grad အတြက္က တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါလည္း Computer Science စစ္စစ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူကေတာ့ Technology Management လို႔ ေျပာပါတယ္။ Business System Design and Management ျဖစ္ပါတယ္။ ၃ လတာ ကာလအတြက္ တစ္ဘာသာကို ၁၅၀၀ + GST ၁၅၀ = ၁၆၅၀ က်သင့္ပါတယ္။ အထက္က ေျပာတဲ့ Part Time Class နဲ႔သင္တဲ့ Healthcare Informatics ကေတာ့ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ က်ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သားနဲ႔ သမီးရဲ႕ Daycare စားရိတ္ ၂ ေယာက္ေပါင္း တစ္ရက္ကို ၁၄၀-၁၅၀နဲ႔ စာရင္ေတာ့ တကၠသိုလ္ စားရိတ္က အမ်ားႀကီး သက္သာပါေသးတယ္။

Open University ဆိုတာ တကၠသိုလ္ေတြက စုေပါင္းထားၿပီး ေက်ာင္းအပ္ လက္ခံေပးတဲ့ သေဘာပါ။ သူ႔ဆီမွာ တကၠသိုလ္ ၇ ခု ပါပါတယ္။ Monash University တို႔ RMIT တုိ႔လိုမ်ိဳးေတြပါ။ နာမည္ႀကီး တကၠသိုလ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ Australian National University တို႔ University of Sydney တို႔ လိုမ်ိဳးေတြေတာ့ မပါေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေရြးလိုက္တဲ့ Course ကိုေတာ့ Swinburne University of Technology က သင္ၾကားေပးတာပါ။ အဲဒီ တကၠသိုလ္ကလည္း နာမည္ႀကီး တကၠသိုလ္ တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ GRE တို႔ ဘာတို႔လည္း မေတာင္းပါဘူး။ အဲဒီေတာ့လည္း အျမန္ အလြယ္ တက္ျဖစ္သြားတာပါ။ ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္နဲ႔ ဇက္ယက္ ေတာင္ပံက်ိဳး ဆုိတာ ဒီလို ေက်ာင္းသားနဲ႔ ဒီလို ေက်ာင္းနဲ႔ကို ေျပာတာ ျဖစ္ရမည္။

အဲဒါနဲ႔ တစ္ဘာသာ အစမ္း တက္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ Course နဲ႔ Curriculum မဆိုးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ တျခားေက်ာင္းေတြက ဘယ္လို သင္သလဲေတာ့ အေသအခ်ာ မသိပါဘူး။ တျခားေက်ာင္းေတြမွာ ဘာေတြ သင္တယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ Website မွာ အၾကမ္းဖ်ဥ္း သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေက်ာင္းက Course ေတြက IT/IS Manager တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ အေထာက္အကူ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ အလုပ္ အေတြ႔အႀကံဳအရ သိလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အလုပ္ခြင္ထဲမွာ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြက ရမည့္ Hard Skill ေတြ အျပင္ တျခား Soft Skill ေတြလည္း လိုပါေသးတယ္။ Hard Skill ေတြထဲမွာ ေက်ာင္းကရမည့္ ပညာေတြ အလုပ္အေတြ႔အႀကံဳေတြ အလုပ္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ Certificate ေတြ အျပင္ အဂၤလိပ္ စကားေျပာေတြ ပါပါတယ္။ Soft Skill ေတြကေတာ့ ေျပာတတ္ ဆိုတတ္ ျငင္းခံုတတ္တာမ်ိဳး ခုိင္းတတ္တာမ်ိဳး လွ်ပ္တစ္ျပက္ တံု႔ျပန္တတ္တာမ်ိဳး ေဖာက္ထြက္ စဥ္းစားတတ္တာမ်ိဳးကေန လူမႈေရးေကာင္းၿပီး ေပါင္းတတ္ သင္းတတ္တာမ်ိဳးေတြပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ Soft Skill ကို လူေတြနဲ႔ အလြမ္းသင့္ေအာင္ ဆက္ဆံနည္း People Skill လို႔လည္း ေျပာၾကတာ။ Hard Skill ေတြကေတာ့ ေက်ာင္းေတြ သင္တန္းေတြက အလြယ္ ရႏိုင္ေပမည့္ Soft Skill ေတြက်ေတာ့ ေမြးရာပါလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနၿပီး ရယူဖို႔ (ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့) အလြန္ ခက္ပါတယ္။ အဲဒီလို Soft Skill ေကာင္းတဲ့ သူေတြက တစ္ပန္းသာသြားတာေတြ ခဏခဏ ႀကံဳရပါတယ္။

အေ၀းသင္ ပညာေရးေတြကေတာ့ စာသင္ခန္းထဲမွာ ဆရာနဲ႔ သင္တာေလာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းမယ္ မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႔လည္း ကိုယ္ကို ဘာသာျပန္ေပးမည့္ စာဖတ္ျပေပးမည့္ ဆရာတစ္ေယာက္ ထက္စာရင္ နည္းနည္းပါးပါး ေဆြးေႏြးဖို႔ နားမလည္တာေလး နားလည္မႈလြဲေနတာေလးေတြ တိုင္ပင္ဖို႔ ဆရာ တစ္ေယာက္ေတာ့ လိုခ်င္ပါတယ္။ ဒီသင္တန္းမွာလည္း Email နဲ႔ Skype နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ယုတ္စြအဆံုး ဖုန္းဆက္ ေမးရင္ျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ရပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တက္လာတဲ့ ကာလမွာေတာ့ Email ၂ခါ ၃ခါပဲ ပို႔ၿပီး ေမးျဖစ္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ ပ်င္းတာလည္း ပါပါတယ္။

တခ်ိဳ႔ဘာသာေတြမွာေတာ့ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္း အတြက္ ျပဌာန္းထားတဲ့ စာအုပ္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရွိေတာ့ စာအုပ္၀ယ္ရၿပီး သင္တန္း တေလွ်ာက္လံုး အဲဒီ စာအုပ္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ Assignment ေတြ လုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီလို ဘာသာအတြက္ေတာ့ သင္တန္းကာလ ၃ လမွာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ၿပီးေအာင္ ဆံုးေအာင္ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဒီလို သီအိုရီ ဆန္ဆန္ စာအုပ္မ်ိဳးေတြကို ေကာက္ေတာင္ မကိုင္မိဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ဘယ္စာအုပ္ ဖတ္ရေကာင္းမွန္း မသိတာလည္း ပါပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဘာသာေတြ အတြက္ေတာ့ ဟိုစာအုပ္က Chapter တစ္ခု ဒီက တစ္ခု စုေပးထားတာ မ်ိဳးပါ။ အဲဒါလည္း မဆိုးပါဘူး။ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတဲ့ စာေလးေတြ ဖတ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

တခ်ိဳ႕စာေတြက အလုပ္ထဲကေန သိၿပီးသား ျဖစ္ေပမည့္ ကိုယ္က Academic ဆန္ဆန္ မသိထားေတာ့ ေျပာတဲ့ ဆိုတဲ့ အခါမွာ စကားလံုး တစ္လံုးထဲနဲ႔ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ ၿပီးရမည့္ ကိစၥေတြမွာ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေျပာေနရတာေတြ သတိထားမိလာပါတယ္။ တခ်ိဳစာေတြက်ေတာ့ ဖတ္လိုက္တာ keyword တစ္လံုး buzz word တစ္လံုး ရသြားၿပီး အဲဒီကေန အက်ယ္အက်ယ္လိုက္ဖတ္ျဖစ္သြားတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။

တစ္ဘာသာနဲ႔ တစ္ဘာသာလည္း ပံုစံမတူပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ဘာသာေတြက Assignment ၃ ခုနဲ႔ပဲ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ဖြယ္ ၿပီးသြားေပမည့္ တခ်ိဳ႕ ဘာသာေတြကေတာ့ Assignment ၂ ခု၊ Online Test ၂ ခုနဲ႔ Lesson Exercise လိုမ်ိဳး ၄ ခုေလာက္ ပါပါတယ္။ Online Test ကေတာ့ Open Book လည္း ရွိသလို စာေျဖဌာနေတြမွာ သြားေျဖရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ Online Test ဆိုေပမည့္ MCQ ေတြအျပင္ Paragraph ေတြပါ ေရးၿပီး ေျဖရပါတယ္။ စာရြက္ေပၚမွာ ခ်ေရးသလိုပါပဲ။ အရင္တုန္းကေတာ့ Open Book ေတြ သိပ္ေျဖခ်င္ခဲ့တယ္။ အခုတကယ္ Open Book ေျဖရေတာ့မွ မလြယ္မွန္း သိလာပါတယ္။ သူရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ သူတို႔ ခ်မွတ္ေပးထားတဲ့ စာေတြ တကယ္ ဖတ္မဖတ္ သိေအာင္ပါ။ စာကို အလြတ္ရေအာင္ ဖတ္ထားစရာ မလိုဘဲ ဘယ္နားမွာ ဘာရွိလဲ သိေအာင္ ဖတ္ထား႐ံုဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုက္ပါတယ္။

Lesson Exercise ဆုိတာ အနီးကပ္ဆံုး Blog နဲ႔ တူပါတယ္။ Topic တစ္ခုကို ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားတာပါ။ တကယ္လည္း Blog ေရးရပါတယ္။ တကၠသိုလ္ရဲ႕ Blog မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာ Post တစ္ခု ေရးလိုက္ရံုပါပဲ။ အားထုတ္မႈနဲ႔ အခ်ိန္ကလည္း Blog Post တစ္ခုစာေလာက္ပဲ လိုအပ္ပါတယ္။ Assignment တစ္ခုကေတာ့ Blog Post ၁၀ ခုေလာက္နဲ႔ ညီမယ္ ထင္တယ္။ အခ်ိန္ရဲ႕ အားထုတ္မႈရယ္ကို ေျပာပါတယ္။ Blog ေရးသလိုေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့အား က်သြားတာပါ။ ဒီ Post ကိုလည္း အားတဲ့ အခ်ိန္မွပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ အခုလည္း Assignment တစ္ခု ရွိေနတာနဲ႔ ဒီ Post ကို အဆံုး မသတ္ႏိုင္ျဖစ္ေနတာ။

ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ Assignment တင္တာနဲ႔ Blog ေရးတာ သိပ္ကြာလွတယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ Topic တစ္ခုကို ေလ့လာၿပီး ခ်ေရးလိုက္တာပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းတက္ရတာ သိပ္မပင္ပန္းလွပါဘူး။ Assignment မွာေတာ့ ဆရာက အမွားေတြကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ေထာက္ျပေပးပါတယ္။ Blog မွာလည္း Assignment တင္သလို Professional Response ေတြ ရရင္ အားရပါတယ္။ အရာရာ သေဘာတူစရာ မလိုပါဘူး အျပဳသေဘာေဆာင္ရင္ ရပါတယ္။ Assignment ေတြကို ဘေလာ့ေရးသလိုပဲ သေဘာထားေတာ့ ေပ်ာ္ေပမည့္ အခ်ိန္ကေတာ့ အေတာ္ေလး ယူရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အက်ိဳးရွိႏိုင္ေကာင္းရဲ႕ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဘာကိုယ္ အားေပးရ အားတင္းထားရ ပါတယ္။

ေက်ာင္းက ဒီအတိုင္း သြားမည္ဆိုရင္ ေနာက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး အခ်ိန္ယူသြားႏိုင္ေပမည့္ ေနာက္ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့လည္း ၁ ႏွစ္ဆိုတာ အလြယ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တာပါပဲ။ သူမ်ားေတြ ရၿပီးသား ျဖစ္ေပမည့္လည္း Better late than never ပါပဲ။ ေနာင္လိုအပ္လာမယ့္ အခ်ိန္မွာ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနရင္ ေတာ္ပါၿပီ။ ဒီ Post ေတြကလည္း ေက်ာင္းတက္ရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားေနသူေတြ အတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။


Wednesday, August 12, 2009

ဘြဲ႔လြန္ တက္သင့္ မသင့္ (၄)

အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို IT လုပ္ေနသူေတြဟာ ေက်ာင္းစာေတြ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ေတြကို ယံုၾကည္မႈ နည္းၾကပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေတြလိုမ်ိဳး ေက်ာင္းက သင္ေတြ စာေတြကို အေသအခ်ာ ေလ့လာမွ လုပ္စားလို႔ ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ကြန္ျပဴတာ နည္းပညာနဲ႔ ပက္သတ္ရင္ အျပင္မွာ ဖတ္လည္း ရေတာ့ IT သမားတခ်ိဳ႕ဟာ တကၠသိုလ္က စာေတြကို လုိအပ္တယ္ မထင္ၾကပါဘူး။ ကြန္ျပဴတာလိုင္းမွာ Software ေရးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ Network ဆင္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္က တကယ္တန္း စာ ၁ ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ဖတ္လိုက္ရင္ လုပ္စားလို႔ ရေတာ့ တကၠသိုလ္ သင္ရိုးၫႊန္းတမ္းေတြကို မလိုအပ္ဖူး ထင္တတ္ၾကပါတယ္။

တကၠသိုလ္ေတြမွာ သင္တဲ့ စာေတြက အေျခခံေတြ အႏွစ္ေတြပါ။ ျပင္ပမွာ ဖတ္လို႔ ရတာေတြက နည္းပညာ တစ္ခုကို ဘယ္လို အသံုးခ်မလဲ သာသာပါ။ Program တစ္ပုဒ္ အေတာ္အတန္ ေရးတတ္ေပမည့္ B-Tree တို႔ Semaphore အေၾကာင္းတို႔ ေကာင္းေကာင္း မသိတဲ့ Programmer ေတြ ရွိသလို Network တစ္ခု ဆင္တတ္ေပမည့္ ကြန္ယက္ေပၚမွာ Data Packet ေတြ ဘယ္လို သြားသလဲ အမွားဘယ္လို ေရွာင္သလဲ Parity Check ဘယ္လို လုပ္သလဲ မသိတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ သိဖို႔ မလုိအပ္ဘူးလို႔လည္း ထင္ၾကပါတယ္။

တကၠသိုလ္ေတြမွာ သင္တဲ့ စာေတြက အမွန္တကယ္ေတာ့ ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းတာ အမွန္ေပမည့္ အေျခခံက်ေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံု Update လုပ္စရာ မလိုပါဘူး။ အျပင္က စာေတြကေတာ့ နည္းပညာ တစ္ခု ေျပာင္းရင္ ေျပာင္းသလို အၿမဲတမ္း လိုက္မီေနဖို႔ လိုပါတယ္။ ကြန္ျပဴတာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခား ဘာသာရပ္ေတြမွာလည္း Fundamental Knowledge နဲ႔ Career Knowledge ရွိပါတယ္။ အေျခခံ ပိုင္ထားတဲ့သူက Career Skill ရဖို လြယ္ပါတယ္။ သက္လံုေကာင္းၿပီး ေရရွည္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘြဲ႕လြန္ေတာ့ တက္ထားပါတယ္ အလုပ္ မေကာင္းေသးဘူး ဆိုတဲ့သူေတြကလည္း Career Knowledge ေတြ လိုအပ္ေနလို႔ပါ။ သူတို႔အတြက္က ဒီလို လိုအပ္တာက သိသာေတာ့ အလုပ္အတြက္ လိုအပ္တာေတြကို ေလ့လာျဖစ္ပါတယ္။

မသိသာဘဲ အေပ်ာ္လြန္ေနတာက Career Knowledge ေတြ ရထားၿပီး အလုပ္ေကာင္းေနတဲ့ သူေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါပါတယ္။ ခဏေလာက္ သင္ထားတဲ့ ပညာကို တစ္သက္လံုး အသံုးခ်ႏိုင္မည္ ထင္ေနပါတယ္။ ၃-၄ ႏွစ္ သင္ထားတဲ့ ပညာကို ဘယ္ႏွႏွစ္ အသံုးခ်ႏိုင္မယ္ ထင္သလဲ။ ၁၀ ႏွစ္- ၁၅ ႏွစ္ ေပါ့။ လြန္ေရာ ကၽြန္ေရာ အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ေပါ့။ အဲဒီ အႏွစ္ ၂၀ ၿပီးရင္ ဘ၀မွာ ေနာက္ထပ္ အႏွစ္ ၂၀ ထပ္လုပ္ရဦးမွပဲ။ အဲဒီ အခါအတြက္ ဒီပညာေလာက္နဲ႔ ေလာက္ငမယ္ မထင္ေတာ့ ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘာသာ ျဖစ္ခ်င္တာ တစ္ခုရွိပါတယ္။ ေဆးပညာလို ခက္ခဲ နက္နဲတဲ့ ပညာမ်ိဳးေတြက လြဲရင္ေပါ့။ ပထမ ၄ ႏွစ္ေလာက္ စာသင္ၿပီး ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္။ ေနာက္ထပ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ ထပ္ေလ့လာ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္အတြက္။ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္အတြက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ထပ္သင္ အဲဒီလိုဆိုရင္ ပညာကို တေမွ်ာ္တေခၚႀကီး သင္စရာ မလိုေတာ့သလို ဘယ္လို ဘယ္မွာ အသံုးခ်ရမလဲ သိတဲ့ အတြက္ အလုပ္ထဲမွာလည္း အဆင္ေျပတယ္။ ေက်ာင္းနဲ႔ အလုပ္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ စာအုပ္နဲ႔ မက္ေမာဖြယ္ ၀င္ေငြမွ်ေနေတာ့ ဘ၀မွာလည္း Balance ျဖစ္ၿပီး ေနေပ်ာ္မယ္ ထင္တယ္။ နည္းနည္း နည္းနည္း စီေပ့ါ။

ကၽြန္ေတာ္ ဒီႏွစ္ဆန္းကတည္းက ေက်ာင္းတစ္ခု ဆက္တက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ႀကီးက်ယ္ ျမင့္မားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြေတာ့ မရွိတာ အမွန္ပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔လည္း ဘြဲ႕လြန္တက္ေနတယ္။ တျခား တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းၾကားလည္း မာစတာ ရသြားၿပီ။ လူတိုင္းလိုလိုက ေက်ာင္းဆက္တက္ေနတာ ၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အမ်ားတန္းတူ ျဖစ္ေအာင္ ေနဖို႔ လိုၿပီ ထင္လို႔ ေက်ာင္းတက္တာပါ။ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ လိုမွန္းေတာ့ သိထားေပမယ့္ အမ်ားကပါ တက္ေနၿပီဆိုေတာ့ မရွိမျဖစ္အေနနဲ႔ ယူဆၿပီး ဆက္တက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က Self-Discipline မေကာင္းဘူး။ စာဖတ္ရမယ္မွန္း သိေပမယ့္ စာအုပ္ကို မကိုင္မိဘဲ တျခားဟာေတြ (ဘေလာ့လိုမ်ိဳး) မွာ စိတ္ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒီေပၚမွာ ကုန္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို တစ္ေယာက္က ေကာမန္႔တစ္ခုမွာ တြက္ျပထားေတာ့ ဒီ`အား´ေတြကို တျခား ေနရာ တစ္ခုမွာ သံုးလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္။ Occupied ျဖစ္စရာ တစ္ခု ရွိထားရင္ ေကာင္းမယ္။ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ေလး အခ်ိန္နဲ႔ ဘာဖတ္ရမယ္ဆိုတာေလး ရွိရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး ေက်ာင္းအပ္လိုက္တာပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကလည္း ကေလးေတြ ရလာတာလည္း ပါတယ္။ ကေလးေတြက ငယ္ေသးတာ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အခ်က္ေကာင္း တစ္ခ်က္ပါပဲ။ ဟုတ္ပါ့မလား ကိုအန္ဒီဆိုရင္ ကေလးအေဖေတြကို တိုးတိုးေလး Tip ေပးလိုက္ပါမယ္။ ေက်ာင္းတက္ေန စာဖတ္ေနရတာ အေၾကာင္းျပလို႔ ရေတာ့ ကေလးထိန္းရတာ သက္သာတာေပါ့။ ကေလးအေမကို လႊဲခ်လို႔ ရတာေပါ့။ "တိန္" (သူမ၏ အသံ)။ "ေဂါက္" (ေနာက္ဆက္တြဲ)။

ေနာက္တာပါ။ ဒီလိုပါ။ ကေလးေတြက ငယ္ေသးေတာ့ အျပင္ေတြ ဘာေတြ ေတာ္ရံုမသြားျဖစ္ပါဘူး။ အေပ်ာ္အပါးက နည္းလာတယ္။ လူမႈေရးက နည္းလာတယ္။ အိမ္မွာပဲ ကေလးေတြ နားမွာ ေနေနျဖစ္တယ္။ ကေလးေတြကို ထိန္းရင္း ဘာပိုလုပ္ျဖစ္သလဲ ဆိုေတာ့ တီဗီြပဲ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အင္တာနက္ပဲ သံုးျဖစ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔ ေဆာ့ေနခ်ိန္မွာ စာတစ္ခုခု ဖတ္ေနရင္ အဆင္ေျပတယ္။ ဒီကေလးေတြ ႀကီးလာၿပီး Outdoor Activity ေတြ မ်ားလာမယ့္ အခ်ိန္ မေရာက္ခင္ ကိုယ္က စာဖတ္ထား ႏိုင္မွာ အဆင္ေျပမယ္။ တကယ္ေျပာတာပါ။ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔လည္း ေက်ာင္းစာဖတ္ရတာ စာလုပ္ရတာ ဒီေလာက္ႀကီး မခက္ခဲပါဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ စာဖတ္ခန္းထဲမွာ ကြန္ျပဴတာေဘးမွာ လိုက္ေဆာ့ လိုက္ရႈပ္ေပမယ့္ ကေလးေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး မရွိေတာ့ဘူးေပါ့။

ေက်ာင္းစာေတြ သိပ္ဖတ္ခ်င္သပ ဆိုရင္ေတာ့ MIT က Open Courseware ေတြမွာ ရွာဖတ္လို႔လည္း ရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာဖတ္ရမယ့္ အတူတူေတာ့ ဘြဲ႕လက္မွတ္ တစ္ခုရထားတာ ေကာင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရထားတဲ့ ဘြဲ႕က ျမန္မာျပည္က ဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံျခားဘြဲ႕ တစ္ခုေတာ့ လိုခ်င္ပါေသးတယ္။ တျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္ရွာရင္ အဆင္ေျပေအာင္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ေဒသစြဲႀကီးတယ္ဆိုတဲ့ ၾသစေၾတးလ်မွာ ေနခ်င္ရင္ အလုပ္ လုပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီက ဘြဲ႕တစ္ခုေတာ့ ရွိထားရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး ဒီက ေပးတဲ့ အေ၀းသင္ ဘြဲ႕လြန္ သင္တန္း တစ္ခု ဆက္တက္ဖို႔စဥ္းစားတာပါ။

အဲဒီ ဘြဲ႔လြန္ သင္တန္း တစ္ခု တက္ဖို႔ ပိုက္ဆံ ၂ ေသာင္းေလာက္ အခ်ိန္ ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ အတြင္းမွာ ကုန္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ Education အသံုးစားရိတ္က ကိုယ္လက္ရွိ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကို အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ လစာ တိုးေစမယ္ဆိုရင္ အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ ရပါတယ္။ ၂ ေသာင္းအတြက္ အခြန္ လြတ္သြားရင္ ၅-၆ ေထာင္ေလာက္ အခြန္ သက္သာသြားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ တကယ္ ၂ ေသာင္းမက်ေတာ့ဘဲ ၁ ေသာင္းခြဲေလာက္ပဲ က်ၿပီး Tax Effective ျဖစ္ပါတယ္။ တခါတည္းေတာ့ မကုန္ပါဘူး။ ၃ လၾကာတဲ့ Study Period တစ္ခုမွာ တစ္ဘာသာပဲ ယူရင္ တစ္ဘာသာကို ၁၅၀၀ ေက်ာ္နဲ႔ တစ္လကို ၅၀၀ ေလာက္ပဲ က်ေတာ့မွာပါ။ ဒါကေတာ့ ဘြဲ႕လြန္ ယူရျခင္း အဓိက အေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ဆက္ေရးပါဦးမည္...

Saturday, August 08, 2009

ဘြဲ႔လြန္ တက္သင့္ မသင့္ (၃)

Comment ထဲက တခ်ိဳ႕ကို ဒီမွာ Post တစ္ခုအေနနဲ႔ ေရးသြားပါမည္။

“ေသခ်ာဖတ္ရင္ ပ၇ိပတ္တိကို denounceလုပ္မထားဘဲ ပတိပတ္တိကသာ ပန္းတိုင္ေ၇ာက္မယ္လို့ေ၇းထားတာ သိမွာပါ။”

ဒီေနရာမွာ ပန္းတိုင္ ဆိုတာကို သတ္မွတ္ပံုျခင္း ကြဲပါတယ္။ ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္မွာလား အသက္ေမြး၀မ္ေက်ာင္း ပညာတစ္ခုနဲ႔ ဘ၀ကို တိုးတက္ေအာင္ လုပ္မွာလား ကြာပါတယ္။ ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္တဲ့ နည္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒီနည္းေတြကို သံုးၿပီးမွ မြဲသြားတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္တဲ့သူေတြလည္း ေက်ာင္းမတက္ေတာင္ သင္တန္း မတက္ေတာင္ သင္ယူရပါတယ္။ Stock Trading လုပ္မလား သင္တန္း မတက္ဘဲ စာအုပ္ မဖတ္ဘဲ လုပ္လိုက္ရင္ ေလာက္ေတာင္ မေလာက္ပါဘူး။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ ဖြင့္မလား သူမ်ား ဆိုင္မွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ မလုပ္ဘူးဘဲ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ထလုပ္ရင္ ပထမႏွစ္ေတြမွာ အ႐ွံဳးေပၚမွာပဲ။

အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈ တစ္ခုခုနဲ႔ ဘ၀ကို တုိးတက္ေအာင္လုပ္မယ္ (ေျမွာက္သလိုလိုနဲ႔ ႏွိမ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ရာထူးတိုးေအာင္ပဲ လုပ္မယ္) ဆိုရင္လည္း စာဖတ္ရမည္ ေက်ာင္းတက္ရပါမည္။

ဒီမွာ ဘြဲ႕ယူသင့္ မယူသင့္ ေျပာေနတယ္ ဆိုတာ စာရြက္တစ္ရြက္ ယူသင့္ မယူသင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းဆက္တက္ၿပီး ပညာသင္သင့္ မသင့္ပါ။ “ဘြဲ႕” ဆိုတာေနာက္မွာ အခ်ိန္ေတြ ေငြေတြ လံုလေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဓိကက ပညာကို ဆက္လက္ သင္ယူဖို႔ပါ။ ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္လုပ္ ရာထူးတုိးေအာင္ လုပ္လုပ္ သင္ယူရပါမည္။ သင္ယူပံုျခင္းသာ ကြာသြားတာပါ။

အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ပညာကို တျခားေနရာကလည္း သင္ယူလို႔ ေပမယ့္ ေက်ာင္းေတြက စနစ္တက် ျပဌာန္းထားတဲ့ သင္႐ိုၫႊန္းတမ္းေတြကေန သင္ယူတာ အလြယ္ဆံုး နည္းလမ္းနဲ႔ စနစ္ အက်ဆံုးပါ။ ဒီဘေလာ့ကို လာတဲ့ လူတိုင္း နီးပါးမွာ အလုပ္ရွိပါတယ္။ အလုပ္ထဲမွာ ေန႔စဥ္ ေတြ႔ႀကံဳေနရတာေတြကေန မွတ္သားၿပီး တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဘြဲ႕ပဲ ယူၿပီး ျပင္ပေလာကကို အဆက္ျဖတ္ မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္လုပ္ထားတယ္ ထင္မယ္ဆိုရင္ လူေတြကို အထင္ေသးရာ ၾကသလို ကိုယ္အျမင္က်ဥ္းတာကို ေဖာ္ျပေနသလိုပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ ဘြဲ႕လြန္တက္သင့္ မသင့္ပဲ ေျပာေနေပမယ့္ ျပင္ပေလာကမွာ ေတြ႔ႀကံဳ ျမင္ေတြ႕ ေနရတာေတြကေန ကိုယ့္ဘာကိုယ္ သင္ယူဖို႔က နားလည္ၿပီးသားပါ။ အားလံုးနားလည္ၿပီးသား လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို ေရးစရာ မလိုဘူး ထင္ပါတယ္။ ဘြဲ႕လြန္တက္ၿပီး စာဖတ္ ပညာဆက္ေလ့လာရင္ “ပုိ” အက်ိဳး႐ွိတယ္ပဲ ဆိုသြားမွာပါ။ ဘဲြ႕လက္မွတ္ကသာ ပန္းတိုင္ ေရာက္္ေစတယ္လို႔လည္း အမ်ားက မခံယူထားပါဘူး။ အေျခအေနေပးရင္ ေပးသေလာက္ ပညာသင္ယူတာ ေကာင္းတယ္လို႔ပဲ မွတ္ယူပါတယ္။ စာလည္းဖတ္ ပညာလည္းသင္ယူၿပီး အမ်ား (အထူးသျဖင့္ အလုပ္ရွင္နဲ႔ အစိုးရက) သတ္မွတ္လက္ခံထားတဲ့ ဘြဲ႕လက္မွတ္ တစ္ခု ရွိထားတာ ပညာနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမည့္သူေတြ အက်ိဳးမ်ားဖို႔ ပဲ ျဖစ္ေစပါတယ္။

“Corporateႀကီးႀကီးတစ္ခုမွာ လခေကာင္းေကာင္းနဲ့ title ႀကီးႀကီးဟာ Ultimate Goal ဆိုရင္ Post Grad Qualification ဟာ တကယ္အေရးႀကီးပါတယ္။ ၿပည္ပေရာက္ ဗမာအမ်ားစုဟာလည္း ဒီေလာက္Scopeပဲ ေတြးတတ္တယ္။”

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္အတြက္ Ultimate Goal ဟာ ဒါပဲလို႔ ေျပာရမည္ဆိုရင္လည္း ရွက္စရာ ေၾကာက္စရာ မလိုပါဘူး။ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္မွာ Millionaire ျဖစ္ဖို႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္ ရည္မွန္းခ်င္ ရည္မွန္းလို႔ ရပါတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ မတူ ရန္သူလို႔လည္း မသတ္မွတ္ပါဘူး။ ႀကီးႀကီးမားမား မမွန္းတဲ့ အတြက္ ငတံုးတစ္ေကာင္လို႔ ရွက္စရာ မလိုသလို အႀကီးအက်ယ္ မွန္းထားတဲ့ အတြက္လည္း ဘ၀င္ ျမင့္စရာ မလိုပါဘူး။ သူ႔အထြာနဲ႔ သူရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီ Post ေတြမွာ ရာထူးႀကီးႀကီး ရေရးကို ေရးသြားမွာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ခ်မ္းသာဖို႔ နည္းလမ္းေတြ႔ရင္လည္း ေရးသင့္ရင္ ေရးသြားမွာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ Warren Buffet တို႔ Bill Gates တို႔နဲ႔ ခ်ည္ၿပီး ဥပမာ ေပးသြားမွာမဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္က်င္လည္ က်က္စားေနတဲ့ ေတြ႔ႀကံဳေနရတဲ့ လူတန္းစား တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ပဲ အဲဒီမွာ ေတြ႔ႀကံဳ ေနရတာေတြကို အဲဒီလူေတြ အတြက္ ေရးသြားမွာပါ။ ေနာက္ပို႔စ္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ ဘယ္အခ်ိန္က စၿပီး ဆံုးျဖတ္ခဲ့သလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သလဲနဲ႔ ဘယ္လို တက္ေနတာေတြကို ေရးသြားမွာပါ။

Friday, August 07, 2009

ဘြဲ႔လြန္ တက္သင့္ မသင့္ (၂)

NTU မွာ Master တက္ခြင့္နဲ႔ NUS မွာ Graduate တက္ခြင့္ ဘယ္ဟာက ပိုခက္ခဲတယ္ ဆိုလိုက္တာကို ဘယ္သူကေတာ့ ပိုသာတယ္ ႏိႈင္းယွဥ္တယ္လို႔ ထင္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလို ေရးလိုက္တာဟာ အဲဒီေက်ာင္းေတြကို ေရာက္ၿပီးသား အဲဒီေက်ာင္းေတြက ဘြဲ႕ရၿပီးသား လူေတြ အတြက္ မဟုတ္ဘဲ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ ဘယ္ေက်ာင္း တက္ရမွန္း မသိေသးသူေတြ အတြက္ ေရးလိုက္တာပါ။ စကၤာပူနဲ႔ ေၾသာ္ဇီ ႏႈိင္းယွဥ္ရင္ အဲဒီႏိုင္ငံေတြမွာ အေျခခ်မည္ စိတ္ကူးထားၿပီးသူေတြက နည္းနည္းေတာ့ မႀကိဳက္ခ်င္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္မွာ အေျခခ်ရမည္ စဥ္းစားေနသူေတြ အတြက္ fact တစ္ခု ရပါေစ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ႀကိဳေျပာပါရေစ။ အခ်က္အလက္ကို မွန္ႏိုင္သမွ် မွန္ေအာင္ ေရးေပမည့္ ကၽြန္ေတာ္က မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ Subjectively ပဲ ေရးပါမည္။ ဓမၼဓိဠာန္ က်က် ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါမည္။ Balanced View ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါမည္။ ဒါမွလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္နဲ႔ အျမင္ကို ေဖာ္ျပရာ က်မွာပါ။ Universal Truth ကို ေရးဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ မစြမ္းသာေသးပါဘူး။ အခုလည္း တက္သင့္ မသင့္ လို႔ ဆိုထားေပမည့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေတြး အျမင္ေတြ ႀကံဳခဲ့တာေတြကို အသားေပးသြားမွာပါ။ စာဖတ္သူရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ အတၲၲကို လက္ခံသလို အေတြးအျမင္ကိုလည္း ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မွားေနတာကို တည့္မတ္ေပးရင္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

လူနဲ႔ပဲ ဆိုင္သလား ေက်ာင္းနဲ႔ ဘြဲ႕နဲ႔ပဲ ဆိုင္သလားကို ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ေလးကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ NUS Graduate ျဖစ္ခါစ တစ္ေယာက္ဟာ NTU မွာ Master ၿပီးၿပီး အလုပ္လုပ္တာ ၾကာလာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေလာက္ မရင့္က်က္တာ မ်ိဴးလည္း ရွိေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါကလည္း တကယ္ေတာ့ အသက္အရြယ္နဲ႔ ဘ၀ အေတြ႔အႀကံဳ ေၾကာင့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႔လည္း အခု အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႕ရတစ္ေယာက္ဟာ စကၤာပူ ဒါမွမဟုတ္ ၾသစေၾတးလ် အေမရိကားက ဘြဲ႔ရေတြရဲ႕ Average လစာထက္ (အခ်ိဴးက် တြက္ၾကည့္ရင္) ပိုမမ်ားေတာင္ တူတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ လူနဲ႔ပဲ ဆိုင္တယ္ ေက်ာင္းနဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ေျပာလိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ မွန္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မယူဆရဲပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲဒီကဘြဲ႔ တစ္ခုခု ရွိေနမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခု အေနအထားထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ တစ္ေနရာကို ေရာက္ေနႏိုင္တယ္လို႔ ခံစားရလို႔ပါ။ (စကၤာပူက ဘြဲ႕ရေတြရဲ႕ လစာေတြကို MOE web site မွာ ရွာၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္)

Position တစ္ခုအတြက္ လစာ Range တစ္ခုဆိုတာ ရွိပါတယ္။ လုပ္သက္ ၅ႏွစ္ / ၁၀ႏွစ္ရွိ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္၊ ကြန္ျပဴတာ ပရိုဂရမ္မာ တစ္ေယာက္ ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ အတြက္ အျမင့္ဆံုး လစာဟာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရွိပါတယ္။ ဒီလို Range ကို ေျပာတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ Average လစာကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘဲ Exceptionally ပါေကာင္းေနတဲ့ ကုမၸဏီေတြက ေပးတဲ့ လစာေတြပါ ပါပါမယ္။ ဥပမာ ေရနံကုမၸဏီေတြနဲ႔ တျခား နာမည္ႀကီး ကုမၸဏီေတြက လစာေပးတာ ရက္ေရာပါတယ္။ ကိုယ္က အဲဒီ Range ထဲမွာ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနသလဲ Ceiling ကို မထိေသးဘူးလား ဘာေၾကာင့္ အဲဒီေလာက္ မရေသးတာလဲ ကိုယ့္အေနအထား ဘယ္မွာ ရွိသလဲကို သိထားမယ္။ ဘြဲ႕လြန္ ဆက္တက္လိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ထိ တိုးတက္သြားႏိုင္သလဲကို ေမွ်ာ္မွန္းၾကည့္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ ဆက္တက္သင့္ မတက္သင့္ကို သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလို တြက္တာေတာင္ ကာလတို အတြက္ပဲ မွန္းႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္က လစာ Range ထဲမွာ အျမင့္ဆံုးကို ေရာက္ေနၿပီဆိုလို႔ ဘြဲ႕လြန္ မတက္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေရရွည္မွာ မေသခ်ာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို လူေတြကေတာ့ ေက်ာင္းဆက္တက္မည့္ ကိစၥကိုေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး စဥ္းစားၿပီး တကယ္ လုိအပ္မယ္ ထင္မွပဲ ျဖည္းျဖည္း လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။

အလ်ဥ္းသင့္လို႔ ေက်ာင္းသားနဲ႔ အလုပ္သမား အျမင္ကြဲပံုကိုလည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္သမားေတြက အလုပ္လုပ္ေနတုန္းမွာ NTU ကို စေကာ္လာ ရလို႔ မာစတာတန္း လာတက္တဲ့ တစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူနဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကေတာ့ တကၠသိုလ္ မတူပါဘူး။ သူက တျခား အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း တစ္ခုက။ သူက သူစာေတာ္လို႔ စေကာ္လာ ရတယ္ေပါ့။ သူက စေကာ္လာေၾကးေတြ ရၿပီး ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ဒီေကာင္ ဒီအခ်ိန္ထိ ဒီအသက္ အရြယ္ အထိ အလုပ္မလုပ္ရေသးဘဲ ေက်ာင္းပဲ တက္ေနရတယ္။ သနားပါတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြကလည္း သူတို႔ ေက်ာင္းတက္တာ ဘယ္လို ေပ်ာ္ေၾကာင္း။ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းသား ဘ၀နဲ႔ စကၤာပူ အေမရိကား ေက်ာင္းသားဘ၀က လားလားမွ မတူေတာ့ အဲဒီလို ေက်ာင္းေတြမွာ တက္ရတာ လူတိုင္းက ဂုဏ္ယူၾကပါတယ္။ အၿမဲတက္ေနတဲ့ လူမေျပာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ခဏေလာက္ Campus ေတြထဲ လိုက္သြားရင္ အဆန္းတၾကယ္ေတြ ခန္းခန္းနားနားေတြ ျမင္ေနရတယ္။ ေက်ာင္းတက္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက သူတို႔ ေက်ာင္းတက္ထားရတာကို ဂုဏ္ယူၾကတာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြက သူတို႔က ေတာ္လို႔ ေက်ာင္းတက္ရတာ။ ေက်ာင္းတက္ၿပီးရင္လည္း ပိုေတာ္မွာပဲလို႔ ၀င့္ႂကြားၾကပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီလို ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျမန္မာျပည္မွာ မ၀ေရစာ ေက်ာင္းတက္လိုက္ရတဲ့ လူတိုင္းက လိုခ်င္ေပမည့္ အလုပ္လုပ္ၿပီး လစာ(ေကာင္းေကာင္း) ရေနတဲ့ သူေတြက အလုုပ္ကို ပစ္ၿပီး ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ သူတို႔ တြက္တာက တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ အလုပ္မလုပ္ဘဲ ေက်ာင္းတက္လိုက္ရင္ ၀င္ေငြ ဘယ္ေလာက္ နစ္နာသြားႏိုင္သလဲ။ အမွန္အကန္ လုပ္သက္ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ ရထားရင္ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့ ေနရာမွာ ဘယ္ေလာက္ အထိ တာသြားေၾကာင္း ကိုယ့္ေတြ ခံစားခဲ့ရေတာ့ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ သူေတြကို အခ်ိန္ျဖဳန္းတယ္ ႀကီးေကာင္ ႀကီးမားနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းလို႔ ျမင္ၾကတယ္။ မလိုလားအပ္ဘဲ အပိုေတြ လုပ္တယ္ ျမင္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းတက္တဲ့ သူေတြကလည္း ေက်ာင္းၿပီးရင္ သမင္ဆယ္လွမ္း က်ားတစ္လွမ္းဆိုၿပီး ျမင္ၾကပါတယ္။ ပညာကို ဆက္လက္ မေလ့လာသူေတြထဲမွာ လႊတံုးတံုးကို မေသြးဘဲ ေပၿပီးေတာ့ သစ္ပင္ သစ္တံုးကို ျဖတ္တဲ့ သူေတြလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။

အလုပ္ခန္႔တဲ့ ေနရာမွာလည္း လုပ္သက္တင္မက ဘယ္မွာ ေက်ာင္းၿပီးသလဲပါ ၾကည့္တတ္တဲ့ ေနရာမွာ အလုပ္ ရခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဆီမွာ သူတို႔ လိုခ်င္တဲ့ ဘြဲ႕တစ္ခု ေတာ့ ရွိထားမွ ျဖစ္မယ့္ အေနအထားေတြ ႀကံဳလာရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ လွည့္ကြက္ တစ္ခုကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တျခားသူနဲ႔ မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ ညီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္က အစိုးရဖြင့္ထားတဲ့ ရန္ကုန္ ကြန္ျပဴတာ တကၠသိုလ္မွာ တက္ၿပီး ဘြဲ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ဥာဏ္ပိုေကာင္းေပမယ့္လည္း စာမႀကိဳးစားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ညီက အဲဒီ ေက်ာင္းေတြ မမီေတာ့ ကြန္ျပဴတာကိုပဲ ပုဂၢလိကေက်ာင္းမွာ NCC ဆိုတဲ့ Course ကို အခ်ိန္ပိုင္း တက္ၿပီး ဘြဲ႕ရပါတယ္။ သူက အဂၤလန္ေတာင္ မေရာက္ဘူးေပမယ့္ သူ႔ Resume မွာ အဂၤလန္က တကၠသိုလ္ တစ္ခု နာမည္ ပါၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ (အထူးသျဖင့့္ ေၾသာ္ဇီက အလုပ္ရွင္ေတြ အတြက္) ကမၻာေျမပံုရဲ႕ ဘယ္နားမွာ မွန္းမသိတဲ့ Yangon ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ေက်ာင္းၿပီးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သာ လုပ္သက္ ေကာင္းေကာင္း မရထားရင္ အလုပ္ရွာဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ အဂၤလန္ တကၠသိုလ္ တစ္ခု နာမည္နဲ႔ ဘြဲ႕ရထားတာဟာ စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ေမးတဲ့ သူနဲ႔ ေတြရင္ ရွင္းျပရတာက လြဲရင္ တပန္းသာသြားပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ အစိုးရေက်ာင္း မတက္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း အျပင္ေက်ာင္း တက္တဲ့သူေတြအတြက္ ပိုေကာင္းႏိုင္တဲ့ အေနအထား ရွိေပမယ့္ စကၤာပူမွာေတာ့ အစိုးရ ေက်ာင္းေတြဟာ အျပင္ ေက်ာင္းက ဘြဲ႕ေတြ ထက္ ပိုေကာင္းပါတယ္။ အျပင္ ေက်ာင္းဆိုတာ နာမည္ႀကီး ေက်ာင္းေတြကို မဆိုလိုပါဘူး။ စကၤာပူမွာတုန္းက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တစ္ေယာက္က ၿခံေပါက္ ႏိုင္ငံသားပါ။ သူက ေပၚလီတက္ၿပီးေတာ့ အဲဒီက ေက်ာင္းေတြ တက္ခြင့္ မရေတာ့ ဘြဲ႕အတြက္ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ မဲလ္ဘုန္းက ေက်ာင္းတစ္ခုကို အေ၀းသင္ ဆက္တက္ပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်ကို ၃ လေလာက္ လာၿပီး ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲ ေျဖရတာက လြဲရင္ ေက်ာင္းကို မည္မည္ရရ မတက္လိုက္ရပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘြဲ႕လက္မွတ္ တစ္ခု လိုခ်င္ေတာ့ ဒီလိုပဲ ပိုက္ဆံေပးၿပီး တက္ခဲ့ရတယ္ ဆိုပါတယ္။

ဘြဲ႔လက္မွတ္ တစ္ခုဟာ စာရြက္တစ္ရြက္ထက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပိုၿပီး တန္ဖိုးထားပါတယ္။ ဘြဲ႕လက္မွတ္ မရွိဘဲ အလုပ္ရွာလို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစိုးရ ကိစၥေတြနဲ႔ ပက္သက္လာရင္ေတာ့ အဲဒီ စာရြက္ဟာ အင္မတန္ အေရးပါလာပါတယ္။ စကၤာပူမွာ ေၾသာ္ဇီမွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ ဗီဇာရဖို႔ PR ရဖို႔ ဘြဲ႕လက္မွတ္ဟာ အလြန္ အေရးပါပါတယ္။ အစိုးရနဲ႔ ပက္သတ္ရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘြဲ႕နဲ႕ အလုပ္နဲ႔ မကိုက္ရင္ေတာ့ ျပသနာ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ ျမန္မာစာဘြဲ႕ရထားသူဟာ ကြန္ျပဴတာ သင္တန္းေတြ တက္ၿပီး ကြန္ျပဴတာ ေလာကထဲ ၀င္ႏိုင္ေပမယ့္ အစိုးရ ကိစၥေတြျဖစ္ျဖစ္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း အာမခံေတြမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘဏ္က (အိမ္၀ယ္ဖို႔ လိုမ်ိဳးအတြက္) ေငြေခ်းခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာရႏိုင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အထက္မွာ ဆိုခဲ့တဲ့ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္(သင္ဘ၀)နဲ႔ အေမရိကား သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘြဲ႕ မရေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကို အဲဒီကို ပို႔ေပးတဲ့ ကုမၸဏီကလည္း အလုပ္၀င္ခါစက Bill Gates တို႔ Michael Dell တို႔ ျပၿပီး ေျမွာက္ေပးတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ဘြဲ႕မရေသးေပမည့္လည္း ဘယ္ေလာက္ အထိ ေအာင္ျမင္ေနေၾကာင္း။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းကို ခဏနားၿပီး အလုပ္ လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ အရြယ္မွာ ေက်ာင္းနား သင့္မသင့္ ေက်ာင္းတက္သင့္ မသင့္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေက်ာင္းကို ၿပီးေအာင္ ျပန္တက္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီပုဂိၢဳလ္ေတြဟာ ေက်ာင္းတက္ေနရင္းမွာ ေအာင္ျမင္စရာ လမ္းေၾကာင္းေတြ႔လို႔ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္လို႔ ေက်ာင္းထြက္လိုက္ၾကတာပါ။ သူတို႔ တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းေတြက ထိပ္ထိပ္ႀကဲေတြပါ။ ကိုယ္က အဲဒီလို ေအာင္ျမင္ႏိုင္မည့္ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ မေရာက္ေသးဘဲ ေက်ာင္းမတက္လည္း ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္ ဆိုရင္ သူတို႔ဘ၀ကို ကြက္ကြက္ကေလးပဲ ၾကည့္ရာ က်ႏိုင္ပါတယ္။

စကၤာပူမွာေတာ့ သိပ္ မသိသာလွေပမည့္ ၾသစေၾတးလ်လို အေမရိကားလိုမွာေတာ့ သူ႔ႏိုင္ငံသားေတြက အိေႁႏၵရသေလာက္ အဲဒီကို ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ တရုတ္ေတြ ကုလားေတြက ေက်ာင္းေတြကို အလုအယက္ တက္ၾကပါတယ္။ (စကၤာပူမွာေတာ့ အားလံုး တက္ၾကၿပီး နည္းနည္းမွ်တယ္ ထင္ပါတယ္။) ဒီႏိုင္ငံေတြမွာ သာမန္လူေတြက ဘြဲ႕ရၿပီးေတာ့ အလုပ္ကေလး လုပ္တာက လြဲရင္ ဘ၀ကို ေပ်ာ္သလိုေနၾကတာ သတိထားမိပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါ ခရီးထြက္ဖို႔ ကိုယ္ စိတ္ပါတဲ့ တျခားဟာေလးေတြ လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားၿပီး ဘ၀ကို ေပ်ာ္ေအာင္ ေနၾကတယ္။ တျခားဘက္မွာလည္း ႏိုင္ငံံသားေတြထဲမွာ ခ်မ္းသာၿပီး ပညာတတ္ မိသားစုက လူမ်ားကေတာ့ ဘြဲ႕ေရာ ဘြဲ႕လြန္ေရာကို (ေက်ာင္းေကာင္းေတြမွာ) ဆက္တိုက္ တက္ၿပီး ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ရာထူးႀကီးေတြ ယူထားတာလည္း ေတြ႔မိပါတယ္။

ဦးေဆာင္ လမ္းညႊန္မႈ မရွိတဲ့ လူအုပ္ႀကီးကို ေၾကာက္တတ္တဲ့ သူေတြက ဦးေဆာင္တတ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက အလုပ္တစ္ဘက္နဲ႔ ေက်ာင္းေတြ ဆက္တက္ ပိုက္ဆံဆိုလည္း ျခစ္ျခစ္ပါေအာင္ စုနဲ႔ သူ႔ႏိုင္ငံသားေတြလိုေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး မေနႏိုင္ၾကပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အေနနဲ႔ သူ႔ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ေနရာမွာ ကြာသြားတာေတြ ရွိေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လံုေအာင္ ဆိုၿပီး ေက်ာင္းတက္ၾကတာပါ။ ေနာက္ၿပီး ဒီႏိုင္ငံမွာ ေနၿပီး ဒီႏိုင္ငံက ပညာေရးရထားမွ ဒီႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ ယွဥ္ႏိုင္မွာဆိုၿပီး ေတြးၾကပါတယ္။ ေျပာရမည္ဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္လို႔ ေက်ာင္းတက္တယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီလူ ေၾကာက္တတ္တဲ့သူေတြ မ်ားလာေတာ့ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ဟာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြထဲမွာ Trend တစ္ခု အေနနဲ႔ ျဖစ္လာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ဒီအခ်ိန္မွ တေရးႏိုးၿပီး ဘြဲ႕လြန္ ဆက္တက္သင့္ မသင့္ ေျပာေနတာ (စစ္တမ္းအရ ဆိုရင္) တ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိတဲ့ ဘြဲ႕လြန္ ရထားၿပီးသားသူေတြ အတြက္ ရယ္စရာ ျဖစ္ေနမလားပဲ။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ ဆက္တက္ဖို႔ အားေပးၾကမွာပါ။ က်န္တဲ့ တ၀က္မွာလည္း ရိုးရိုးဘြဲ႕ဆိုေပမည့္ ေအာင္ျမင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ေနသူေတြ အတြက္လည္း ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ သိပ္စဥ္းစားစရာ မလိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘြဲ႕လြန္ရၿပီးသူေတြဆီက အႀကံေတြရၿပီး ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ ခ်ဥ္တံုခ်တံု ျဖစ္ေနသူေတြ ကိုယ္လုိ လူေတြအတြက္ ထိေရာက္မည္ဆိုရင္ ေက်နပ္ပါတယ္။

ဆက္ေရးပါဦးမည္။

Monday, August 03, 2009

ဘြဲ႔လြန္ တက္သင့္ မသင့္ (၁)

ဒီဘေလာ့ကို လာဖတ္တဲ့ သူေတြဆီကေန သူတို႔ရဲ႕ အျမင့္ဆံုး ပညာေရး အေနအထားကို စစ္တမ္းေလး တစ္ခုအေနနဲ႔ ေကာက္ထားခဲ့ပါတယ္။ စစ္တမ္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ႀကိဳတင္ အသိမေပးခဲ့တာကိုေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘြဲ႕လြန္သင္တန္းတစ္ခု ဆက္တက္သင့္မသင့္ကို သံုးသပ္ခ်င္လို႔ပါ။ Vote လုပ္သြားသူေတြကိုလည္း ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။


ပံုမွန္ Master ဘြဲ႕ တစ္ခုဟာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခု ရေအာင္ အေထာက္အကူျပဳတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ခံယံုၾကည္ေအာင္ အခုအခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္ မလုပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ IT ေလာကမွာ အလုပ္ေတြက ဆရာ၀န္ေတြလိုမ်ိဳး ဘြဲ႕လြန္ ပညာ အရည္အခ်င္းေတြ ပံုမွန္အားျဖင့္ မလိုအပ္ပါဘူး။ ကုမၸဏီအႀကီးႀကီးေတြမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ မာစတာဘြဲ႕ ႐ွိထားမွ ျဖစ္ေပမယ့္ Graduate ေလာက္နဲ႔လည္း လစာေကာင္းေကာင္း ရႏိုင္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ႔ပါပဲ။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မာစတာဘြဲ႕တစ္ခုကို လိုအပ္တယ္လို႔ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု မထင္ခဲ့ပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပ်င္းခဲ့တာလည္း ပါပါတယ္။ အလုပ္ စလုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘြဲ႕ေတာင္ မရေသးပါဘူး။ ေနာက္မွ ဘြဲ႕ရေအာင္ ေက်ာင္းဆက္တက္ျဖစ္တာပါ။ စကၤာပူ ေရာက္စကလည္း ေရာက္စမို႔လို႔ဆိုၿပီး မာစတာဆက္တက္ဖို႔ ေခါင္းထဲမွာ မ႐ွိပါဘူး။ အဲဒီမွာ အေျခခုိင္သြားေတာ့လည္း တျခားႏိုင္ငံကို ကူးမည္ ဆိုၿပီး ေက်ာင္းတက္ေနရင္ သံေယာဇဥ္ တြယ္ေနမွာစိုးလို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ကို ဆင္ေျခေပးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူမွာ ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ဟာ ဘြဲ႕လြန္သင္တန္း တစ္ခု တက္ဖို႔လိုအပ္တာထက္ေတာင္ ပိုေနပါေသးတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စကၤာပူ ဒါမွမဟုတ္ ႏိုင္ငံရပ္ျခား တစ္ခုကို ေရာက္ေနတဲ့သူေတြဟာ ေရာက္တာနဲ႔ ပညာေရးတစ္ခုကို လိုက္စားမယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္တစ္ခု အတြင္းမွာ ပညာေရးတစ္ခု အဖတ္တင္ႏိုင္ေၾကာင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္လို ေနာင္တရတာမ်ိဳးကေန ေ႐ွာင္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုပါရေစ။ အေျခအေန ေပးရင္ေပ့ါေလ။ ကိုယ့္ကိုယ္က်ေတာ့ အေျခအေန မေပးလိုလို႔ ေျဖသိမ့္ပါတယ္။

ဒီဇယားကို ၾကည့္မည္ဆိုရင္လည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ (၈၀% ေက်ာ္ေက်ာ္) က ႏိုင္ငံျခား ေရာက္မွ ဘြဲ႔လြန္ ဆက္တက္ၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါကလည္း တျခား အေၾကာင္းေတြ ႐ွိႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ တခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံရပ္ျခား ထြက္ဖို႔ကို ပညာေရးကို Entry  တစ္ခုအေနနဲ႔ Starting Point တစ္ခု အေနနဲ႔ အသံုးခ်ၾကတာပါ။ ဥပမာ စကၤာပူသြားဖို႔ အတြက္ ေက်ာင္းအရင္ ေလွ်ာက္ၿပီး ေက်ာင္းရမွ ေက်ာင္းကို တစ္ႏွစ္ခြဲ ႏွစ္ႏွစ္ တက္ၿပီးေတာ့မွ အလုပ္႐ွာၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒီလမ္းေၾကာင္းက Risk နည္းတယ္လို႔ ယူဆၾကတာေတြ ႐ွိသလို ေရျခားေျမျခားတစ္ခုမွာ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းႀကီး အလုပ္သစ္တစ္ခု လုပ္ဖို႔ မ၀ံ့သူေတြအတြက္လည္း သင့္ေတာ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္မွာ လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳ ေကာင္းေကာင္း မရွိထားသူေတြ အသက္ငယ္ေသးသူေတြ အတြက္ပါ။ ဒီနည္းဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္အတြက္ ႏိုင္ငံတစ္ခုကို ေျခလွမ္းစတင္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္း တစ္ခု ပါပဲ။ ေက်ာင္းတက္ၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနရင္ အဲဒီ ႏိုင္ငံအေၾကာင္း အေတာ္အတန္ သိသြားတာမို႔ အစိမ္းလိုက္ႀကီး အလုပ္လာ႐ွာတဲ့ သူထက္ေတာ့ အမ်ားႀကီး လြယ္ကူသြားပါတယ္။ အလုပ္ရဖို႔ အခြင့္အလမ္းလည္း ပိုမ်ားပါတယ္။ စကၤာပူမွ မဟုတ္ဘူ။ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္တဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ အဂၤလန္ကို သြားခ်င္လည္း ဒီနည္းက အလုပ္ျဖစ္တယ္။ အေမရိကား သြားခ်င္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံေပၚ မူတည္ၿပီး ဘယ္လို ပညာေရးမ်ိဳးလည္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ကုန္က်သလည္း ပဲကြာသြားမယ္။ 

စကၤာပူမွာေတာ့ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းၿပီးမွ PR ရမယ္ဆိုလို႔ ေက်ာင္းဆက္တက္သူေတြလည္း ႐ွိပါတယ္။ ဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြက အေတာ့္ကို မွန္ခဲ့ေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ မ႐ွိမျဖစ္ႀကီး မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ရွိထားရင္ေတာ့ ေကာင္းတယ္ ဆိုၾကေသးတဲ့ အတြက္ PR ရဖို႔ဆိုၿပီး ေက်ာင္း ဆက္တက္ၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဒီလို ယံုၾကည္ၿပီး ေက်ာင္းဆက္တက္တဲ့သူေတြပဲ ဘြဲ႕တစ္ခု ထပ္ရသြားၿပီး ေနာက္ေနာင္ တျခားေနရာေတြမွာ ေကာင္းဖို႔ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။

Career နဲ႔ ပက္သက္ၿပီး တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း ဘြဲ႔လြန္တက္ၾကတာကလည္း အဓိက အေၾကာင္းတစ္ခုပါ။ လိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အသင့္ ႐ွိေနေအာင္လည္း ပါတယ္။ တခ်ိဴ႕ကလည္း ဂ်ပန္လို ႏိုင္ငံမွာ ပညာသင္ဆု လွမ္းေလွ်ာက္ထားတာ ရသြားလို႔ လက္မလႊတ္ႏိုင္လို႔ သြားတတ္ရင္း ဂ်ပန္မွာ အေျခက် အလုပ္ရသြားတာမ်ိဴးေတြလည္း ေတြ႔ရျပန္တယ္။ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ႀကံ႐ြယ္ေနသူလည္း ဂ်ပန္ စေကာ္လာေတြကို စူးစမ္းၾကည့္သင့္ပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနရင္းနဲ႔ ဘြဲ႕လြန္ဆက္တက္သူေတြကိုေတာ့ ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။ ညေန အလုပ္ကဆင္းတာနဲ႔ NTU ကို ေျပးရၿပီ။ (ကၽြန္ေတာ့္ အသိေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္က အဲဒီမွာ တက္ၾကတာပါ)။ စာသင္ခန္းထဲေရာက္ေတာ့ လူကအေတာ္ ပင္ပန္းေနၿပီး အိပ္ေတာင္ ငိုက္က်တယ္လို႔ ေျပာၾကတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းဆက္တက္ရမွာ တြန္႔သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စကၤာပူ ေရာက္စက အခုမွ လက္ထပ္ကာစ ဆိုေတာ့ သူမနဲ႔လည္း မခြဲႏိုင္တာလည္း ပါမွာေပါ့။ ဒီလိုပဲ ၾကည္ျဖဴေလာက္ေအာင္ ဆင္ေျခေပးရတယ္။


 တကယ္လို႔ ဘြဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြကို မၾကည့္ဘဲ ဘယ္မွာ ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းၿပီး ခဲ့လည္း ဆိုတာကိုပဲ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာရယ္၊ စကၤာပူမွာရယ္၊ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ရယ္ အတူတူ နီးပါး ပါပဲ။ ဒီဘေလာ့ကို လာလည္ထဲသူေတြထဲမွာ စကၤာပူက ၅၀% ေက်ာ္ေက်ာ္႐ွိၿပီး ျမန္မာျပည္က လာလည္တဲ့သူဟာ ၁၀ ေယာက္ေတာင္ မ႐ွိခ်င္ပါဘူး။ အဲဒီ ႏွစ္ခ်က္ ေပါင္းၾကည့္ၿပီး မွက္ခ်က္ခ်ရရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့သူေတြကလည္း တျခားမွာ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ သူေတြနဲ႔ နည္းတူ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္ရႏိုင္ေၾကာင္းေတြ႔ရပါတယ္။ လစာကေတာ့ ကြာသြားႏိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာပဲ ဘြဲ႕ရခဲ့တဲ့ သူေတြမွာလည္း တျခားႏိုင္ငံမွာ ဘြဲ႕ရထားတဲ့သူေတြနဲ႔ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုေတာ့ လစာရတာခ်င္း ယွဥ္ႏိုင္တဲ့သူေတြလည္း ႐ွိပါတယ္။ အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ အလုပ္ေပၚလည္း မူတည္သြားတာေပါ့။ ကံဆိုတာကိုလည္း ထည့္ေျပာခ်င္ပါတယ္။

စာဖတ္သူေတြထဲမွာ ဒီပလိုမာ ရထားသူေတြကလည္း အုပ္စုတစ္စု အေနနဲ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကဆိုရင္ GTI (အင္ဂ်င္နီယာ)တို႔ LCCI (စာရင္းကိုင္) တို႔လို NCC (ကြန္ျပဴတာ) တို႔လို ဒီပလိုမာ ရထားသူေတြအေနနဲ႔ စကၤာပူမွာ အလုပ္တစ္ခု ရႏိုင္တာ ၾကားေနရပါတယ္။ လြယ္ေတာ့ မလြယ္လွပါဘူး။ စကၤာပူမွာ ေပၚလီၿပီးရင္ေတာ့ ဒီပလိုမာ ဆိုေပမယ့္ အလုပ္အကိုင္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႕ရ တစ္ေယာက္ထက္ အမ်ားႀကီး အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရ႐ွည္မွာေတာ့ စကားေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ေပၚလီၿပီးရင္ တျခားေက်ာင္းေတြ ဆက္တက္ၾကတာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒီပို႔စ္မွာ ဘြဲ႕လြန္အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာ ဆိုေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို ေပၚလီဆင္းေတြ ေရးထားရင္ ဖတ္ရတာ ပိုေကာင္းမွာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ကို ရမ္းမွန္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ ဒီဘေလာ့မွာ လူငယ္ေတြလည္း ဖတ္တယ္ ဆိုတာသိရတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာပါတယ္။

Graduate ပဲ ဆိုေပမည့္လည္း ႏိုင္ငံျခားမွာ Graduate တက္ခြင့္ဖို႔ ရဖို႔ရယ္ အခ်ိန္ရယ္ စားရိတ္ရယ္က အဲဒီမွာ မာစတာ တက္ဖို႔ ထက္ ပိုခက္ခဲ ပိုၾကာ ပိုကုန္က်ပါတယ္။ NTU က မာစတာရထားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ထက္ NUS မွာ Graduate ျဖစ္ထားတဲ့သူက အလုပ္အကိုင္ ပိုေကာင္းတယ္ဆိုရင္လည္း အံ့ၾသစရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံျခားမွာ Graduate ရထားသူေတြ ဘ၀ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ Personally အထင္ႀကီး အားက်ပါတယ္။    


ကၽြန္ေတာ့္ အသိအေတာ္ မ်ားမ်ားက စကၤာပူမွာ Master တက္ၿပီး ရသြားၾကတာေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း နည္းနည္း စိတ္ယိုင္လာပါတယ္။ မာစတာ မေျပာနဲ႔ Ph.D တက္ေနသူေတြ ၿပီးသြားသူေတာင္ ေတြ႔ေန ၾကားေနရျပန္ေရာ။ အခုအခ်ိန္မွာ သူတို႔ကို ယွဥ္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ ေနာင္ ၅ ႏွစ္ ၁၀ ႏွစ္မွာေတာ့ မယွဥ္ႏိုင္ေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ ဘြဲ႕လြန္ပညာေရးေတြကလည္း အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အဓိက လိုအပ္လာမွာ။ ကိုယ္က မာစတာဘြဲ႕ကို အသံုးခ်ၿပီး တစ္ဆင့္ တက္လွမ္းမယ္ ဆိုရင္ေပါ့။ Master တက္ေနေၾကာင္း ၿပီးသြားေၾကာင္း ၾကားေန ျမင္ေနရေပမယ့့္ ေသခ်ာေအာင္ စစ္တမ္း တစ္ခု ေကာက္ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ေတြ႔ေတာ့တယ္။ အားပါးပါး မာစတာၿပီးတဲ့သူ အေရအတြက္ဟာ ဘြဲ႕ သို႔မဟုတ္ ဒီပလိုမာ ရတဲ့သူနဲ႕ တူေနပါတယ္။ ၄၇% ဆီ ႐ွိၾကပါတယ္။ Ph.D ပါ ေပါင္းလိုက္ရင္ ဘြဲ႕လြန္သမားေတြကေတာ့ ပိုမ်ားေနပါလား။

စကၤာပူနဲ႔ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ မာစတာ ရတဲ့သူက တ၀က္နီးပါးစီ ႐ွိၾကၿပီး ၅ ပံု ၁ပံုကပဲ ျမန္မာျပည္မွာ ရထားသူေတြပါ။ စပ်စ္သီး ခ်ဥ္ႏိုင္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ မာစတာဘြဲ႕ေတြကို ေ႐ွာက္သီးေဆးျပား ေရာင္းသလို ေပါေပါပဲပဲ ေပးေနတယ္လို႔။ အစိုးရက ေက်ာင္းေတြ ဆက္တက္ေအာင္ ဖိအားေပးတယ္။ လမ္းေၾကာင္း ေပးတယ္လို႔။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီက ေက်ာင္းေတြ ျဖစ္တဲ့ NTU တို႔ NUS တို႔ဟာ ကမၻာ႔အဆင့္အတန္းမီၿပီး အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ အတြက္ အဲဒီမွာ ဘြဲ႕ရထားေတြ သူေတြ အေနနဲ႔ ဘယ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘဲြ႕ကို အသံုးခ်ႏိုင္ပါတယ္။

ဆက္ေရးပါဦးမည္...


Film