Wednesday, June 30, 2010

ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္ ဆိုရာ၀ယ္

ဒီေန႕သတင္းတစ္ခုမွာ ကိုယ့္ပါတီ၀င္ေတြကိုယ္တိုင္ ၀ိုင္းၿပီး ျဖဳတ္ခ်တာ ခံလိုက္ရတဲ့ ၾသစေၾတးလ်က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း Kevin Rudd ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတဲ့ အေၾကာင္း သူလိုပဲ ျဖဳတ္ခ်ခံရဖူးတဲ့ ပါတီေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းက ဒီလို ေျပာပါတယ္။

I don't just have sympathy. I've got empathy.
Sympathy နဲ႔ Empathy က ခပ္ဆင္ဆင္ေပမည့္ အတြင္း သေဘာထားက အေတာ္ေလး ကြာသြားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ Sympathy ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ျမန္မာ အဘိဓာန္မွာေတာ့ “က႐ုဏာ။ သနားျခင္း။ ၾကင္နာျခင္း။ ညွာတာျခင္း။ ေထာက္ထားမႈ။ စာနာျခင္း။ ထပ္တူ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္း။ အျမင္တူျခင္း။ သေဘာထားတူျခင္း” လို႔ တူမေယာင္ ကြဲလြဲေလးေတြ ဆိုထားပါတယ္။ Empathy ကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ “မွ်ေ၀ခံစားျခင္း။ စာနာၾကည့္ျခင္းလို႔” ပဲဆိုထားပါတယ္။ Empathy ကို ခံစားခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ “တျခားေသာသူတစ္ဦး၏ စိတ္ခံစားမႈ(Emotion) ႏွင့္ အာ႐ံုခံစားမႈ(Feeling) ကို မွ်ေ၀ခံစားျခင္း”လို႔ ေျပာပါတယ္။

Empathy ကို အဓိပၸါယ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ထားၾကပါတယ္။
  • တပါးသူကို အေလးေပးထားေသာ စိတ္ဓါတ္လႈံေဆာ္မႈ
  • တျခားေသာသူ၏ ေတြ႕ႀကံဳခံစားခ်က္မ်ားကို မိမိ၏ အေတြ႔အႀကံဳႏွင့္ ႏွီးႏြယ္၍ ခံစားသိရွိႏိုင္ျခင္း
  • မိမိကိုယ္ကို တျခားသူ၏ ေနရာတြင္ ၀င္ေရာက္၍ ထုိသူ၏ အာ႐ံုခံစားမႈမ်ားကို နားလည္ေပးႏိုင္ျခင္း
  • တျခားသူ၏ အေျခအေနကို ကိုယ္ပိုင္ အေနအထားထက္ ပိုမို သင့္ေလ်ာ္ေအာင္ အာ႐ံုတုန္ျပန္႔မႈ
စသည္ စသည္ ဆိုထားတဲ့ အထဲက တိုတုိန႔ဲ နားလည္လြယ္တာေတြကို ထုတ္ႏႈတ္ယူလိုက္ပါတယ္။

တျခားသူကို Empathise လုပ္ဖို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာဖို႔ ဆိုတာ ထိုလူရဲ႕ စိတ္အေနအထားကို နားလည္ႏိုင္မွသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္အေနအထားဟာလည္း ထင္ျမင္ယံုၾကည္ခ်က္(Belief) ႏွင့္ လိုအင္ဆႏၵေတြ(Desire) အေပၚမွာ အေျခခံသြားတဲ့ အတြက္ ဒီအေျခခံေတြကို နားမလည္ သေဘာမေပါက္ႏိုင္လ်င္ ထုိသူကို ကိုယ္ခ်င္းစာဖို႔ မလြယ္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ တျခားသူတစ္ဦးရဲ႔ ေနရာမွာ ၀င္ၾကည့္ဖို႔ဆိုတာ ႐ႈပ္ေထြးနက္နဲတဲ့ စိတ္ကူးႏိုင္စြမ္း တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တျခားသူရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို သိရွိ နားလည္ႏိုင္စြမ္းကေတာ့ ေမြးရာပါ စြမ္းေဆာင္ရည္ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ သူတပါးရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို ပိုမို ေလးေလးနက္နက္ တိတိက်က် သိႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ေလ့က်င့္ယူႏိုင္ပါတယ္။ သူနဲ႔ကိုယ္ တစ္သားတည္း ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ Empathy မရွိႏိုင္ပါဘူး။ တျခားသူကို Sympathetic ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ အတိဒုကၡေရာက္ေနသူ လိုေနသူ တစ္ဦးအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္ၿပီး ထိုသူကို ပိုမိုေကာင္းမြန္ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ လိုအင္ဆႏၵျပည့္၀ ေစလိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။

Empathy ရွိတယ္ဆိုတိုင္း Sympathetic ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားသူတစ္ဦးရဲ႕ အေတြးစိတ္ကူး၊ ခံစားခ်က္ႏွင့္ ရပ္တည္ခ်က္ သေဘာထားေတြကို နားလည္းေပးႏိုင္လို႔ အဲဒီလူနဲ႔ ပိုမို နီးနီးကပ္ကပ္ ဆက္ဆံေျပာဆိုႏိုင္တာ Empathy ပါ။ Empathy ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရတာနဲ႔ တျခားသူ ခံစားေနတာရတာကေန တူညီခ်က္ေလးေတြကို မိမိကိုယ္တိုင္နဲ႔ ထုိသူကို ေရာေထြးမိျခင္း မရွိဘဲ နာလည္းခံယူ ခံစားေပးႏိုင္ျခင္းပါ။ Sympathy ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကို သနားေနတာပဲ ရွိၿပီး ထိုသူရဲ႕ လက္ရွိအေနအထားကို နားလည္ျခင္း မရွိပါဘူး။ ဥပမာ တစ္ေယာက္က “ေဟ့.. ငါေတာ့ ဒီေန႔ အလုပ္ ျဖဳတ္ခံလိုက္ရတယ္” လို႔ ဆိုလာရင္
(က) - မပူပါနဲ႔႕ကြာ။ ငါတို႔လို လူေတြ အတြက္ အလုပ္က မရွားပါဘူး။ ခဏေန ျပန္ရမွာပါ။
(ခ) - ဟင္း.. မင္းေတာ့ အေတာ့္ကို ပူပန္ေနရမွာပဲ..ေနာ့္
လို႔ ျပန္ေျပာရင္ (က)နဲ႔ (ခ)မွာ ဘယ္ဟာက Sympathy ဘယ္ဟာက Empathy ျဖစ္မလဲ။

Sympathy က မိမိကိုယ္တိုင္ တျခားသူလို လိုက္ၿပီး ခံစား(၀မ္းနည္း)တာပါ။ ဥပမာ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ၿပီး လိုက္ငိုတာ Sympathy ပါ။ သူ႔အတြက္ ကိုယ္က လိုက္ခံစားတာပါ။ Empathy ကေတာ့ သူ႔ခံစားခ်က္ သူ႕အေနအထားကို နားလည္ေပးၿပီး သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ ဆက္ႏြယ္မႈ တစ္ခု ရယူလိုက္ေပမယ့္ သူနဲ႔ကိုယ္ၾကားမွာ စည္းျခားထားပါတယ္။ Fine Line တစ္ခု ရွိပါတယ္။

Empathy က စိတ္ခံစားခ်က္ ဆိုေပမယ့္ Intellectual ျဖစ္ပါတယ္။ Emotional Intelligence ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္စိတ္ ဒုကၡေရာက္ေနသူတစ္ဦးကို ထိေရာက္တဲ့ အကူအညီ ေပးႏိုင္ဖို႔ Sympathy ထက္ Empathy ပိုရွိေအာင္ ႀကိဳးစား နားလည္ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူတစ္ဦအတြက္ “ေအး ငါလည္း ဒီလိုျဖစ္ဖူးတယ္။ ဒီလို ႀကံဳဖူးတယ္” လို႔ ေျပာေပးတာ သူ႔အတြက္ အားတက္စရာပါ။ “ငါလည္း ဒီလိုေတာ့ ေတြးမိသား” လို႔ အေတြးအေခၚျခင္း ထပ္တာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ေဆြးေႏြးဖို႔ အစေကာင္းပါ။ ဒါဟာ Empathy ကို ျပတာပါ။

မိမိ ဆိုလိုေနတာကို နာလည္း သေဘာေပါက္ေအာင္ မိမိရပ္ေနတဲ့ ေနရာကို တျခားသူကို ၀င္ရပ္ၿပီး အျမင္ခ်င္း တူေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တာ Empathetic Communication တည္ေဆာက္ႏိုင္တာဟာ ေက်ာင္းဆရာေတြ၊ စာေရးသူေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြ အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ တစ္ခုပါ။ Empathy ကို Communication Tool တစ္ခုအေနနဲ႔ အက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်ႏိုင္ပါတယ္။ စာဖတ္သူဟာလည္း စာေရးသူကို Empathy မထားမိရင္ စာေရးသူရဲ႕ စာကို မိမိ လိုသလို ေကာက္ခ်က္ခ်ႏိုင္ပါတယ္။ Empathetic ျဖစ္တဲ့ သူေတြဟာ စာဖတ္တဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေက်ာင္းစာ ေလ့လာတဲ့အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္ခြင္ထဲမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပိုမို ေအာင္ျမင္ပါတယ္။

တျခားသူကို Empathise ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ သူ႕ေနရာမွာဆို ကိုယ္ဘယ္လုိ ခံစားရမည္။ ကိုယ္ဘယ္လို ျပဳမူမည္လို႔ နားလည္ေပးတဲ့ အတြက္ Self-concept တစ္ခုပါပဲ။ အရာ ခပ္မ်ားမ်ားကို သတိမူမိဖို႔ Awareness ရွိဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ သူနဲ႔ကိုယ္ရဲ႕ အေတြးအေခၚ၊ ခံစားခ်က္၊ ရပ္တည္ခ်က္ စတာေတြရဲ႕ တူညီတာေတြ ကြဲျပားတာေတြကို သတိမူ နားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။

႐ုပ္ရည္ ႐ူပကာလို ဉာဏ္ရည္ဉာဏ္ေသြးလို မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တာမ်ိဳးနဲ႔ မတူတာကေတာ့ Empathy ရွိေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးလို႔ ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကေလးေတြကိုပါ။ ကေလးက သူ႔အေမ စိတ္မေကာင္းတဲ့ စိတ္တိုတဲ့အခါ လာေခ်ာ့တာ ကေလးရဲ႕ Empathy ကို ျပတာပါ။ ေခြးလို တိ႐စၧာန္ေတြလည္း သခင္ကို ေခါင္းနဲ႔ တိုးေ၀ွ႔တာ လွ်ာနဲ႔ လ်က္တာ သခင္ရဲ႕ စိတ္ကို နားလည္လို႔ပါ။ Empathy မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးရင္ တျခားကေလးငိုရင္ အဲဒီကေလးက လိုက္ငိုခ်င္တယ္။ တျခားကေလး ဗိုက္နာရင္ေတာင္ သူဗိုက္နာတယ္ ထင္တတ္ပါတယ္။ Empathy ရွိလာရင္ေတာ့ တျခားကေလး ငိုရင္ သူ႔ကစားစရာ သူ႔မုန္႔ေလး ေပးၿပီး ေခ်ာ့မည္။ တျခားကေလး ဗိုက္နာ၊ ေခါင္းနာျဖစ္ရင္ သူ႕ကို သြားပြတ္ေပးပါမည္။ ေဖးမေပးတဲ့ သေဘာပါ။

ကေလးေတြကို Empathy ရွိေအာင္ ဘယ္လို သင္ေပးရသလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ကို တျခားသူရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေအာင္ ေျပာျပရပါတယ္။ ဥပမာ ကေလးက တျခားကေလးကို ရိုက္ႏွက္ရင္ ဆူေငါက္တာထက္ ဒီလို ရိုက္လာရင္ တျခားသူမွာ ဘယ္လိုနာေၾကာင္း ေျပာျပတာ။ (စိတ္ဓါတ္က်ေနလို႔) ၀မ္းနည္းေနတဲ့ မိဘေတြ၊ (Stress မ်ားလို႔) ေဒါသထြက္ေနတဲ့ မိဘေတြနဲ႔ ေနရတဲ့ ကေလးမ်ားကေတာ့ Sympathy နဲ႔ ေရာေထြးၿပီး Empathy မဖြံ႔ၿဖိဳးေတာ့ပါဘူး။

Empathy ရွိတဲ့သူ သူတပါးကို နားလည္တတ္တဲ့သူဟာ အေပါင္းအသင္းဆံ့ပါတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္ကိုသာ အဟုတ္ထင္သူ (Narcissism) ေတြဟာ Empathy နည္းပါးပါတယ္။ အရြယ္ေရာက္လာတာနဲ႔ အမွ် လူဟာ Empathy ပိုရွိလာၿပီး ထို႔ထက္မ်ားေအာင္ ေလ့လာ ေလ့က်င့္လို႔ ရပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကုိ Empathy ထားဖို႔ တပါးသူရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနကို ထဲထဲ၀င္၀င္ သိရွိေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္ေလ့လာဖို႔ လိုၿပီး သူရဲ႕ ေနရာမွာ ရပ္ၾကည့္ဖို႔ အတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ အတၱနဲ႔ မာနကိုေလွ်ာ့ၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြကို ကင္းႏိုင္သမွ် ထားတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ။

အကိုးအကား
  • http://en.wikipedia.org/wiki/Empathy
  • http://xnet.kp.org/permanentejournal/fall03/cpc.html
  • http://bexhuff.com/2008/05/empathy-vs-sympathy
  • http://www.wisegeek.com/what-is-the-difference-between-sympathy-and-empathy.htm
  • http://www.drkutner.com/parenting/articles/develop_empathy.html
  • http://samvak.tripod.com/empathy.html
  • http://www.parentingtheatriskchild.com/Empathy.html

Sunday, June 27, 2010

Sausage Rolls

အခုတေလာ လင္မယား ၂ ေယာက္စလံုး TV မွာ ေန႔တိုင္း ၾကည့္ျဖစ္ေနတာ MasterChef Series ပါ။ UK က လူေတြကေတာ့ MasterChef ကို ရင္းႏွီးၿပီး ျဖစ္မည္။ တျခား TV Show ေတြလိုပဲ အၿပိဳင္အဆိုင္ေပါ့။ သူကေတာ့ အခ်က္အျပဳတ္ၿပိဳင္ရတာ။ MasterChef က (Suvivor လို) တျခား TV Show ေတြလိုမ်ိဳး Contestant ေတြကို အႏိုင္က်င့္တယ္လို႔ မခံစားရဘဲ Contestant ေတြကို လူလူသူသူ ဆက္ဆံတာ Judge ေတြက ေစာ္ကားေမာ္ကား ေျပာတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေျပာတာေတြေၾကာင့္ ၾကည့္ျဖစ္သြားပါတယ္။။ American Idol က Simon Cowell တို႔က်ေတာ့လည္း တည့္တိုးေျပာတာ အေျပာခံရတဲ့သူေတာင္ မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္ ျဖစ္ရေပမည့္ ကမၻာေက်ာ္ၿပီး သူေဌးျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ Gordon Ramsay ေလာက္ အေျပာအဆို မဆိုးလ်င္ပဲ အပန္းေျဖတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၾကည့္ရ ေတာ္ပါၿပီ။ အခု MasterChef မွာေတာ့ Judge ေတြက အေျပာအဆိုလည္း မဆိုးဘူး ပိုေကာင္းတာက တစ္ပတ္တစ္ခါ Master Class ဆိုၿပီး Contestant ေတြကို ခ်က္ျပတယ္ သင္ေပးတယ္။ အဲဒါေတြၾကည့္ၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္ေလာက္မည့္ အစာ ခ်က္ႏိုင္ေလာက္တာေတြ လုပ္စားျဖစ္တယ္။ တစ္ခု လုပ္စားျဖစ္တာ အလြယ္ဆံုး Sausage Roll။

ဒီမွာ Sausage Rolls စားၾကတာ ျမန္မာျပည္မွာ ဘိန္းမုန္႔စားသလိုမ်ိဳးပဲ။ မနက္စာ စားၾကတယ္။ ဆိုင္ေတြမွာလည္း စကၤာပူက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြ ေပါက္စီ ေရာင္းသလိုကို ေရာင္းၾကတာ။ ေရာက္စတုန္းကေတာ့ ၀ယ္စားေသးတယ္။ နည္းနည္းငန္ၿပီး အသားထဲက အဆီမ်ားတာနဲ႔ က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းဘူး ဆိုၿပီးေတာ့ မစားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ Sausage Roll ဆိုလို႔ Sausage ၀က္အူေခ်ာင္းလိုမ်ိဳးကို ျမင္မိမည္။ တကယ္ေတာ့ အတြင္းမွာ အသားအေၾကကို ဌာပနာ လုပ္ထားတာ။ အျပင္က ဆိတ္သားပတ္ဖ္လို Pastry နဲ႔ ပတ္ထားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ၀ယ္မစားျဖစ္ေတာ့ေပမည့္ MasterChef မွာ လုပ္ျပေတာ့မွ ျမင္ၿပီး အလြယ္လုပ္စားလို႔လည္းရ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ခ်က္စားေတာ့ အဆီ၊ အငန္ကိုလည္း ခ်ိန္လို႔ ရေတာ့ လုပ္စားၾကည့္ၾကတယ္။

Sausage Roll အတြက္ အသားကေတာ့ ၀က္သားအေၾကနဲ႔ ႏြားကေလးသား (Veal) အေၾက ၂၅၀ ဂရမ္စီကို ေရာလိုက္ပါတယ္။ Veal က အမဲသားေလာက္လည္း မညွီဘူး။ ပိုလည္း ႏူညံ့ေတာ့ ေၾသာ္ဇီေရာက္ၿပီးေတာ့မွ စားျဖစ္တယ္။ ႏို႔စား ႏြားမေတြ ႏို႔လိုက္ဖို႔ ႏွစ္တိုင္း တစ္သား ေပါက္ဖို႔လိုတယ္။ တစ္ႏွစ္ တစ္သားေမြးလာတဲ့ ႏြားေပါက္ေလးေတြထဲက အမေတြကိုပဲ ႏို႔စားႏြားလုပ္ဖို႔ လိုေတာ့ အထီးေတြကို သိပ္ႀကီးေအာင္ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ Butcher ဆီပို႔လိုက္ေရာ။ ႏြားကေလးဆိုေတာ့ ႂကြက္သားေတြက အသားစားႏြားေတြလို မမာေတာ့ စားရတာ ႏူးညံ့တယ္။ ႏို႔တိုက္ၿပီး ေမြးထားတဲ့ Veal ဆိုရင္ စားရတာ ပိုေတာင္ ႏူးညံ့တယ္ ဆိုပါတယ္။ Veal အသား Texture နဲ႔ အေရာင္နဲ႔က ၀က္သားနဲ႔ အမဲသားၾကားမွာ ရွိေတာ့ ဘယ္လိုရွိမည္ ဆိုတာ စိတ္မွန္းၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီ Show မွာ ျပသြားတာက ကေလးေတြအတြက္ လုပ္တာ ဆိုေတာ့ ကေလးေတြက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ဆို ေခ်းမ်ားတတ္ေတာ့ သူတို႔ မသိေအာင္ ဘယ္လို ခ်က္ရမည္ ဆိုတာ ျပသြားပါတယ္။ မုန္လာဥနီ ၂ဥကို အမွ်င္ေတြရေအာင္ ျခစ္နဲ႔ျခစ္ၿပီး ေထာပတ္ တစ္ဇြန္းေလာက္နဲ႔ ေၾကာ္လိုက္တယ္။ မုန္လာဥေတြက ေပ်ာ္သြားၿပီး အႏွစ္လိုမ်ိဳး ျဖစ္သြားတယ္။ ၾကက္သြန္ဥနီ ၂ဥ ၾကက္သြန္ျဖဴ ၃-၄တက္ကို ေလးစိတ္း ေသးေသးလွီးၿပီး ဆီနည္းနည္းနဲ႔ အပူေပးၿပီး ေမႊတယ္ ဆိုရံု ေၾကာ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ Thyme လိုမ်ိဳး အေမႊးအႀကိဳင္ နည္းနည္း ထည့္ေၾကာ္လည္း ရပါတယ္။


ၿပီးေတာ့ အသား ၂ မ်ိဳးရယ္ မုန္လာဥနီနဲ႔ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ထားတာေတြရယ္ Breadcrumb ၂ ခြက္ရယ္ ေရာေမႊလိုက္ပါတယ္။ Breadcrumb က ၀က္သား အမဲသားလိုမ်ိဳး အသားအေၾကေတြမွာ အဆီထြက္တတ္ေတာ့ သူက အဆီေတြ စုပ္လိုက္ႏိုင္တယ္။ အရသာကို လံုးေစတယ္။ ဘာဂါအတြက္ အသားျပားေတြ ဘာေတြလုပ္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ အသားလံုး ေၾကာ္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ ထည့္တယ္။ (စကားမစပ္ IT သမားမ်ားအတြက္ - Web Page ေတြမွာ အေပၚဘက္နားမွာ ရွိတတ္တဲ့ Navigation Link ေလးေတြကို "Breadcrumbs" လိုေခၚပါတယ္) အားလံုးကို ဇလံုထဲ ထည့္ၿပီး ဆားနည္းနည္းထည့္ၿပီး သမသြားေအာင္ ဖိၿပီး ေရာေမႊလိုက္ပါတယ္။

ဆိတ္သားပတ္ဖ္လို အျပင္အခြံမွာ အလႊာလႊာ အထပ္ထပ္ျဖစ္တာမ်ိဳးကေတာ့ Ready-made Puff Pastry ၀ယ္လိုက္ရံုပါပဲ။ Pastry အျပားႀကီး တစ္ဖက္ကို ေပတံ ၂ ျပားစာေလာက္ Roll တစ္ခု လိပ္လို႔ ရရံုေလာက္ ျဖတ္လိုက္ၿပီး အသားအေၾကေတြကို အတန္းလိုက္ တင္ၿပီး လိပ္လိုက္ပါတယ္။ လိပ္ၿပီးမွ Pastry ျပားကို ျဖတ္ရင္လည္း အတိုင္းအတာ အတိအက်ရပါတယ္။

အသား ၅၀၀ ဂရမ္နဲ႔ဆို ၄လိပ္ေလာက္ ရပါတယ္။ အလိပ္ေတြကို တခါတည္း Baking Tray ထဲထည့္ၿပီး အေပၚက ၾကက္ဥအႏွစ္ သုတ္ပါတယ္။ ၾကက္ဥအႏွစ္သုတ္ၿပီး ဖုတ္လိုက္ရင္ အေရာင္လွပါတယ္။ ၾကက္ဥအႏွစ္သုတ္ၿပီး အေပၚက ႏွမ္းျဖဳးပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ Basil Seed ဆိုတာ ျဖဴးပါတယ္။ အိမ္မွာလည္း မရွိ တစ္ခါတစ္ေလမွ လုပ္စားတာ ဆိုေတာ့လည္း ၀ယ္ၿပီး မထည့္ေတာ့ပါဘူး။ ပင္စိမ္းရြက္ အေစ့ကို အေျခာက္မစားဘူး ၾကေပမည့္ ပင္ပြားေတာ့ စာဖတ္သူေတြ ေသာက္ဖူးၾကမည္ ထင္ပါတယ္။ ပင္ပြားကလည္း ပင္စိမ္းရြက္ အေစ့ပါပဲ။ ၿမိတ္ဖက္က အလႉေတြမွာ တိုက္တတ္တယ္။ Basil Seed လိုမ်ိဳး ဘိန္းေစ့ျဖဴးလည္း ရႏိုင္ပါတယ္။ ဘိန္းေစ့ကလည္း ေစ်းႀကီးေတာ့ ႏွမ္းပဲ ျဖဴးလိုက္ပါတယ္။


ၾကက္ဥအႏွစ္သုတ္ေတာ့ သမီးက ၀ုိင္းကူေပးတယ္။ သားနဲ႔ သမီးက အေဖနဲ႔ အေမ ဟင္းခ်က္ၿပီဆို ၀ုိင္းလုပ္ေပးခ်င္လို႔ (ေဆာ့ခ်င္လို႔) ေခ်ာင္းေနၾကတာ။ ေပးလုပ္လိုက္ေတာ့ ေပ်ာ္သည္ေပါ့။


ၿပီးေတာ့ Oven ထဲကို ထည့္ၿပီး ၁၈၀ ဒီကရီနဲ႔ ဖုတ္လိုက္ပါတယ္။ ၁၅မိနစ္ မိနစ္၂၀ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ Pastry ေတြက မြၿပီးတက္လာတယ္။ ၾကက္ဥအႏွစ္ေတြက အေရာက္ေတာက္ၿပီး ႏွမ္းေတြက အဆီထြက္ၿပီး အထဲက အသားေတြကလည္း က်က္သြားပါတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ေစြေစြေလးေတြ လွီးၿပီးေတာ့ စားလို႔ ရပါၿပီ။ Sausage Roll လိုမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၀က္အူေခ်ာင္းလိုမ်ိဳးပျဲဖစ္ျဖစ္ ပဲသီးေတာင့္လိုမ်ိဳးကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို လွီးထားရင္ တံုးတိလွီးထားတာထက္ ၾကည့္ေကာင္းပါတယ္။

အခုဆို တစ္ခုခု ခ်က္စားမည္ဆိုရင္ ကေလးေရာ လူႀကီးေရာ စားလို႔ ရတာမ်ိဳးကို ေရြးၿပီး လုပ္ျဖစ္တာ မ်ားလာတယ္။။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြက အစားေခ်းမ်ားတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ သမီးနဲ႔သားမွာ သမီးက အသားမစားဘူး။ အသားဖတ္ေတြကို မ၀ါးႏိုင္လို႔။ ေကၽြးလည္း အသားေတြကို ကြမ္း၀ါးသလို ၀ါးၿပီး ေထြးထုတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အခု Sausage Roll လိုမ်ိဳး အသားေတြကိုႀကိတ္ မုန္လာဥနီေတြကို ႀကိတ္ၿပီး တခါတည္း စားလို႔ ရတာမ်ိဳး လုပ္ေပးေတာ့ ႀကိဳက္ၿပီး စားၾကတယ္။ Dumpling လိုမ်ိဳး Dim Sum လိုမ်ိဳး လုပ္ေကၽြးလည္း စားၾကတယ္။ အသားလံုးေၾကာ္ေကၽြးလည္း စားတယ္။ ကေလးေတြ အသားမစားရင္ ဒီလို လုပ္ေကၽြးျခင္းျဖင့္ အသားမ်ားမ်ား ေကၽြးႏိုင္ပါတယ္။

MasterChef (AU) web site မွာ Recipe ေတြကို ဗီဒီယုိနဲ႔ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ အခုမွ အစအဆံုး ၾကည့္ရင္ေတာ့ Series ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာေလာက္ စိတ္မ၀င္စားႏိုင္ေပမည့္ အေနာက္တိုင္း အစားအစာ ခ်က္နည္းေတြကို တီးေခါက္ခ်င္ရင္ေတာ့ သြားၾကည့္သင့္ပါတယ္။ အခု Sausage Rolls လုပ္နည္းကို ရုပ္နဲ႔ အသံနဲ႔ ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီမွာ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

Wednesday, June 09, 2010

ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါ

ညီလင္းဆက္ ရီတာကိုေပါတို႔ ေရးထားတာေတြနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ဆန္ ေရးရမွာ ခပ္လန္႔လန္႔ရယ္။ ဒါေပမယ့္ သမိုင္းေပး တာ၀န္ ရွိလာေတာ့ (ဘယ္သူမွလည္း ေပးထားတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔) ေရးလိုက္ပါဦးမည္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ေျပာင္းျပန္ေရးတယ္ ဆိုတာထက္ တျခား Perspective တစ္ခုကေန ေရးတာပါ။ သူတို႔ေရးထာတာေတြကို အေပၚယံ ရွပ္ယူလိုက္မည္ ဆိုရင္ေတာ့

ကိုယ့္၀ါသနာ ကိုယ့္ခံယူခ်က္နဲ႔ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ လုပ္ေနတာ ေက်းဇူးကို ေမွ်ာ္လင့္မေနပါနဲ႔
လို႔ရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သူတို႔က ဒါကို ဆိုလိုခ်င္တယ္ ဆိုတာထက္ စာဖတ္သူက ဒီလို ရႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
ကိုယ့္ကို တစ္ခုခု လုပ္ေပးရင္ ေက်းဇူးသာ တင္လိုက္ပါ
လို႔ ခပ္ရွင္းရွင္းသာ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ဒီလို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ ကြာသြားရသလဲဆိုေတာ့ Target Audience မတူလို႔ပါ။ သံုးေနတဲ့ ဥပမာေတြ ျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာ၀န္၊ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြ၊ ဘေလာ္ဂါေတြ၊ ေတာင္သူလယ္သမားေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနသူေတြကို "ထုတ္လုပ္သူ" ေတြလို႔ အုပ္စုဖြဲ႕လိုက္မည္။ ေက်ာင္းသားေတြ၊ လူနာေတြ၊ စာဖတ္သူေတြ၊ သာမန္ ျပည္သူေတြကို "စားသံုးသူ" ေတြလို႔ အုပ္စုခြဲလိုက္ရင္ သူတို႔ ေျပာခ်င္ပံုက ထုတ္လုပ္သူ လူတန္းစားေတြ၊ ထုတ္လုပ္သူျဖစ္မည့္ လူတန္းစားေတြကိုပါ။ ကိုယ္ထုတ္လုပ္စရာ ရွိတာ ထုတ္လုပ္ စားသံုးသူဆီက ေက်းဇူးကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး မထုတ္လုပ္နဲ႔၊ စားသံုးသူကိုလည္း ေက်းဇူးေတြနဲ႔ မခ်ည္ေႏွာင္နဲ႔ ဆိုခ်င္ပံုပါ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စားသံုးသူ လူတန္းစားေတြကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါလို႔။ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတာ "Say Thank you" လုပ္လိုက္ပါ လိုမ်ိဳးက အမ်ားစုပါ။ "Owe Gratitude" ကေတာ့ အတိုင္းအဆနဲ႔ပါ။ မိဘလိုမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ Owe Gratitude ဆိုေပမယ့္ ဆရာ၀န္လိုမ်ိဴးဆိုရင္ေတာ့ Say Thank you ပါ။ ဆရာ၀န္ေတာင္မွ ကိုယ္က ေဆးခန္းသြားၿပီး ျပတဲ့ ဆရာ၀န္လား ညႀကီးမင္းႀကီးမွာ သူ႔ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ေဘးခ်ိတ္ၿပီး ကိုယ့္အသက္ကို ကယ္တဲ့ ဆရာ၀န္လား ကြာသြားၿပီး Say Thank you လုပ္ဖို႔နဲ႔ Owe Gratitude လုပ္ဖို႔က ကြာသြားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ Say Thank You လုပ္ဖို႔ဆိုတာ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္" ေျပာတယ္ဆိုတာ အျပင္ တျခား တျခား Gesture ေတြနဲ႔လည္း လုပ္လို႔ရပါတယ္။ ၿပံဳးျပတာကေန လက္ေဆာင္ေတြဘာေတြ ေပးတာအထိေပါ့။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေဆးကုေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ကို ေဆးျပန္ကုေပးၿပီး ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔လိုမ်ိဳးကေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံု မႀကံဳႏိုင္ပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာကတာ့ ကိုယ္က ေက်းဇူးတင္ဖို႔အတြက္ သူလုပ္ေပးထားသေလာက္ ျပန္မလုပ္ေပးရပါဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ေက်းဇူးတင္ရတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ ေပါ့ပါးပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ညီလင္းဆက္တို႔ ကိုေပါတို႔က မလိုအပ္ဘဲ Owe Gratitude မလုပ္မိဖို႔ ေျပာတာပါ။ သူတို႔ေတြက Say Thank you လုပ္ဖို႔ တားတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Say Thank you လုပ္ဖို႔ ပါ မလိုဘူးလို႔ သူတို႔ စာဖတ္သူေတြ တျဖည္းျဖည္း စိတ္ထဲကို ၀င္သြားႏိုင္ေတာ့ အခုလို ေရးလိုက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ စြတ္ေျပာေနရသလို ဆိုေတာ့ ေခတ္ႀကီးက အခ်င္းခ်င္း မထိန္းရင္ ပ်က္သြားႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာ ရွိေနလို႔ပါ။ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးကေန လူေတြရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထားအထိ အခ်င္းခ်င္းမွ မထိန္းသိမ္းရင္ မေကာင္းတဲ့ ဘက္ကိုပဲ ဦးတည္ေနခ်င္ပါတယ္။ လူေတြက (အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြက) အရင္တုန္းက လူေတြနဲ႔ မတူေတာ့ ပါဘူး။ အေတြးအေခၚေတြက ဆန္းသစ္တယ္။ Dynamic ျဖစ္တယ္။ အရွိန္ပါတဲ့ အတြက္ လမ္းမေၾကာင္းေပးရင္ မွားယြင္းဖို႔ အင္မတန္ လြယ္ပါတယ္။ မွားယြင္းသြားရင္လည္း ဆိုးက်ိဳးက ပိုျပင္းထန္ပါတယ္။

အခုေခတ္ လူငယ္ေတြက အရာရာကို ေပ့ါေပ့ါတန္တန္ သေဘာထားၾကပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ လူႀကီးမ်ားက ေဖ့ါေပးလိုက္ရင္ ပိုၿပီး လြတ္သြားၿပီး စည္းမဲ့ ေဘာင္မဲ့ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ (ဒီေနရာမွာ အခ်ဳပ္အခ်ယ္ မခံရတဲ့သူေတြက Creativity ပိုေကာင္းတယ္ ဆိုတာကို ေနာင္မ်ားမွ ေျပာခ်င္ပါတယ္)။ ထုတ္လုပ္သူလူတန္းစားကို ေဟ့လုပ္စရာ ရွိတာလုပ္ ေက်းဇူးကို ေမွ်ာ္ကိုးမေနနဲ႔ လို႔ဆိုတာကို စားသံုးသူမ်ားက ဒီလူေတြ လုပ္စရာ ရွိတာကို လုပ္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္စရာ မလိုပါဘူးလို ထင္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနသူေတြကိုလည္း လူေတြက ဒီလို ထင္ေနၾကတာ ခပ္မ်ားမ်ားပဲ။ သူ႔ယံုၾကည္ခ်က္ သူ႔ခံယူခ်က္နဲ႔ လုပ္ေနတာ ေက်းဇူးတင္စရာမလိုပါဘူး ဆိုၿပီး သာမန္ျပည္သူေတြက ထင္ေနၾကတယ္။ ေက်းဇူးမတင္ေတာ့ မေထာက္ပ့ံ။ ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ သူေတြ မပါေတာ့ ေရွ႕တန္းက လူေတြက တဘုန္းဘုန္းက်နဲ႕ တိုးမေပါက္ဘူး ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ကိုေပါဆိုခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမား ေၾကာင္ဖားေတြကိုဆိုတာ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သာမန္ျပည္သူေတြက ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ေက်းဇူးတင္စရာမလိုဘူးလို႔ အေတြး၀င္သြားမွာ စိုးလို႔ ထပ္ျဖည့္ေပးတဲ့ သေဘာပါ။ ၀ါဒျဖန္႔တယ္ ဆိုတဲ့ စကားက အလကား မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခုခုကို ေျပာပါမ်ားရင္ လူေတြက အဲဒီဘက္ကို ပါသြားခ်င္ပါတယ္။

ျမန္မာမ်ားက ေက်းဇူးတင္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္အလုပ္ရွင္ေတာင္ ကိုယ္ေက်းဇူးတင္တာ။ တကယ္ေတာ့ အလုပ္ရွင္က ကိုယ့္ကို လုပ္ခေပး ကိုယ္က အလုပ္ျပန္လုပ္ေပး ေက်းဇူးတင္စရာ မလိုပါဘူးလို႔ ေတြးတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကေတာ့ Say Thank you လုပ္လိုက္ပါ။ ဆိုတာက စိတ္ထဲမွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတာ့ ေက်းဇူးတင္ေပးလိုက္ပါ။ မိဘနဲ႔ သားသမီးလို ေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစားေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႔ ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါလည္းဆိုေတာ့ အဲဒီလို ေက်းဇူးတင္တဲ့ စိတ္မရွိရင္ အလုပ္ထဲမွာ ကိုယ္က မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ပဲ ပူေလာင္လာလိမ့္မည္။ အလုပ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ဘူး ျဖစ္လာလိမ့္မည္။ (အႏိုင္က်င့္တဲ့ အလုပ္ရွင္ ရွိတာ အလုပ္ေျပာင္းခ်င္တာကေတာ့ တျခား အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုပါ။) အလုပ္ရွင္ကလည္း ကိုယ့္ကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ အလုပ္ရွင္ ျဖစ္ဖို႔ေတာ့ ေရတိုမွာ အခြင့္အလမ္း နည္းပါးေပမည့္ Team Leader လိုမ်ိဳး Manager လိုမ်ိဳးျဖစ္လာရင္ ကိုယ့္ Team ထဲက လက္ေအာက္ငယ္သားေတြက အလုပ္တစ္ခု ၿပီးသြားတိုင္း ႏႈတ္ကေန ျဖစ္ေစ Email နဲ႔ျဖစ္ေစ Lunch ေကၽြးၿပီး ျဖစ္ေစ ေက်းဇူးေတြ တင္ေနရတာ ႀကံဳလာရမွာပါ။ အဲဒီလို မလုပ္ဘဲ သူလည္း လခစားမို႔လို႔ လုပ္ေနတာ ေက်းဇူးတင္စရာ မလုိပါဘူး ဆိုရင္ေတာ့ Productivity မွာ အမ်ားႀကီး ထိခုိက္ႏိုင္ပါတယ္။

ဟိုတယ္ တံခါးေစာင့္ကိုေတာင္ လာလည္သူေတြက ေက်းဇူးတင္ ၾကေသးတာပဲ။ (Thanks မေျပာေတာင္ ၿပံဳးျပလိုက္ရင္ ရပါၿပီ။)သူ့ဘာသူ လစာယူထားလို႔ လာသမွ်လူကို တံခါးဖြင့္ေပးရတယ္ဆိုတဲ့ စကၤာပူက တရုတ္ေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚကို ျမန္မာေတြဆီကို မကူးဆက္ေစခ်င္ပါဘူး။ ႏႈတ္ဖ်ားက ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ အေပၚယံေတြပါလို႔ ေရးမည့္အစား ေက်းဇူးတင္တာ That's the way it works ပါ။ လူယဥ္ေက်းမႈပါလို႔ပဲ ေရးခ်င္ပါတယ္။ Old School ျဖစ္တယ္ပဲ ေျပာေျပာ ေဖာက္ထြက္မေတြးဘူးပဲ ေျပာေျပာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီေလာက္ကေတာ့ လူေတြသိပါတယ္ ေျပာစရာ မလိုဘူးဆုိေပမည့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတာင္ ေက်းဇူးမတင္တတ္သူေတြနဲ႔ အခါမ်ားစြာမွာ ေတြ႔ေနရတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ ဒီေနရာမွာ Say Thank You ကို ေစာင္းေပးေျပာတဲ့ အတြက္ ေပါ့ေပါ့ပဲ ေက်းဇူးတင္လိုက္၊ ၿပီး ၿပီးေရာ ဆိုတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ လူေတြကို လမ္ေၾကာင္းေပးတဲ့ အခါ အလြယ္လမ္းကေန စမွ အမ်ားစုက လိုက္လာတဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္တယ္ ဆိုတာ ပါးစပ္ဖ်ားကေန ေပါ့ေပါ့ေလး ေျပာလိုက္ရံုနဲ႔ မၿပီးဘူး။ သူတထူးကို ေက်းဇူးအထူး သိတတ္ဖို႔ ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို ေက်းဇူးဆပ္တတ္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ အမ်ားႀကီး ေျပာလိုက္ရင္ ေလးလံသြားၿပီး နဂိုကမွ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတာင္ ေက်းဇူးမတင္တတ္သူေတြက ခက္ပါတယ္ကြာ ျဖစ္သြားမွာ စိုးလို႔ပါ။ Owe Gratitude ကေတာ့ အေျခအေန အတိုင္းအဆနဲ႔ပါ။ လူတိုင္း အလြယ္ ျပဳမူသင့္တာကေတာ့ Say Thank you ပါ။

ႀကံဳလို႔ တစ္ခု ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ လူပ်ိဳတုန္းက ႏိုင္အာဂရာ ေရတံခြန္ကို ကေလးအေဖတစ္ေယာက္နဲ႔ သြားဖူးပါတယ္။ ဒီလူက မိသားစုအတြက္ ပိုက္ဆံစုေနေတာ့ မသြားခ်င္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ႏိုင္အာဂရာလည္း ဘာထူးလည္း ေရေတြ က်ေနတာပဲ ဆိုၿပီး ခံယူထားတဲ့လူ။ ကၽြန္ေတာ္က အတင္းေခၚေတာ့ လိုက္လာၿပီး ဟိုက်ေတာ့ မေပ်ာ္ဘဲ ဟာ..ေရေတြ ေရေတြ ေဟ့ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကို ေနာက္ပါတယ္။ တကယ္လည္း သူ စိတ္မပါပါဘူး။ သူ႔အတြက္ေတာ့ အတြင္းက်က် ျမင္ေတာ့ ေရေတြကို ေရေတြလို႔ပဲ ျမင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေရေတြ ဒီေလာက္ ထုႀကီး ထည္ႀကီးနဲ႔ က်ေနတာ အဲဒီေအာက္ကို ၀င္ရတာ ဘ၀မွာ အေတြ႔အႀကံဳတစ္ခုလို႔ပဲ ခံစားရတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ္က ငယ္ေသးတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ အခုေန သြားမလား ေမးရင္ ေရေတြပဲ ဘာလုပ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ အကုန္ခံၿပီး သြားၾကည့္မွာလည္း ဆိုၿပီး ဒီလူ႔လိုပဲ ေတြးၿပီး သြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူေတြက တစ္ခုခုကို အတြင္းက်က် ျမင္သြားတဲ့ အခါ အေပၚယံေတြကို ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး ဆိုတာပါ။ အသက္အရြယ္ အေတြ႔အႀကံဳ ရင့္က်က္သူမ်ားကေတာ့ အတြင္းက်က် ျမင္ႏိုင္ေပမည့္ သာမန္လူမ်ားကေတာ့ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါကို ျမင္တဲ့သူေတြက ေျပာခ်လိုက္ရင္ မျမင္တဲ့သူေတြက အဓိပၸါယ္ေကာက္လြဲသြားႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်းဇူးတင္တယ္ ဆိုတာ အခါမ်ားစြာမွာ အေပၚယံတစ္ခုလို႔ပဲ သေဘာထားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ္က ထုတ္လုပ္သူ ျဖစ္ေနရင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္တစ္ခု လုပ္ၿပီး ထုတ္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လူေတြက ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတာ အေပၚယံေၾကာတစ္ခု ဆိုတာ မွတ္ယူသြားၿပီး အဲဒီကေန မလုိအပ္တဲ့ အရာ တစ္ခု လို႔ မွတ္ယူသြားႏိုင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္က အေျခခံပညာသင္ေပးတဲ့ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားကိုေတာ့ အခုထက္ထိ မွတ္မွတ္ရရနဲ႕ ေတြ႔ရင္ ထိုင္ကန္ေတာ့ေပမည့္ တကၠသိုလ္တန္းသင္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကိုေတာ့ အဲဒီေလာက္ ေက်းဇူးမတင္တတ္ၾကပါဘူး။ တကယ္တန္း ေျပာရမည္ဆို တကၠသိုလ္တန္းတင္ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားက ပညာရပ္ဆိုင္ရာမွာ အမ်ားႀကီး အဆင့္အတန္း ျမင့္ေသးတယ္။ သူတို႔ သင္ေပးတာနဲ႔မွ ထမင္းစားရတာ။ ဒါေပမယ့္ တကၠသိုလ္ဆရာမ်ားကိုေတာ့ ပြဲၿပီး ဖုတ္ဖတ္ခါ ထသြားၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားက ခပ္မ်ားမ်ား။ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ။ အေျခခံပညာသင္ ဆရာမ်ားက အနစ္နာခံတယ္လို႔ ဆိုမလား။ ဒါဆို အတြင္းက်က် ျမင္တတ္သူမ်ားကေတာ့ ဒီဆရာမ်ားဟာ တကၠသိုလ္ဆရာေတြေလာက္ ပညာမတတ္လို႔ ဒီေလာက္လခပဲ ရေနတာ သနားစရာလား စသည္ စသည္ အဲဒီဘက္ကို အေတြးစ ထုတ္ေပးလိုက္ရင္ လူေတြက အဲဒီဘက္ကို ယိုင္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေတြးအေခၚေတြက ျဖဴစင္ေသးေတာ့ (၀ါ) မရင့္က်က္ေသးေတာ့ အေျခခံပညာသင္ ဆရာေတြကို ေက်းဇူးေတြ တင္ၿပီး အရြယ္ေရာက္ေတာ့ အေတြးအေခၚေတြက ရႈပ္ေထြးၿပီး (၀ါ) ရင့္က်က္ၿပီး တကၠသိုလ္တန္းသင္ဆရာေတြလည္း PhD တက္ဖို႔ ရာထူးတက္ဖို႔ ကိုယ့္ကို စာသင္ေနတာ ဒီေလာက္ႀကီး ေက်းဇူးတင္ေနစရာ မလိုပါဘူး ထင္ၾကတာလား ေတြးၾကည့္ပါတယ္။ ဒါဆုိ အေတြးအေခၚ ရင့္က်က္သြားရင္(၀ါ) ရႈပ္ေထြးသြားရင္ ဒါမွမဟုတ္ အတြင္းက်က် ၾကည့္လိုက္ရင္ ကိုယ့္ကို စာသင္ေပးတဲ့ သူခ်င္း တူတူကိုေတာင္ အျမင္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္သလား။

ထုတ္လုပ္သူနဲ႔ စားသံုးသူ လူတန္းစားက (ေျပာရမည္ဆို) 20-80 ရွိပါတယ္။ ေလာကမွာ စားသံုးသူက ပိုမ်ားပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြထဲမွာလည္း စားသံုးသူ အခ်ိဳးက ပိုမ်ားတယ္ ဆိုရင္ မမွားေလာက္ပါဘူး။ စာေတြက ထုတ္လုပ္သူေတြအတြက္ ရည္ရြယ္တယ္ ဆိုေပမယ့္ တကယ္ဖတ္ေနၾကတာက စားသံုးသူလူတန္းစားေတြက အမ်ားစုပါ။ အဲဒီေတာ့ စာသံုးသူလူတန္းစားက ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ ေကာက္သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာ တာ၀န္မယူႏိုင္ပါဘူး။ ဥပမာ ၀ိနည္းမညီတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ အေၾကာင္းေရးတယ္။ ေရးလိုက္တာက ဘေလာ့မွာ။ ဘေလာ့ကို ဖတ္တာက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြနဲ႔ တျခား ဘာသာ၀င္ေတြ။ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားေရးက ဘယ္ႏွေယာက္ပါမလဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ငါတို႔မွာေတာ့ လႉလိုက္ရတာ ကန္ေတာ့လိုက္ရတာ ဒင္းတို႔ကေတာ့ ေနခ်င္သလိုေနတယ္ဆိုၿပီး လႉခ်င္ တန္းခ်င္စိတ္ ကုန္ခန္းသြားမည္။ တျခား ဘာသာ၀င္ေတြကေရာ ဘာေျပာမလဲ။။ ေရးလိုေတာ့ ရပါတယ္။ သတင္းေတြမွာလည္း ခရစ္ယာန္ေက်ာင္းေတြမွာ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ အေၾကာင္းေတြ ေတြ႔ေနရတာပဲ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဒီလို ေဖာက္ျပန္တဲ့ သူေတြကို ဒီလုိရႈပ္ခ်တယ္ ဆိုတာရယ္ လူေတြကို သတိထားဖို႔ အေၾကာင္းၾကားခ်င္တာရယ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ခုတ္ရာတျခား ရွရာတျခား မျဖစ္ေအာင္ အထူးသတိထားဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕စာေတြက ထုတ္လုပ္သူေတြကို အျပင္ စာဖတ္သူေတြထဲက စားသံုးသူေတြကိုလည္း မွန္ကန္တဲ့ ထုတ္လုပ္သူေတြ ျဖစ္လာဖို႔ လမ္းေၾကာင္းေပးခ်င္ပံုပါ။ သူတို႔အေနနဲ႔ ထုတ္လုပ္သူေတြကို စိတ္ထားတတ္ဖို႔ သတိေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ေရးသလို ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔လည္း စားသံုးသူေတြကို ေက်းဇူးတင္တာနဲ႔ ပက္သတ္ၿပီး အယူမလြဲဖို႔ ထပ္ျဖည့္ေပးတယ္ဆိုတာကို နားလည္ၿပီး ျဖစ္တာေတာင္ ထပ္ေလာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

Film